Blog

Opublikowano: 2013-08-08 12:45

                Neurastenia to jedna z najczęściej występujących postaci nerwicy. Termin ten jest używany coraz rzadziej z uwagi na ciągłe zmiany klasyfikacji i nazewnictwa chorób i zaburzeń psychicznych. Ten rodzaj nerwicy objawia się zwiększoną pobudliwością i szybkim wyczerpywaniem się układu nerwowego; niepokojem, niemożnością skupienia uwagi, drażliwością, bólami w okolicy serca, kołataniem serca, bólami głowy, zaburzeniami jelitowymi, osłabieniem czynności płciowych.

W literaturze wyróżnia się 3 typy nerwicy neurastenicznej:

·         neurastenia hiposteniczna: dominują objawy zmęczenia,...

czytaj więcej ›

Opublikowano: 2013-08-07 13:22

                Psychoterapia jest metodą leczenia również w niektórych zaburzeniach psychotycznych, zwłaszcza afektywnych (np. depresja), ale również schizoafektywne, schizotypowe, schizofreniczne.

W przypadku choroby afektywnej, przebiegającej z obniżeniem nastroju i zauważalnym zahamowaniem lub utratą chęci do życia, braku nadziei na zmianę, z tendencjami samobójczymi istotną rolą odgrywają czynniki psychiczne, a nie tylko biologiczne – genetyczne. Analizując czynniki psychiczne w etiologii powstawania choroby szczególnie ważne miejsce zajmują procesy poznawcze chorego, sposób spostrzegania przez niego świata, interpretowania zdarzeń, nadawanie znaczeń różnym sytuacjom. Chorzy cierpiący na zaburzenia efektywne mają tendencję do spostrzegania siebie, świata i przyszłości w czarnych barwach, do katastrofizacji...

czytaj więcej ›

Opublikowano: 2013-08-06 13:26

Bulimia inaczej żarłoczność psychiczna (ze stgr. βουλῑμια, łac. bulimia nervosa) – drugie najczęściej występujące oprócz anoreksji zaburzenie odżywiania charakteryzujące się napadami objadania się, po których występują zachowania kompensacyjne – czyli takie które mają równoważyć skutki nadmiernego objadania się. Do najczęściej podejmowanych zachowań kompensacyjnych przez osoby ze zdiagnozowaną bulimią należą: wywoływanie wymiotów, głodówki, zażywanie leków moczopędnych (diuretyków), środków przeczyszczających, wykonywanie lewatyw, nadmierne ćwiczenia fizyczne.

W diagnozie różnicowej bulimię należy jednoznacznie odróżnić od zaburzeń związanych z objadaniem się. Chorzy na bulimię, choć zdają sobie sprawę z utraty kontroli nad własnym zachowaniem związanym z ilością przyjmowanych pokarmów,...

czytaj więcej ›

Opublikowano: 2013-08-05 14:55

                Anoreksja jest jednostką chorobową – to nie jest wada charakteru, ani zaburzenie osobowości – jak spostrzegają to niektórzy. Anoreksję inaczej nazywa się jadłowstrętem psychicznym (nazwa anoreksja pochodzi  z grec. anorexia nervosa – an – brak, pozbawienie, orexis – apetyt) – jest to zaburzenie odżywiania polegające na celowej utracie wagi wywołanej i podtrzymywanej przez osobę chorą.

Tworzony przez chorego obraz własnego ciała jest zaburzony; występują u niego objawy dysmorfofobii – nierealistyczne przekonanie o nieestetycznym wyglądzie lub budowie własnego ciała. Lęk związany z wyolbrzymionym przekonaniem o nieatrakcyjnym własnym wyglądzie przybiera postać uporczywej idei nadwartościowej (zasadniczo są prawdziwe;...

czytaj więcej ›

Opublikowano: 2013-08-04 14:43

Czy przez większość dnia towarzyszy Ci uczucie lęku, wewnętrznego niepokoju? Towarzyszy Ci on także podczas zasypiania i utrudnia sen? Ciągle jesteś pobudzony, a twoje mięsnie są napięte? Czy stale zamartwiasz się o wszystko i o wszystkich? Czy czujesz się tym już zmęczony i masz dość ? Czy trudno Ci się skoncentrować?

Zespół lęku uogólnionego (z ang. GAD – Generalized Anxiety Disorder , inaczej – lęk uogólniony) jest to zaburzenie psychiczne zaliczane do zaburzeń lękowych. Zdefiniowane w klasyfikacji ICD-10 jako przewlekłe, wolno płynące, bezprzedmiotowe stany niepokoju i poczucia zagrożenia, utrzymujące się uporczywie przez cały czas i nie modyfikowane zewnętrzną sytuacją. Zaburzenia te trwają ze zmiennym nasileniem, przez co najmniej 6 miesięcy.

Typowe objawy zespołu lęku uogólnionego:

...

czytaj więcej ›
Opublikowano: 2013-08-02 20:16

Większość osób nie związanych profesjonalnie z psychologią nie ma wyrobionego własnego zdania jak powinno się mówić o osobie korzystającej z tej formy pomagania jaką jest pomoc psychologiczna lub psychoterapia. Nawet sami psycholodzy i psychoterapeuci mają różne zdanie na ten temat. Niektórzy nie przywiązują do tego większej wagi i określają osoby, którym pomagają zarówno klientami jak i pacjentami, w zależności od kontekstu sytuacji pomagania. Inni są sztywno przywiązani do jednej opcji i większość używa jednak słowa klient, a nie pacjent. Skąd się biorą więc te rozbieżności w nazywaniu osób korzystających z takich usług?

Tradycyjne określenie pacjent kojarzy się z leczeniem; powierzeniem swojego zdrowia profesjonalnej opiece medycznej. Polskie słowo pacjent podobnie jak w wielu innych językach pochodzi od łacińskiego patiens, które oznacza...

czytaj więcej ›