Blog (5)

Opublikowano: 2013-08-12 15:00

                Zaburzenie osobowości  należy do grupy zaburzeń psychicznych, którego istotnymi cechami są głęboko zakorzenione, trwałe i nie przystosowawcze wzorce zachowania, funkcjonowania, oraz relacji, osoby chorej ze środowiskiem, myślenia o nim i postrzegania go, utrwalone w strukturze osobowości  tak dalece, że powodują znaczące trudności w funkcjonowaniu społecznym, rodzinnym i zawodowym. Są też przyczyną cierpienia chorego i jego otoczenia. Jeżeli zostały rozpoznane przed 18. rokiem życia, nazywane są zaburzeniami w okresie dzieciństwa.

                Często zdarza się, że dezadaptacyjne cechy osobowości osoby chorej prowadzą do niekorzystnych następstw dla życia tej osoby, a zdarza się...

czytaj więcej ›

Opublikowano: 2013-08-11 21:13

Koncepcje terapii poznawczo-behawioralnej depresji zakładają, że osoba depresyjna przyswoiła sobie nieadaptacyjny wzór reagowania na neutralne emocjonalnie zdarzenia, który można zmienić w procesie uczenia się nowych umiejętności. Celem leczenia w terapii poznawczo-behawioralnej jest modyfikacja specyficznych zachowań i myśli, w których upatruje się przyczynę depresji. Koncepcje terapii poznawczo-behawioralna słabo wyjaśniają objawy somatyczne towarzyszące depresji.

Jedną z najpopularniejszych koncepcji poznawczo-behawioralnych depresji jest model zaproponowany przez Aarona T. Becka.  W myśl tej koncepcji sposób zachowania jaką w danym momencie przejawia jednostka zależy od typu informacji, jakie docierają do niej z zewnątrz oraz sposobu, w jaki ona te informacje przekształca i interpretuje. U podłoża depresji zdaniem A. Becka leżą nieracjonalne schematy...

czytaj więcej ›

Opublikowano: 2013-08-10 13:50

W terapii psychodynamicznej zaburzeń depresyjnych przyjmuje się , że zarówno depresja jak i inne zaburzenia natury psychicznej mają  swoje źródła w nierozwiązanym konflikcie z przeszłości.

Pierwsze modele teoretyczne etiologii depresji w ujęciu psychoanalitycznym sformułowali Karl Abraham oraz Zygmunt Freud. Freud uważał, że przyczyną zaburzeń depresyjnych jest skierowanie przez pacjenta całej swojej agresji do wewnątrz, w efekcie czego dochodzi do obniżenia samooceny, samooskarżeń czy wręcz może prowadzić do aktu samobójstwa. Przypuszczał on, że osoba „depresyjna” w dzieciństwie skierowała swoją miłość na drugą osobę i została ona odrzucona i doznała głębokiego rozczarowania i zranienia swoich uczuć. W efekcie identyfikuje się z utraconym w ten sposób obiektem, „włącza” go w obszar swojego ego. Złość odczuwana pierwotnie wobec...

czytaj więcej ›

Opublikowano: 2013-08-09 18:16

Depresja to potocznie używana wspólna nazwa odnosząca się do całej grupy zaburzeń depresyjnych – zaburzenia psychiczne z grupy zaburzeń afektywnych, charakteryzujące się obniżeniem nastroju, obniżeniem napędu psychoruchowego, zaburzeniem rytmów okołodobowych i lękiem.

Zaburzenia depresyjne można podzielić ze względu na przyczynę ich powstania na:

·         depresja endogenna – uwarunkowana czynnikami biologicznymi, często ostrzejsza w przebiegu od egzogennej; depresja duża, epizod depresyjny o znacznym nasileniu;

·        ...

czytaj więcej ›

Opublikowano: 2013-08-08 12:45

                Neurastenia to jedna z najczęściej występujących postaci nerwicy. Termin ten jest używany coraz rzadziej z uwagi na ciągłe zmiany klasyfikacji i nazewnictwa chorób i zaburzeń psychicznych. Ten rodzaj nerwicy objawia się zwiększoną pobudliwością i szybkim wyczerpywaniem się układu nerwowego; niepokojem, niemożnością skupienia uwagi, drażliwością, bólami w okolicy serca, kołataniem serca, bólami głowy, zaburzeniami jelitowymi, osłabieniem czynności płciowych.

W literaturze wyróżnia się 3 typy nerwicy neurastenicznej:

·         neurastenia hiposteniczna: dominują objawy zmęczenia,...

czytaj więcej ›

Opublikowano: 2013-08-07 13:22

                Psychoterapia jest metodą leczenia również w niektórych zaburzeniach psychotycznych, zwłaszcza afektywnych (np. depresja), ale również schizoafektywne, schizotypowe, schizofreniczne.

W przypadku choroby afektywnej, przebiegającej z obniżeniem nastroju i zauważalnym zahamowaniem lub utratą chęci do życia, braku nadziei na zmianę, z tendencjami samobójczymi istotną rolą odgrywają czynniki psychiczne, a nie tylko biologiczne – genetyczne. Analizując czynniki psychiczne w etiologii powstawania choroby szczególnie ważne miejsce zajmują procesy poznawcze chorego, sposób spostrzegania przez niego świata, interpretowania zdarzeń, nadawanie znaczeń różnym sytuacjom. Chorzy cierpiący na zaburzenia efektywne mają tendencję do spostrzegania siebie, świata i przyszłości w czarnych barwach, do katastrofizacji...

czytaj więcej ›

Opublikowano: 2013-08-06 13:26

Bulimia inaczej żarłoczność psychiczna (ze stgr. βουλῑμια, łac. bulimia nervosa) – drugie najczęściej występujące oprócz anoreksji zaburzenie odżywiania charakteryzujące się napadami objadania się, po których występują zachowania kompensacyjne – czyli takie które mają równoważyć skutki nadmiernego objadania się. Do najczęściej podejmowanych zachowań kompensacyjnych przez osoby ze zdiagnozowaną bulimią należą: wywoływanie wymiotów, głodówki, zażywanie leków moczopędnych (diuretyków), środków przeczyszczających, wykonywanie lewatyw, nadmierne ćwiczenia fizyczne.

W diagnozie różnicowej bulimię należy jednoznacznie odróżnić od zaburzeń związanych z objadaniem się. Chorzy na bulimię, choć zdają sobie sprawę z utraty kontroli nad własnym zachowaniem związanym z ilością przyjmowanych pokarmów,...

czytaj więcej ›

Opublikowano: 2013-08-05 14:55

                Anoreksja jest jednostką chorobową – to nie jest wada charakteru, ani zaburzenie osobowości – jak spostrzegają to niektórzy. Anoreksję inaczej nazywa się jadłowstrętem psychicznym (nazwa anoreksja pochodzi  z grec. anorexia nervosa – an – brak, pozbawienie, orexis – apetyt) – jest to zaburzenie odżywiania polegające na celowej utracie wagi wywołanej i podtrzymywanej przez osobę chorą.

Tworzony przez chorego obraz własnego ciała jest zaburzony; występują u niego objawy dysmorfofobii – nierealistyczne przekonanie o nieestetycznym wyglądzie lub budowie własnego ciała. Lęk związany z wyolbrzymionym przekonaniem o nieatrakcyjnym własnym wyglądzie przybiera postać uporczywej idei nadwartościowej (zasadniczo są prawdziwe;...

czytaj więcej ›

Opublikowano: 2013-08-04 14:43

Czy przez większość dnia towarzyszy Ci uczucie lęku, wewnętrznego niepokoju? Towarzyszy Ci on także podczas zasypiania i utrudnia sen? Ciągle jesteś pobudzony, a twoje mięsnie są napięte? Czy stale zamartwiasz się o wszystko i o wszystkich? Czy czujesz się tym już zmęczony i masz dość ? Czy trudno Ci się skoncentrować?

Zespół lęku uogólnionego (z ang. GAD – Generalized Anxiety Disorder , inaczej – lęk uogólniony) jest to zaburzenie psychiczne zaliczane do zaburzeń lękowych. Zdefiniowane w klasyfikacji ICD-10 jako przewlekłe, wolno płynące, bezprzedmiotowe stany niepokoju i poczucia zagrożenia, utrzymujące się uporczywie przez cały czas i nie modyfikowane zewnętrzną sytuacją. Zaburzenia te trwają ze zmiennym nasileniem, przez co najmniej 6 miesięcy.

Typowe objawy zespołu lęku uogólnionego:

...

czytaj więcej ›
Opublikowano: 2013-08-02 20:16

Większość osób nie związanych profesjonalnie z psychologią nie ma wyrobionego własnego zdania jak powinno się mówić o osobie korzystającej z tej formy pomagania jaką jest pomoc psychologiczna lub psychoterapia. Nawet sami psycholodzy i psychoterapeuci mają różne zdanie na ten temat. Niektórzy nie przywiązują do tego większej wagi i określają osoby, którym pomagają zarówno klientami jak i pacjentami, w zależności od kontekstu sytuacji pomagania. Inni są sztywno przywiązani do jednej opcji i większość używa jednak słowa klient, a nie pacjent. Skąd się biorą więc te rozbieżności w nazywaniu osób korzystających z takich usług?

Tradycyjne określenie pacjent kojarzy się z leczeniem; powierzeniem swojego zdrowia profesjonalnej opiece medycznej. Polskie słowo pacjent podobnie jak w wielu innych językach pochodzi od łacińskiego patiens, które oznacza...

czytaj więcej ›