Psychoterapia Poznań: Depresja.

Autor: Adam Zawielak
Opublikowano: 2013-08-09

Depresja to potocznie używana wspólna nazwa odnosząca się do całej grupy zaburzeń depresyjnych – zaburzenia psychiczne z grupy zaburzeń afektywnych, charakteryzujące się obniżeniem nastroju, obniżeniem napędu psychoruchowego, zaburzeniem rytmów okołodobowych i lękiem.

Zaburzenia depresyjne można podzielić ze względu na przyczynę ich powstania na:

·         depresja endogenna – uwarunkowana czynnikami biologicznymi, często ostrzejsza w przebiegu od egzogennej; depresja duża, epizod depresyjny o znacznym nasileniu;

·         depresja egzogenna, depresja reaktywna – poprzedzona jakimś stresującym zdarzeniem.

Czasami pacjenci mając okres obniżonego nastroju zastanawiają się czy to dopadła ich zwykła chandra czy może to już objaw depresji? W takim przypadku warto sobie odpowiedzieć na takie pytania:

·         czy w ciągu ostatniego miesiąca odczuwałaś/odczuwałeś zmniejszenie zainteresowań lub osłabienie odczuwania przyjemności?

·         czy w ciągu ostatniego miesiąca czułaś/czułeś się smutna/smutny, przygnębiona/przygnębiony, miałaś/miałeś poczucie braku nadziei?

Pozytywna odpowiedź na jedno pytanie powinna skłaniać do dokładniejszego badania w kierunku depresji u specjalisty.

Ponieważ depresja jest chorobą dotykającą sfery życia psychicznego człowieka, dysponujemy dwoma głównymi metodami terapii: psychoterapią i farmakoterapią. Metody te nie są ze sobą sprzeczne i bardzo często lekarz prowadzący pacjenta z depresją decyduje się na równoległe wykorzystanie obu. Przy wyborze metody leczenia bierze się pod uwagę przede wszystkim nasilenie objawów depresji. W przypadku objawów łagodnych częściej stosowana jest psychoterapia, a objawów ciężkich – konieczna jest dodatkowo farmakoterapia. W przypadku łagodnego przebiegu depresji stosuje się psychoterapię, czyli formę leczenia opartą na kontakcie interpersonalnym pacjenta z terapeutą i na pracy z problemami bez stosowania środków farmakologicznych. Jest to możliwe, gdy depresja ma przebieg łagodny, a zaburzenia procesów poznawczych, emocjonalnych i motywacyjnych nie są zbyt silne. Kolejnym ważnym czynnikiem terapii depresji jest psychoedukacja, co pozwala pacjentowi lepiej zrozumieć chorobę, a tym samym – lepiej sobie z nią radzić. W przypadku depresji sezonowej coraz powszechniej stosuje się fototerapię.  Korzystny wpływ na stan zdrowia pacjenta mogą też mieć regularne i umiarkowanie nasilone ćwiczenia fizyczne.

W przypadku wyboru psychoterapii jako metody leczenia depresji najczęściej wykorzystuje się terapię poznawczo-behawioralną , której celem jest złagodzenie objawów choroby jak najszybciej i bezpośrednio – jest to terapia krótkoterminowa. Koncepcja terapii poznawczo-behawioralnej depresji zakłada, że osoba depresyjna przyswoiła sobie nieadaptacyjny wzór reagowania, który można zmienić w procesie uczenia się nowych umiejętności. Można też korzystać w leczeniu z terapii psychodynamicznej, której celem są głębokie zmiany osobowości, które dają długoterminowe efekty. Terapia interpersonalna jest formą terapii z nurtu psychodynamicznego, jednak koncentruje się na aktualnych konfliktach (nie na dawnych) i jest terapią krótkoterminową. W modelu terapii psychodynamicznej uważa się, że depresja (tak jak i inne zaburzenia) ma swoje źródła w nierozwiązanym konflikcie z przeszłości. Terapia depresji jest zazwyczaj długotrwała.



‹ Powrót do listy z aktualnościami