Psychoterapia: Wgląd, katharsis i przepracowanie.

Autor: Adam Zawielak
Opublikowano: 2013-05-21

            Dla części osób informacja,  że jednym z czynników leczących w psychoterapii jest wgląd, albo wg. innej koncepcji - poszerzanie świadomości, jest sporym zaskoczeniem.

Uzyskanie wglądu pozwala dotrzeć pacjentowi do nieuświadamianych aspektów przeżywania, które mogą powodować powstawanie objawów, na które uskarża się. Terapeuta w swojej pracy wykorzystuje różne techniki, które mają za zadanie pozwolić zrozumieć nieuświadamiane przyczyny powstawania symptomów. Osiągnięcie wglądu w przyczynę powstawania cierpienia pozwala w jednej chwili zrozumieć jakie przyczyny powodują objawy cierpienia pacjenta. Umożliwia nadanie znaczenia ukrytym w nieświadomości problemom. Pacjent ma poczucie olśnienia, zaczyna łączyć w całość fakty, które dotąd nie były mu dostępne, albo nie były istotne w tym aspekcie. Na osiągnięcie wglądu potrzeba czasu, czasami wielu miesięcy pracy terapeutycznej.

Wgląd mylony jest z katharsis; czyli uwolnieniem od cierpienia, poprzez odreagowanie zablokowanego napięcia, stłumionych emocji, skrępowanych myśli i wyobrażeń. Często przejawia się burzliwą ekspresją emocji; płaczem, krzykiem. Katharsis jest mylone z wglądem, ponieważ najczęściej prowadzi do natychmiastowej ulgi, poprzez oczyszczenie z zalegających emocji, krótkotrwałego polepszenia samopoczucia i czasowego ustąpienia objawów. Jednak jest to czasowe polepszenie samopoczucia i to nie zawsze; czasami powoduje spadek nastroju – poczucie wewnętrznej pustki i wstydu. Takie oczyszczenie się – katharsis nie jest istotą psychoterapii i nie prowadzi samo w sobie do trwałego ustąpienia cierpienia. Również osiągnięcie wglądu nie jest wystarczające do zakończenia procesu psychoterapii.

                Zidentyfikowanie przyczyn powstawania problemów nie załatwia sprawy wyleczenia. Czasami może powodować wręcz pogorszenie nastroju pacjenta poprzez pojawienie się bardziej dojmujących przeżyć. Następuje wtedy przejście do kolejnego etapu zwanego przepracowaniem. Polega on na odkryciu w jaki sposób nieuświadamiany dotąd problem wpływa na odczucia i postawy w innych aspektach życia pacjenta. Ostatnim brakującym elementem tego procesu psychoterapii opisanego tutaj jest przeuczenie – czyli doprowadzenie do zmian w wyuczonych wcześniej, nieadaptacyjnych sposobach funkcjonowania. W rezultacie nowych doświadczeń z wykorzystaniem nowo poznanych, bardziej adaptacyjnych sposobów funkcjonowania możliwe jest usunięcie przyczyn cierpienia pacjenta.



‹ Powrót do listy z aktualnościami