Bulimia – wykorzystanie psychoterapii w jej leczeniu.

Autor: Adam Zawielak
Opublikowano: 2013-08-06

Bulimia inaczej żarłoczność psychiczna (ze stgr. βουλῑμια, łac. bulimia nervosa) – drugie najczęściej występujące oprócz anoreksji zaburzenie odżywiania charakteryzujące się napadami objadania się, po których występują zachowania kompensacyjne – czyli takie które mają równoważyć skutki nadmiernego objadania się. Do najczęściej podejmowanych zachowań kompensacyjnych przez osoby ze zdiagnozowaną bulimią należą: wywoływanie wymiotów, głodówki, zażywanie leków moczopędnych (diuretyków), środków przeczyszczających, wykonywanie lewatyw, nadmierne ćwiczenia fizyczne.

W diagnozie różnicowej bulimię należy jednoznacznie odróżnić od zaburzeń związanych z objadaniem się. Chorzy na bulimię, choć zdają sobie sprawę z utraty kontroli nad własnym zachowaniem związanym z ilością przyjmowanych pokarmów, to mimo to przejadają się bardzo często, a następnie stosują różne sposoby kontrolowania masy swojego ciała. Większość tych działań, mających na celu kontrolowanie masy własnego ciała, mogą być już same w sobie niebezpieczne dla zdrowia chorego lub  kompulsywny charakter tych zachowań może powodować, że pozornie zdrowe aktywności stają się niekorzystne dla zdrowia.

Żarłoczność psychiczna jest to choroba o podłożu psychicznym, a chorzy na nią zwykle czują się głodni nawet bezpośrednio po spożyciu sytego posiłku. Czasami po sprowokowanych przez siebie wymiotach odczuwają tak wielką ulgę psychiczną, że przejadają się po to by ponownie je wywołać. Dane epidemiologiczne pokazują, że większość pacjentów dotkniętych bulimią to kobiety. Chorzy opisują tzw. dni "dobre", gdy nie odczuwają bezwzględnego przymusu objadania się, i "złe" kiedy nie mogą powstrzymać łaknienia. Sami chorzy wskazują na czynniki wyzwalające, które mogą wywoływać u nich okresy niekontrolowanego objadania się – są to niepokój, nuda, stres i smutek.

Doświadczenie psychiatrów, psychologów klinicznych i psychoterapeutów wskazuję, że bulimia bardzo często dotyka osoby, które mają trudności z akceptują swojego wyglądu; przede wszystkim wagi, w związku z czym nie czują się one dobrze w swoim ciele i pragną za wszelką cenę polepszyć swoje samopoczucie.

U osób zgłaszających się z problem braku kontroli nad ilością spożywanego pokarmu możemy podejrzewać bulimię, gdy pacjent: ma systematycznie nawracające okresy żarłoczności, kiedy zjada olbrzymie ilości pokarmu w ciągu dnia (w okresie 2 godzin) czuje, że traci kontrolę nad swoim zachowaniem w czasie napadu żarłoczności, regularnie stosuje metody zapobiegające przyrostowi masy ciała, takie jak: prowokowanie wymiotów, nadużywanie środków przeczyszczających i moczopędnych, restrykcyjna dieta, głodówka lub bardzo wyczerpujące ćwiczenia fizyczne, ma minimum dwa napady żarłoczności w tygodniu (i stosuje po nich sposoby prowadzące do zmniejszenia wagi), przez co najmniej trzy miesiące, przesadnie skupia uwagę na swojej sylwetce i kontrolowaniu wagi. Opisywane zaburzenia w odżywianiu się nie występują dodatkowo w przebiegu anoreksji.

Prawdopodobne przyczyny bulimii:

·         niska samoocena - brak samoakceptacji

·         brak akceptacji przez grupę rówieśniczą (wiążący się często ze zmianą środowiska)

 

 

·         czynniki rodzinne-   nieprawidłowe relacje w rodzinie, zwłaszcza emocjonalne zaniedbanie dziecka w dzieciństwie i złe relacje dziecka z rodzicami w okresie dorastania,

·         trendy kulturowe – moda na szczupłą sylwetkę

·         reakcja pourazowa - bulimia może także występować jako reakcja pourazowa na silne wydarzenie traumatyczne z przeszłości lub konflikty rodzinne

·         zaburzenia mechanizmów samoregulacji i samokontroli

·         uszkodzenie ośrodka sytości w mózgu

·         zaburzenia w neuroprzekaźnictwie - określa się, że u osób z bulimią, mogą występować nieprawidłowości jeśli chodzi o poziom serotoniny (związany z nastrojem), czy kortyzolu (odpowiedzialny za poziom stresu)

·         czynniki genetyczne - predyspozycje rodzinne występują, gdy członkowie rodziny cierpieli na otyłość i zaburzenia depresyjne

Leczenie psychoterapeutyczne uznawane jest obecnie za najważniejszy element terapii, wykazano jednak również przydatność pomocy farmakologicznej, która u pewnej grupy pacjentów potrafi zredukować częstość napadów objadania się. Wśród podejść psychoterapeutycznych wykazano skuteczność psychoterapii poznawczo-behawioralnej, która polega na nauczaniu pacjentów zwalczania automatycznych myśli i eksperymentach behawioralnych (np. spożywanie posiłku składającego się z "zakazanych środków spożywczych") w połączeniu z lub bez leczenia przeciwdepresyjnego. Pewne pozytywne rezultaty przynosi również psychoterapia interpersonalna (koncentruje się na trudnościach w relacjach, poziomie samooceny, umiejętnościach bycia asertywnym i strategii radzenia sobie ze stresem) oraz psychoterapia systemowa (terapeuta pomaga członkom rodziny w zmianie zachowań, które mogą przyczyniać się do rozwoju niektórych patologicznych myśli i działań.)



‹ Powrót do listy z aktualnościami