Psychoterapia egzystencjalna.

Autor: Adam Zawielak
Opublikowano: 2013-06-27

                W ofercie wielu rodzajów terapii znajdziemy też podejść egzystencjalne czasami łączone ono jest z podejściem humanistycznym. Już sama nazwa „terapia egzystencjalna” sugeruje nam, że w swoich założeniach ten rodzaj psychoterapii dotyka kwestii związanych z kondycją ludzką - skazaną na wolność, odpowiedzialną za swoje losy, co stwarza poczucie "lęku i beznadziei istnienia" (czyli pesymizm). Stąd można wywnioskować, że terapia ta pozwala uzyskać odpowiedź na dręczące człowieka pytania o sens jego istnienia; skonfrontować się z poczuciem ludzkiej niedoskonałości, i samotności człowieka w świecie. Wszystkie te problemy na których koncentruje się ten rodzaj psychoterapii zakorzenione są w naszym istnieniu. Ale czym różni się terapia egzystencjalna od innych podejść terapeutycznych?

                 Psychoterapia egzystencjalna w swoich założeniach wywodzi się z terapii psychodynamicznej. Odwołuje się więc w swoich korzeniach do modelu wprowadzonego przez Zygmunta Freuda; mówiącego, że psychice człowieka działają pewne siły (wcześniej utożsamiane z instynktami, popędami, wzorcami socjo-kulturowymi), a konflikty wywołane między nimi determinują myśli, uczucia i zachowania człowieka. Wspomniane siły mentalne działają na poziomie świadomym i nieświadomym, ale z punktu widzenia mechanizmów psychologicznych ważniejsze są te siły nieświadome, ponieważ nie podlegają one naszej kontroli i mogą przyczyniać się do nieracjonalnych zachowań.

                Różnica między podejściem psychodynamicznym i egzystencjalnym w psychoterapii dotyczy głównie natury tych wypartych konfliktów i sił nimi rządzących. W podejściu psychodynamicznym owe konfliktowe, nieświadome siły rządzące zachowaniem człowieka dotyczą stłumionych popędów oraz zinternalizowanymi normami społeczno-kulturowymi (rodzice, szkoła, religia, społeczeństwo itp.). W podejściu egzystencjalnym w psychoterapii wspomniany konflikt dotyczy głównie problemów ostatecznych człowieka: śmierci, samotności, sensu życia i wolności jednostki ludzkiej.

                Oczywiście nie każdy klient czy pacjent psychoterapeuty pracującego w tym nurcie musi stawiać sobie tak fundamentalne pytania i mieć kłopot z odpowiedzeniem sobie na nie. Terapeuta egzystencjalny skupia się raczej na tworzeniu relacji z pacjentem, i jej specyfika wynika z większej wrażliwości terapeuty na kwestie egzystencji ludzkiej i jej kondycji.



‹ Powrót do listy z aktualnościami