Czy kompleks Edypa jest nadal aktualny?

Autor: Adam Zawielak
Opublikowano: 2013-06-20

                Niewielu z nas rozczytuje się w mitologii antycznej, ale są takie mity, które funkcjonują powszechnie w naszej kulturze – należy do nich mit o Edypie. Mitycznym prawzorem dla nazwy tego kompleksu jest Edyp, grecki król Teb, który, nie znając swoich biologicznych rodziców, zabił ojca, a potem ożenił się z matką i miał z nią dzieci. Ale czy w dzisiejszych czasach rzeczywistości wirtualnej pojęcie wprowadzone przez Freuda do psychoanalizy i tym samym do psychologii ma nadal swoje zastosowanie?

                Na pewno w dzisiejszych czasach nie rozumie się tak dosłownie kompleksu Edypa i Elektry (odpowiednik kompleksu Edypa występujący u dziewczynek) jak za czasów Freuda; a miało to być powszechne występujące zjawisko wśród dzieci między 3 a 5 rokiem życia (tzw. faza falliczna rozwoju psychoseksualnego), polegające na pragnieniu seksualnego związku z rodzicem płci przeciwnej, przy jednoczesnej chęci pozbycia się rodzica tej samej płci, jako rywala seksualnego.

Dzisiaj nie sprowadza się tego zjawiska do poziomu seksualnego. Przejawy tego zjawiska można znaleźć w przeżyciach psychicznych dziecka, związanych z miłością do rodzica płci przeciwnej. Bezsprzecznie jest to też związane z nienawiścią do rodzica tej samej płci – rywala w dostępie do rodzica przeciwnej płci. Jednocześnie uczuciom nienawiści towarzyszy uczucie  miłości do rodzica tej samej płci, ponieważ dziecko zaczyna się identyfikować z rodzicem tej samej płci – chce być takie jak tata lub mama. Te przeżycia psychiczne są nieświadome i ich ślad można znaleźć w przeżyciach i zachowaniu dziecka. W tym czasie synek deklaruje, że jak będzie duży to ożeni się z mamusią, a dziewczynka, że wyjdzie za tatusia. Dziecko musi rozwiązać ten problem około 5 roku życia. Z prawidłową sytuacją mamy do czynienia, kiedy dziecko w tym wieku dojdzie do wniosku, że mama jest żoną taty, a on musi znaleźć sobie inną partnerkę życiową (analogicznie dziewczynka).

                Postawa rodziców ułatwia rozwiązanie tego problemu; kiedy dziecko widzi, że prawdziwym partnerem dla jego matki jest jego ojciec, a dla ojca partnerką jest jego matka. Natomiast zaburzona relacja między rodzicami może powodować, że właściwe sygnały nie są wysyłane do dziecka, że np. matka wybiera ojca i tym samym zaburza rozwój dziecka i poszukiwanie partnera wśród rówieśników zamiast rodziców.



‹ Powrót do listy z aktualnościami