Psychoterapia w zaburzeniach psychotycznych.

Autor: Adam Zawielak
Opublikowano: 2013-08-07

                Psychoterapia jest metodą leczenia również w niektórych zaburzeniach psychotycznych, zwłaszcza afektywnych (np. depresja), ale również schizoafektywne, schizotypowe, schizofreniczne.

W przypadku choroby afektywnej, przebiegającej z obniżeniem nastroju i zauważalnym zahamowaniem lub utratą chęci do życia, braku nadziei na zmianę, z tendencjami samobójczymi istotną rolą odgrywają czynniki psychiczne, a nie tylko biologiczne – genetyczne. Analizując czynniki psychiczne w etiologii powstawania choroby szczególnie ważne miejsce zajmują procesy poznawcze chorego, sposób spostrzegania przez niego świata, interpretowania zdarzeń, nadawanie znaczeń różnym sytuacjom. Chorzy cierpiący na zaburzenia efektywne mają tendencję do spostrzegania siebie, świata i przyszłości w czarnych barwach, do katastrofizacji zdarzeń przyszłych, interpretowania zdarzeń na swoją niekorzyść, nie czują się zdolni do samodzielnego funkcjonowania, nie wierzą że dadzą sobie sami radę. Schematy poznawcze takich osób są pozbawione krzty optymizmu, przygnębiające, bez perspektyw na pozytywne rozwiązanie i smutne.

                W przypadku chorych na zaburzenia schizofreniczne patomechanizm powstawania choroby jest związany z niewykształceniem w trakcie rozwoju lub załamaniem się działania procesów wypierania, które są charakterystyczne w przypadku nerwic i chronią strukturę osobowości przez jej rozpadem. W przypadku zaburzeń schizofrenicznych występuje u chorych brak możliwości nieuświadamiania traumatycznych przeżyć. Zamiast bardziej adaptacyjnego mechanizmu  obronnego jakim jest wyparcie przez chorego zostaje uruchomiony bardziej prymitywny mechanizm obronny - projekcja. Powoduje, że to co dzieje się w psychice pacjenta, nawet najbardziej nieprawdopodobne  jak fantazje zostaną uzewnętrznione – czyli potraktowane jakby się działy naprawdę w otaczającym świecie.

                Efektywność psychoterapii zaburzeń psychotycznych jest ściśle uzależniona od rodzaju zaburzenia. Im cięższy rodzaj zaburzenia tym trudniej mówić o efektach w postaci wyleczenia – usunięcia objawów. Psychoterapia w zaburzeniach psychotycznych może być niewystarczającym sposobem leczenia i może wymagać wprowadzenia leczenia farmakologicznego. W niektórych postaciach zaburzeń psychotycznych cel psychoterapii powinien być postawiony inaczej niż wyleczenie – raczej powinno się go ujmować jako umożliwienie choremu prowadzenia jak najbardziej satysfakcjonującego życia, z możliwością powrotu do społeczeństwa. Czyli poprawiające funkcjonowanie pacjenta w wielu aspektach życia. Cele terapii powinny obejmować poprawę zdolności funkcjonowania oraz jakości życia chorego i minimalizowanie niekorzystnego wpływu choroby i leczenia na pacjenta i jego rodzinę.

Cele psychoterapii w zaburzeniach psychotycznych:

·         Praca nad ponownym przystosowaniem rodzinnym, społecznym

·         Nauka samodzielnego monitoringu stanu psychicznego

·         Trening lekowy - nawyk systematycznego przyjmowania leków,

umiejętność niwelowania objawów ubocznych przy zażywaniu leków psychotropowych

·         Zrozumienie funkcjonowania przedchorobowego i zwiastunów choroby

·         Redukcja zachowań dziwacznych dla otoczenia

·         Rozumienie objawów

·         Pomoc w wyborze pracy, szkoły – powrót do pełnienia ról społecznych

·         Regulacja emocjonalna np. kontrolowany upust złości

·         Rozwój niezależności

·         Radzenie sobie z objawami psychozy

·         Walka z wycofaniem społecznym, rezygnacją



‹ Powrót do listy z aktualnościami