Psychoterapeuta Poznań – jak wybrać psychologa.

Autor: Adam Zawielak
Opublikowano: 2013-11-08

           Duże ośrodki akademickie jak Poznań ułatwiają dostęp do licznych specjalistów w tym psychologów i psychoterapeutów. Znajdziemy tutaj zarówno klinicystów z wieloletnim doświadczeniem jak utytułowanych nauczycieli akademickich. Nie oznacza to wcale, że psychoterapeuta z metropolii będzie lepszy od psychoterapeuty z mniejszej miejscowości oraz, że wybitny naukowiec będzie zdolnym psychoterapeutą praktykiem. Możemy skorzystać z licznych typów psychoterapii: psychoanalizy, terapii behawioralno-poznawczej, psychoanalizy lacanowskiej, terapii systemowej, analiza transakcyjnej, terapii ericksonowskiej, Gestalt, NLP itd. Stoimy przed wyborem psychoterapia grupowa czy indywidualna? Mamy dostęp do gabinetów psychoterapeutycznych prywatnych i publicznych. Możemy wybierać między usługami refundowanymi przez NFZ lub pełnopłatnymi. Szeroka oferta psychoterapii wbrew pozorom nie oznacza jednak łatwego wyboru. Warto jednak zadać sobie trochę trudu i przed wyborem terapeuty sprawdzić jego kwalifikacje i referencje (opinie). Ale jak to zrobić kiedy nie jest się specjalistą? Na co zwrócić uwagę? Czym różni się praca psychologa, psychoterapeuty i psychiatry?

   Po pierwsze powinieneś wiedzieć czy potrzebujesz pomocy psychologa, psychoterapeuty czy psychiatry - po to żeby wybrać właściwego specjalistę dla swojego problemu.

            Psycholog to osoba posiadająca właściwe kwalifikacje czyli ukończone studia magisterskie  na kierunku psychologia, potwierdzone dyplomem. Psycholog uprawniony jest do udzielania świadczeń psychologicznych polegających w szczególności na: diagnozie psychologicznej, opiniowaniu, orzekaniu oraz na udzielaniu pomocy psychologicznej. W praktyce oznacza to, że psycholog: po ukończonych studiach magisterskich może zajmować się oddziaływaniem psychospołecznym (poradnictwem psychologicznym, pomocą psychologiczną) i posługiwać się testami psychologicznymi. Może także wydawać dokumenty, zaświadczenia i orzeczenia. Psycholog nie może stosować ani psychoterapii, ani farmakoterapii, czyli inaczej mówiąc, przepisywać leków. Pomoc psychospołeczna jest to "pomaganie" – tam gdzie nie ma zdefiniowanej (według ICD-10 i DSM-IV) choroby ani zaburzenia, ale jednak pacjent potrzebuje czyjejś pomocy. Do psychologa najczęściej zwracamy się z problemami dnia codziennego, np.: kłopoty w szkole lub pracy, nieporozumienia z rodzicami, partnerem lub małżonkiem, apatia czy przygnębienie lub wtedy, gdy potrzebujemy  diagnozy intelektu, osobowości.

       Jeśli już zdecydowałeś się na psychoterapię (i wiesz że nie szukasz pomocy psychologa lub psychiatry) to sprawdź czy osoba, do której udajesz się po poradę rzeczywiście jest psychoterapeutą. Powszechnie myśli się zawody, związane ze zdrowiem psychicznym, a mające przedrostek „psych…” w swojej nazwie: psychiatrów, psychologów i psychoterapeutów itd. Sprawy nie ułatwia fakt, że psycholog i lekarz psychiatra może być równocześnie psychoterapeutą, ale te profesje wcale nie są tożsame. Psychoterapeuta to wyodrębniony zawód, wymagający ukończenie specjalistycznego wieloletniego przygotowania i wykonywany według określonych zasad. Czasami słyszy się, że psychoterapia to sztuka, że do tego trzeba mieć talent. Pewne predyspozycje adeptom psychoterapii są potrzebne jak w każdym innym zawodzie, ale nikt się nie rodzi z umiejętnościami psychoanalityka.  Żeby wykonywać ten zawód potrzebne są wiedza i umiejętności.

Psychoterapeuta to wysoko wykwalifikowany specjalista, który po studiach magisterskich lub medycznych (np. psychologii, medycynie, pielęgniarstwie etc.) przeszedł co najmniej 4- letnie szkolenie (studia podyplomowe lub szkołę terapii), trwające nie mniej niż 1200 godzin, obejmujące własną psychoterapię, praktykę pod superwizją oraz staż kliniczny. Psychoterapeuta nie musi być psychologiem lub lekarzem (przed rozpoczęciem szkoły terapii może ukończyć również inne studia magisterskie), ale wiedza zdobyta na studiach z zakresu psychologii (w szczególności na specjalności klinicznej) i medycyny jest niezwykle przydatna w tym zawodzie. Potwierdzeniem kwalifikacji jest nie tylko dyplom oraz certyfikat, ale przynależność do stowarzyszeń zawodowych np. Polskiego Towarzystwa Psychologicznego, Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego, które wymagają stosowania się do standardów praktyki. Jeśli psychoterapeuta jest członkiem takiego stowarzyszenia oznacza to, że nie jest anonimowy, a jakaś organizacja poręcza za jakość jego usług.

Do momentu uzyskania certyfikatu każdy psychoterapeuta powinien nabierać umiejętności pod kierunkiem superwizora. Wielu psychoterapeutów jest jeszcze w trakcie szkolenia, ale system kształcenia  psychoterapeutów zapewnia kompetentne prowadzenie psychoterapii przez to, że toczy się pod kierunkiem superwizora – doświadczonego psychoterapeuty. Jak widać nabycie wiedzy i umiejętności psychoterapeuty trwa wiele lat.

Psychoterapia jest metodą z wyboru w leczeniu zaburzeń nerwicowych (obecnie klasyfikowanych jako zaburzenia lękowe) i zaburzeń osobowości. Psychoterapeuta to osoba zajmująca się przede wszystkim terapią mającą na celu dokonanie określonej zmiany w sposobie funkcjonowania (przeżywania) osoby zgłaszającej się po pomoc. Do psychoterapeuty zwracamy się np: z depresją, zaburzeniami odżywiania, zaburzeniami snu, zachowaniami obsesyjno-kompulsywnymi czy objawami psychosomatycznymi. Długość takiej formy pomocy może trwać od kilku spotkań  do nawet kilku lat (psychoterapia długoterminowa).

Na świecie jest praktykowanych około 200 kierunków (modalności) psychoterapii nie sposób tu wymienić wszystkich. Mnogość rozmaitych ofert psychoterapii i terapii może powodować zagubienie pacjentów  i problem z odróżnieniem psychoterapeutów mogących przynieść zdrowie od zwykłej usługi mającej spowodować poprawę samopoczucia. Przedstawiciele różnych kierunków często toczą spory o wyższość jednych szkół psychoterapii nad innymi. Część osób słyszała o „werdykcie ptaka dodo” – uogólniając; mówi on o zbliżonej skuteczność wszystkich nurtów psychoterapeutycznych. Warto pamiętać jednak o tym, że jak wskazują badania naukowe, nie ma jednej psychoterapii pomocnej dla wszystkich pacjentów i problemów, a skuteczność psychoterapeuty bardziej zależy od jego cech osobistych niż praktykowanego podejścia psychoterapeutycznego.

Każdy psychoterapeuta niezależnie od stosowanej metody powinien obdarzyć pacjentka szacunkiem. Powinien uważnie słuchać o czym mówi pacjent i być zainteresowany zgłaszanymi przez pacjenta problemami. Psychoterapeuta w momencie kiedy nie może Cię przyjąć, a Ty potrzebujesz pomocy powinien skierować Cię do innej osoby. Odpowiedzialny psychoterapeuta nie powinien składać obietnic co do gwarantowanych efektów terapii. Nie powinien też kierować się w terapii żadną ideologią poza wiedzą medyczną czy psychologiczną. Psychoterapeuta w momencie kiedy nie może Cię przyjąć, a Ty potrzebujesz pomocy powinien skierować Cię do innej osoby.

         Zasięgnij opinii o wybranych psychoterapeucie wśród psychologów, lekarzy psychiatrów, znajomych którzy korzystali z jego pomocy. Pamiętaj poczta pantoflowa nie zawsze jest bardzo dobrym źródłem informacji. Psychoterapeuta, którego wychwala koleżanka nie musie okazać się równie dobry dla Ciebie. Co nie oznacza, ze trafiłaś do kiepskiego terapeuty. Psychoterapia to specyficzna usługa i tutaj najważniejsze jest nawiązanie dobrego kontaktu interpersonalnego przejawiającego się m.in. zaufaniem. Możesz skorzystać także z oficjalnych źródeł informacji: publikacji drukowanych, stron internetowych, stowarzyszeń zawodowych itd. Jeśli jakiś psychoterapeuta jest polecany przez różne osoby i źródła, jest to dobra informacja.

                Przy wyborze psychoterapeuty kieruj się kilkoma kryteriami, nie polegaj tylko na swojej intuicji, ani tylko na formalnym przygotowaniu do zawodu.



‹ Powrót do listy z aktualnościami