Psycholog kliniczny - praca.

Autor: Adam Zawielak
Opublikowano: 2013-10-27

                Jak zdobyć pracę jako psycholog kliniczny? Czym się różni psycholog od psychologa klinicznego? Czy psycholog kliniczny to to samo co psychoterapeuta? Czy psycholog kliniczny posiada uprawnienia do prowadzenia psychoterapii?

                Ukończenie psychologii to wcale nie koniec zdobywania kwalifikacji zawodowych przez psychologów. Dopiero po zdobyciu tytułu magistra psychologii można rozpocząć 4-letnie studia podyplomowe studia specjalizacyjne. Studenci starszych lat psychologii mogą wybrać jedną z tzw. specjalności – m.in.: psychologię pracy, psychologię sądową, psychologię edukacji, psychologię zdrowia i wspomnianą psychologię kliniczną. Ukończenie specjalności klinicznej w ramach 5-letnich studiów magisterskich nie daje jeszcze uprawnień do posługiwania się tytułem specjalista psycholog kliniczny.

                Psycholog kliniczny to absolwent psychologii, który odbył 4-kilkuletnie szkolenie podyplomowe w psychologii klinicznej. Potwierdzeniem uzyskania tytułu specjalista psycholog kliniczny jest zdanie odpowiedniego egzaminu państwowego. Posiada on gruntowne przygotowanie teoretyczne i sporo praktycznego. Odbył staże w placówkach zajmujących się leczeniem, także zaburzeń psychicznych.

Program studiów specjalizacyjnych z psychologii klinicznej obejmuje zagadnienia z zakresu zaburzeń psychosomatycznych (czyli schorzeń somatycznych warunkowanych czynnikami psychologicznymi) i zaburzeń psychicznych, występujących zarówno u dzieci, młodzieży, jak i osób dorosłych. Psycholog kliniczny zdobywa również wiedzę o czynnikach wpływu i mechanizmach rozwijania się uzależnień od substancji psychoaktywnych oraz określonych czynności (np. hazard, zakupy), a także o metodach interwencji kryzysowej podejmowanej przez psychologów na skutek nagłych, traumatycznych wydarzeń, takich jak powódź, pożar, wypadki komunikacyjne czy śmierć bliskich osób.

Psycholog kliniczny szczególnie interesuje się zdrowiem psychicznym, jego normą i patologią, a więc psychopatologią, czyli sposobami określania i diagnozowania takiej normy i patologii, jak też czynnikami wpływającymi na ten proces diagnostyczny. Bada wpływ czynników psychologicznych na powstawanie i przebieg chorób (zarówno psychicznych, jak i somatycznych), a także wpływ choroby na stan psychologiczny. Psycholog kliniczny w swojej pracy wykorzystuje wiedzę psychologiczną do usprawnienia przebiegu leczenia, do poradnictwa i pomocy osobom zdrowym i chorym w sferze zachowania się i psyche. Psycholog kliniczny potrafi diagnozować zaburzenia psychiczne i stosować niektóre metody pomocy psychologicznej a zwłaszcza specyficzne formy takich oddziaływań, jakimi są interwencja kryzysowa, rehabilitacja, psychoedukacja itp., co łącznie określa się jako pomoc psychologiczna.

Psycholog kliniczny nie odbywa odpowiedniego szkolenia psychoterapeutycznego (4-letnich studiów podyplomowych lub szkoły psychoterapii) zakończonego zdaniem egzaminu certyfikacyjnego, ani przechodzi własnej psychoterapii. Psycholog kliniczny nie jest psychoterapeutą – jedynym specjalistą uprawnionym do prowadzenia psychoterapii.

W sferze stosowanej, praktycznej, psychologia kliniczna to wykonywanie zawodu psychologa przede wszystkim w służbie zdrowia. Psycholodzy kliniczni najczęściej pracują w szpitalach psychiatrycznych i poradniach zdrowia psychicznego oraz innych placówkach opieki zdrowotnej. Są przygotowani do współpracy w zespole diagnostycznym tych jednostek – m.in. w celu diagnozowania takich zaburzeń jak autyzm, zaburzenia zachowania, zaburzenia osobowości, zaburzenia afektywne, nerwice – oraz projektowania działań mających na celu udzielenie wsparcia osobom chorym psychosomatycznie lub zaburzonym psychicznie. Mogą oni także prowadzić diagnozę na użytek sądów.



‹ Powrót do listy z aktualnościami