Adam Zawielak Psycholog Poznań Blog

Psycholog transportu – czym się zajmuje i na czym polega praca.

pracownia.rozwoju.poz@gmail.com (Adam Zawielak) — Fri, 06 Aug 2021 09:37:54 GMT

Jakie szanse na rynku pracy ma psycholog transportu?

Chciałbym przybliżyć Wam ten zawód, szczególnie tym z Was, którzy zastanawiają się nad wyborem swojej ścieżki kariery jako psychologa transportu. Badania w zakresie psychologii transportu stanowią jeden z istotnych elementów składowych systemu bezpieczeństwa w transporcie.

Psychologia transportu to dziś dziedzina niezwykle fascynująca, która - choć często nie zdajemy sobie z tego sprawy, ma ogromny wpływ na nasze bezpieczeństwo.

Zbliża się stulecie polskich badań nad sprawnością psychomotoryczną w transporcie lądowym i czas rewolucyjnych zmian w badaniach psychologicznych kierowców. Ostatnie pół wieku to okres intensywnego rozwoju badań i prac nad bezpieczeństwem ruchu drogowego na świecie. Jednocześnie, w polskich realiach, to czas intensywnej pracy nad stworzeniem trafnego i rzetelnego systemu doboru i oceny psychologicznej kierowców, ale także i kształtowania właściwych postaw i zachowań uczestników ruchu drogowego.

Kim więc jest psycholog transportu? Psycholog transportu jest osobą mającą wiedzę teoretyczną i praktyczną z zakresu psychologii transportu i ruchu drogowego oraz bezpieczeństwa ruchu drogowego. Jest uprawniony do przeprowadzania badań psychologicznych kierowców, a także innych grup zawodowych.

Ustawa o kierujących pojazdami z 2013 roku zrewolucjonizowała badania psychologiczne w obszarze psychologii transportu, określiła ona też warunki jakie trzeba spełnić, żeby prowadzić wspomniane badania:

“Badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu są wykonywane przez uprawnionego psychologa.
2. Uprawnionym psychologiem jest osoba, która:
1) posiada tytuł zawodowy magistra uzyskany na kierunku psychologia;
2) ukończyła z wynikiem pozytywnym podyplomowe studia w zakresie psychologii transportu prowadzone przez uczelnię prowadzącą studia wyższe na kierunku psychologia;
3) nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów;

4) została wpisana do ewidencji uprawnionych psychologów.”

Z powyższego wynika, że w zawodzie psychologa transportu mogą się kształcić osoby, które posiadają już tytuł zawodowy magistra uzyskany na kierunku psychologia. Co oznacza, że przed podjęciem studiów podyplomowych na kierunku psychologia transportu, trzeba najpierw ukończyć studia magisterskie z psychologii.

Samo posiadanie tytułu magistra psychologii uprawnia do tego, aby po zgłoszeniu do odpowiedniej jednostki, wykonywać badania psychologiczne z zakresu tzw. medycyny pracy.

Są to badania wykonywane w celu określenia istnienia lub braku przeciwwskazań do:
•    prowadzenia pojazdu służbowego kat.B,
•    pracy na wysokości powyżej 3 metrów,
•    pracy jako operator sprzętu zmechanizowanego,

• pracy wymagającej pełnej sprawności psychomotorycznej.

Posiadanie tytułu magistra psychologii nie upoważniają do prowadzenia badań psychologicznych w zakresie psychologii transportu.
Uprawnienia do badania osób kierujących pojazdami wydawane są przez Marszałka Województwa po spełnieniu wymogów formalnych, m.in. ukończenia studiów podyplomowych z zakresu psychologii transportu.

Uzyskanie uprawnień z zakresu psychologii transportu daje możliwość wykonywania badań psychologicznych innych grup zawodowych. I odwołując się do mojej ulubionej ustawy o kierujących pojazdami możemy dowiedzieć się, że:

“Art. 82.1. Badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, zwanym dalej “badaniem psychologicznym w zakresie psychologii transportu”, podlega:”
1.    osoba ubiegająca się o:
o    uzyskanie uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D i D+E lub uprawnienia do kierowania tramwajem,
o    przywrócenie uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E i T, wobec której wydana została decyzja o cofnięciu uprawnienia,
o    przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem, cofniętego ze względu na istnienie przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami;
2.    osoba przedłużająca ważność uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D i D+E lub pozwolenia na kierowanie tramwajem;
3.    kierujący motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem, jeżeli był sprawcą wypadku drogowego, w następstwie którego inna osoba poniosła śmierć lub doznała obrażeń,
4.    kierujący motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem, jeżeli:
o    kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu,
o    przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego,
o    w okresie próbnym popełnił co najmniej dwa wykroczenia w ruchu drogowym przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji;
5.    osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli w wyniku badania lekarskiego tej osoby została stwierdzona możliwość istnienia poważnych przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem;
6.    osoba ubiegająca się o wydanie zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym lub przewożącym wartości pieniężne albo o przedłużenie terminu ważności tego dokumentu.
7.    kandydat na instruktora i instruktor,

8. kandydat na egzaminatora i egzaminator.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #PsychoterapiaPoznań, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Psycholog szkolny – czym się zajmuje i na czym polega praca.

pracownia.rozwoju.poz@gmail.com (Adam Zawielak) — Fri, 06 Aug 2021 08:38:16 GMT

Komu i w jakich sytuacjach potrzebny jest psycholog?

Komu i w jakich sytuacjach potrzebny jest psycholog?

Uczniom psycholog szkolny jest potrzebny, gdy pojawiają się:
•    kłopoty z nauką, koncentracją i przystosowaniem do życia szkolnego,
•    kłótnie i nieporozumienia,
•    smutki, smuteczki i inne problemy,
•    konflikty w grupie i między kolegami,
•    dokuczanie, odrzucenie, przemoc fizyczna lub psychiczna, mobbing rówieśniczy, wykluczenie,
•    miłość, zazdrość i inne skomplikowane uczucia,
•    różne pytania i wątpliwości: czy to jest słuszne?, jak postąpić?, zapytać?, pokonać lęk czy nieśmiałość, co zrobić?,
•    konflikty z dorosłymi
•    kłamstwo, nieuczciwość, niesprawiedliwość i inne dylematy moralne,
•    uczucia z którymi sobie trudno poradzić,
•    lęk, wstyd, poczucie zagrożenia, bezradność, niepokój o siebie i o innych,
•    złe traktowanie, wyszydzanie, wyśmiewanie, poniżanie, niedocenianie i inne,
•    problemy rodzinne – przemoc domowa, wykorzystywanie seksualne, złe traktowanie, zaniedbanie, porzucenie, rozwód, wyjazd rodziców za granicę, uzależnienia, choroba przewlekła, choroba umysłowa,
•    objawy fizycznego i psychicznego wyczerpania, osłabienie, senność, lęki, zaburzenia jedzenia,
•    nagłe zmiany zachowania, ubierania się, ślady pobicia, zadrapań, bóle głowy, bóle brzucha,
•    labilność nastroju, złość, zachowania agresywne, lękowe, niepokój i wiele innych.

Uczniowie przychodzą też do psychologa, żeby się zwierzyć, naradzić, wymyślić wspólnie rozwiązanie, opowiedzieć o trudnych zdarzeniach i przeżyciach, odreagować napięcie, wyzłościć się, uspokoić. Czasem – by poprosić o pomoc, poradę, rozwiać wątpliwości albo żeby popłakać. Również po to, by się pochwalić, powiedzieć, że sobie poradzili, zrobili coś, co było dla nich trudne, że są z siebie dumni, ponieważ udało im się.

Rodzicom psycholog szkolny jest potrzebny, gdy:
•    trzeba zdiagnozować problemy i trudności dziecka,
•    należy stworzyć odpowiednie lub specjalne warunki do nauki, rozwoju zdolności i zainteresowań dziecka,
•    trzeba poinformować szkołę o problemach dziecka i jego rodziny,
•    dziecko ma trudności adaptacyjne i emocjonalne lub problemy z nauką,
•    pojawiają się konflikty dziecka z pracownikami szkoły, trudności w relacjach z innymi dziećmi,
•    trzeba określić zasoby dziecka, zaakcentować mocne strony, okazać dumę z osiągnięć dziecka, wspólnie świętować sukcesy,
•    trzeba przedyskutować jakiś problem, stworzyć plan działania,
•    pojawia się chęć „wygadania się”, wyżalenia, uzyskania porady lub wsparcia w trudnych chwilach,
•    pojawiają się trudne uczucia w stosunku do dziecka: zniecierpliwienie, niechęć, bezradność, smutek czy złość,
•    trzeba omówić nieprawidłowe postawy wychowawcze rodziców: nadmierne ochranianie dziecka, zbyt małe wymagania, wyręczanie go, tendencję do poświęcania się lub nadmierny krytycyzm i wymagania, perfekcjonizm, nierealistyczne oczekiwania, zachowania agresywne, poniżanie, lekceważenie dziecka,
•    pojawiają się problemy wychowawcze w okresie dojrzewania lub problemy rodzinne: napięta atmosfera domowa, konflikty małżeńskie, rozwód, wyjazd któregoś z rodziców za granicę w celach zarobkowych, przemoc domowa, uzależnienia, trudności finansowe,
•    trzeba wspólnie działać, aby pomóc dziecku w problemach w szkole lub poza nią

Rodzice przychodzą do psychologa zapraszani przez niego albo z własnej woli, zazwyczaj wtedy, gdy pojawia się jakiś problem.

Rodzice przychodzący do szkoły są otoczeni szczególną opieką, by mogli w bezpiecznych warunkach zmierzyć się z własnymi problemami i uczuciami, opowiedzieć o swoich kłopotach z dzieckiem, sytuacją osobistą i rodzinną.

Psycholog szkolny – praca i zadania.

pracownia.rozwoju.poz@gmail.com (Adam Zawielak) — Fri, 06 Aug 2021 08:33:14 GMT

Jakie zadania i obowiązki realizuje psycholog szkolny – czego mogą oczekiwać uczniowie i rodzice.

W myśl obowiązującego rozporządzenia MEN o pomocy psychologiczno- pedagogicznej, uczniowie, rodzice uczniów i nauczyciele mogą w szkole liczyć na pomoc psychologiczno- pedagogiczną. Na czym ta pomoc ma polegać?

Przede wszystkim na rozpoznawaniu indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych ucznia oraz rozpoznawaniu jego indywidualnych możliwości psychofizycznych, wynikających w szczególności:
•    z niepełnosprawności
•    z niedostosowania społecznego,
•    z zagrożenia niedostosowaniem społecznym,
•    ze szczególnych uzdolnień,
•    ze specyficznych trudności w uczeniu się,
•    z zaburzeń komunikacji językowej,
•    z choroby przewlekłej,
•    z sytuacji kryzysowych lub traumatycznych,
•    z niepowodzeń edukacyjnych,
•    z zaniedbań środowiskowych związanych z sytuacją bytową ucznia i jego rodziny, sposobem spędzania czasu wolnego, kontaktami   środowiskowymi,
•    z trudności adaptacyjnych związanych z różnicami kulturowymi lub ze zmianą środowiska edukacyjnego, w tym związanych z wcześniejszym kształceniem za granicą.

Sporządzenie trafnej diagnozy problemów dziecka – rozpoznanie sytuacji rodzinnej, indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych ucznia, jego możliwości psychofizycznych, uzdolnień i zainteresowań- jest konieczne do zaplanowania w szkole działań wspierających dziecko, stworzenia odpowiednich warunków do jego prawidłowego rozwoju i zaspokojenia potrzeb.
Diagnozą problemów uczniów zajmuje się w szkole nie tylko psycholog, ale również nauczyciele i inni specjaliści pracujący z dzieckiem.

Psycholog w szkole

Naczelną wartością dla psychologa szkolnego jest dobro dziecka.
Dbanie o prawidłowy rozwój dziecka, wychowanie i nauczanie wymaga czasu i zaangażowania. Każda z osób kontaktująca się z uczniem w szkole, w domu, na lekcji, na przerwie, podczas wycieczki szkolnej czy w kościele oddziałuje na niego. Nic nie dzieje się z dnia na dzień. Rozwój dziecka, jego dorastanie i nabieranie doświadczenia życiowego jest procesem ciągłym – wymaga czasu, uważności, zaangażowania i współpracy wszystkich osób z otoczenia dziecka. Rodzice, nauczyciele, wychowawcy, psycholog i inni specjaliści powinni ze sobą rozmawiać, wymieniać się doświadczeniami i wspólnie wypracowywać najlepsze rozwiązania. Taki rodzaj współpracy ustala się już na początku roku szkolnego.

Zadania i obowiązki psychologa zatrudnionego w szkole polegają m.in. na:

1.    prowadzeniu badań i działań diagnostycznych dotyczących poszczególnych uczniów, w tym diagnozowaniu indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz możliwości psychofizycznych, a także rozpoznawaniu i wspieraniu mocnych stron uczniów, ich umiejętności i zdolności,
2.    minimalizowaniu skutków zaburzeń rozwojowych, zapobieganiu zaburzeniom zachowania oraz realizacji rożnych form pomocy psychologiczno- pedagogicznej w środowisku szkolnym i poza szkolnym poszczególnych uczniów;
3.    prowadzeniu terapii indywidualnej, rozmów terapeutycznych, profilaktycznych, interwencyjnych,
4.    współpracy z nauczycielami i rodzicami, pomocy w rozwiązywaniu problemów wychowawczych i dydaktycznych.

Problemy, z jakimi uczniowie zgłaszają się do psychologa wymagają czasu, namysłu, uważnego wysłuchania, a także dłuższej rozmowy. Zdarzają się problemy lub sytuacje w klasie, które nie mogą czekać, wymagają szybkiego działania albo interwencji. Dlatego sposób pracy psychologa w szkole jest na tyle elastyczny, by mógł poświęcić czas i uwagę uczniowi zawsze wtedy, kiedy istnieje taka potrzeba.

Różne role i oczekiwania

Psycholog pracujący w szkole występuje w wielu rolach, najczęściej jest postrzegany jako:
•    specjalista od spraw psychiki, problemów rozwojowych, emocjonalnych, dorastania, wychowania, nauczania,
•    osoba, której można powierzyć swoje osobiste problemy,
•    osoba wspierająca ucznia, rodzinę i nauczyciela,
•    rozwiązująca konflikty, współpracująca z innymi,
•    diagnosta, który określa trudności dziecka oraz ustala ich przyczyny, diagnozuje problemy w grupie, w klasie, pomiędzy nauczycielami i uczniami, rodzicami i dziećmi,
•    osoba monitorująca i koordynująca pomoc dziecku w szkole i poza nią,
•    pomagająca dziecku w odnalezieniu się w rzeczywistości szkolnej,
•    współpracująca z rodziną dziecka- diagnozująca sytuację rodzinną, podejmująca działania interwencyjne i wspierające,
•    współpracująca z gronem pedagogicznym

• „lekarz pierwszego kontaktu”, rozpoznająca problem i udzielająca pierwszej pomocy- wsparcia, zrozumienia, a w razie potrzeby kierująca dziecko lub całą jego rodzinę do odpowiednich specjalistów

Psycholog pracy - czym się zajmuje i na czym polega praca.

pracownia.rozwoju.poz@gmail.com (Adam Zawielak) — Fri, 06 Aug 2021 08:28:23 GMT

Jakie szanse na rynku pracy ma psycholog pracy?

Na czym polega praca specjalisty psychologa pracy? Czy się zajmuje na co dzień psycholog pracy? Jak zdobyć uprawnienia do wykonywania zawodu psychologa pracy?

W raz z rozwojem psychologii, również jako nauki stosowane, powstawało coraz więcej specjalizacji w tym zawodzie: psycholog kliniczny, psycholog edukacji, psycholog zdrowia, psycholog biznesu itp. Psycholog pracy to absolwent 5-letnich studiów na kierunku psychologia, który ukończył specjalizacyjne studia podyplomowe na kierunku psychologia pracy.

Początkowo psycholog pracy zajmował się głownie określeniem posiadania lub braku predyspozycji danej osoby w danym zawodzie, profesji. Badanie predyspozycji zawodowych kandydata do nauki danego zawodu lub kandydata na dane stanowisko pracy polega na przeprowadzeniu serii testów mających za zadanie wyłonić najważniejsze cechy badanego, które predysponują go do danego zawodu lub na dane stanowisko. Testy również pozwalały określić jakie predyspozycje osobowościowe przejawia badany, jakiej pracy wykonywać nie powinien, które cechy dyskwalifikują go w danej dziedzinie.

Opisany powyżej sposób diagnostyki predyspozycji zawodowych i osobowościowych kandydatów do pracy znajduje zastosowanie nie tylko w urzędach pracy, w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych, trafił on również do dużych firm i organizacji, które stawiają na rozwój jednostki, jako siłę firmy. Tego typu formy aktywizacji bezrobotnych, absolwentów, bądź pracowników może odbywać się indywidualnie, bądź grupowo.

Działania psychologa pracy w tej dziedzinie koncentrują się doradztwie zawodowym i rekrutacji, problemach motywacji do podjęcia nauki w danym zawodzie lub pracy na danym stanowisku, poziomu zadowolenia pracowników z wykonywanej pracy oraz absencji. Psycholog pracy bada samopoczucie pracowników w miejscu pracy i wydajność pracowników do rozwiązywania problemów pojawiających się w danej organizacji lub gałęzi gospodarki. Nieodłączną częścią obowiązków psychologa pracy jest problematyka bezpieczeństwa pracy i zabezpieczenia socjalnego. Zajmuje się on optymalizacją warunków pracy w celu podniesienia efektywności pracowników. Coraz powszechniejszym zadaniem psychologa pracy w polskich instytucjach i firmach jest poprawa struktur awansu zawodowego poprzez projektowanie indywidualnych ścieżek kariery pracowników.

Dziedziną psychologii pracy jest psychologia transportu zajmująca się psychologicznymi badaniami kierowców, operatorów urządzeń, operatorów ciężkiego sprzętu, osób wykonujących pracę na wysokości lub obarczoną szczególnym obciążeniem psychicznym (strażacy, ratownicy). Psycholodzy pracy współpracują z placówkami medycyny pracy w zakresie badań osób pracujących na stanowiskach wymagających szczególnej sprawności psychofizycznej.

Nową dziedziną, którą zalicza się do psychologii pracy jest zjawisko mobbingu i molestowania pracowników. Mobbing - oznacza prześladowanie podwładnego lub współpracownika w miejscu pracy. Mobbing zazwyczaj ma na celu lub skutkuje: poniżeniem, ośmieszeniem, zaniżeniem samooceny lub wyeliminowaniem albo odizolowaniem pracownika od współpracowników. Istotnym zagadnieniem jest odróżnienie mobbingu od łamania zasady równego traktowania w zatrudnieniu. Zgodnie z polskim prawem pracy pracodawca jest zobowiązany przeciwdziałać mobbingowi.

Obecnie psycholog pracy pomaga również w walce ze stresem, wpływa na poprawę stosunków interpersonalnych w firmie, poprawie komunikacji wewnątrz danej organizacji - między pracownikami lub pracownikami i kadrą zarządzającą. Do zadań psychologa pracy należy również projektowanie i przeprowadzanie treningów i szkoleń wewnętrznych w organizacji, uczeniu umiejętności związanymi z kontaktami interpersonalnymi.

Zakres działania psychologa pracy wciąż się poszerza wraz z coraz częstszym rozpoznawaniem nowych zagrożeń w pracy.

Psycholog policyjny – czym się zajmuje i na czym polega jego praca.

pracownia.rozwoju.poz@gmail.com (Adam Zawielak) — Fri, 06 Aug 2021 08:22:56 GMT

Jakie szanse na rynku pracy ma psycholog policyjny?

Coraz więcej osób wybiera studia psychologiczne, co jest związane z popularnością zawodu psychologa, prestiżem którym on się cieszy w pewnych środowiskach, większą dostępnością studiów na tym kierunku (większa liczba miejsc na uczelniach publicznych i uruchomienie tego kierunku na uczelniach niepublicznych). Coraz większa liczba absolwentów psychologii nie idzie w parze z podażą miejsc pracy dla psychologów. Naturalne środowisko pracy psychologa jak poradnie psychologiczno-pedagogiczne, szkoły zaczynają się borykać z niżem demograficznym i mniejszym zapotrzebowaniem w zawodzie pedagog i psycholog szkolny.

Z drugiej strony służba zdrowia – gdzie mogliby znaleźć zatrudnienie psycholodzy kliniczni czy psychoterapeuci jest niedoinwestowana i oferta porad psychologów czy psychoterapeutów jest ograniczana ze względów finansowych oraz niezrozumienia i niedocenienia roli tych zwodów w procesie leczenia przez niektóre środowiska medyczne. Dlatego absolwenci psychologii szukają innych możliwości pracy w zawodzie; nie każdy podejmuje ryzyko uruchomienia praktyki prywatnej psychologa i jedną z opcji, znalezienia zatrudnienia w zawodzie, jest praca psychologa policyjnego. Czym się zajmuje psycholog policyjny? Jakie trzeba posiadać kwalifikacje, żeby pracować w tym zawodzie? Jakie predyspozycje powinna mieć osoba, która chce zostać psychologiem policyjnym?

Psycholodzy policyjni to najczęściej funkcjonariusze etatowi policji, którzy skończyli studia magisterskie z psychologii. Zdecydowanie rzadziej trafiają się w tej pracy cywile. Obecnie pełni służbę i pracuje jako psycholodzy policyjni około 200 osób w całym kraju. Psycholodzy policyjni pracują w komendach wojewódzkich w specjalnie utworzonych sekcjach/zespołach psychologów, dodatkowo są zatrudnieni w Komendzie Stołecznej Policji i w Komendzie Głównej Policji. W szkołach Policji pracują psychologowie zajmujący się opieką psychologiczną oraz edukacją policjantów. Obowiązki psychologa w policji zależą od tego, jaka jest jego specjalizacja. Obecnie w policji obowiązują trzy specjalizacje: psychologia policyjna stosowana, psychologia zarządzania zasobami ludzkimi oraz opieka psychologiczna i psychoedukacja.

Specjaliści psychologii policyjnej stosowanej wspomagają policjantów w prowadzonym śledztwie - dokonują psychologicznej analizy materiałów operacyjnych i procesowych. Tworzą profile psychologiczne nieznanych sprawców niektórych przestępstw, zwłaszcza zabójstw, gwałtów i podpaleń, tworzą charakterystyki osobowe podejrzanych. Biorą udział w opracowaniu taktyki czynności operacyjno-rozpoznawczych i dochodzeniowo-śledczych, czy pomagają w typowaniu sprawcy. Zajmują się także tworzeniem programów prewencyjnych i profilaktycznych, prowadzą szkolenia, przekazując na nich wiedzę psychologiczną, która może przydać się policjantom w ich codziennej pracy. Na przykład prowadzą szkolenia z psychologii kłamstwa.

Psychologia zarządzania zasobami ludzkimi w policji to przede wszystkim szeroko rozumiana psychologia pracy i menadżerska oraz związana z organizacją pracy. Psycholodzy zajmują się tam rekrutacją i selekcją funkcjonariuszy do służby na określone stanowiska, zarządzaniem kompetencjami, ocenianiem i rozwojem funkcjonariuszy, ale też prowadzeniem szkoleń, np. z miękkich kompetencji kierowniczych. Zadanie to wymaga wiedzy na temat nowoczesnych metod doboru przyszłych funkcjonariuszy, szkoleń, zarządzania motywacją, społecznych i psychologicznych reguł funkcjonowania ludzi w organizacjach oraz prawnych uwarunkowań tych reguł. Od specjalisty psychologa zarządzania zasobami ludzkimi wymaga się, oprócz znajomości narzędzi i umiejętnego ich stosowania, także kompetencji interpersonalnych, umożliwiających pracę w zespole.

Zakres obowiązków w ramach trzeciej specjalizacji psychologów policyjnych - opieki psychologicznej i psychoedukacji, to pomoc pracownikom policji w sytuacjach kryzysowych, czyli szeroko pojęte odreagowywanie sytuacji stresowych nieodłącznie związanych z wykonywaniem zawodu policjanta. Do takich sytuacji zalicza się np. śmierć współpracownika, popełnienie lub usiłowanie popełnienia samobójstwa, przemoc fizyczna lub psychiczna w rodzinie policjanta lub pracownika, uczestniczenie w zdarzeniu, które spowodowało zagrożenie życia lub, ciężką chorobę policjanta lub pracownika. W ramach tej specjalizacji prowadzi się też psychoedukację, profilaktykę stresu czy profilaktykę uzależnień.

Jakie predyspozycje powinna mieć osoba, która chce zostać psychologiem policyjnym?

Na pewno niezbędne są umiejętności odnajdowania się w sytuacjach kryzysowych. Chodzi o umiejętność dyrektywnego działania, kiedy udzielana pomoc musi być konkretna i rzeczowa. Musi się też wykazać dużą „odpornością psychiczną” w sytuacjach stresowych, których często dostarcza praca w policji.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #PsychoterapiaPoznań, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Psycholog sądowy – czym się zajmuje i na czym polega jego praca.

pracownia.rozwoju.poz@gmail.com (Adam Zawielak) — Fri, 06 Aug 2021 08:14:19 GMT

Jakie szanse na rynku pracy ma psycholog sądowy.

Jedną ze specjalizacji w kierunku której może rozwijać się kariera psychologa jest psychologia sądowa - jest ona jedną z najdynamiczniej rozwijających się specjalności psychologicznych. Często osobom niezwiązanym zawodowo z psychologią albo sądownictwem specjalizacja sądowa w psychologii kojarzy się z tworzeniem profili psychologicznych potencjalnych sprawców przestępstw kryminalnych. Brzmi to bardzo atrakcyjnie; zupełnie jak z amerykańskiego filmu sensacyjnego. Tak, tym też zajmują się specjaliści psychologii sądowej, którzy najczęściej pracują w organach ściągania; w polskich warunkach - w policji. Czym się zajmuje naprawdę psycholog sądowy w polskich realiach? Jakie trzeba posiadać kwalifikacje, żeby pracować w tym zawodzie?

Praca psychologów sądowych jest nieco mniej fascynująca; ściśle związana z istnieniem i funkcjonowaniem aparatu wymiaru sprawiedliwości. Do zadań psychologa sądowego należy m.in. wydawanie opinii w wielu innych sprawach karnych. Pełni on funkcję wspomagającą - ekspertalną (przeprowadza ekspertyzy i wydaje opinie). Praca psychologa sądowego wykorzystywana jest więc w pracy sądowej (w tym kuratorskiej), prokuratorskiej, policyjnej i resocjalizacji. Psychologia sądowa obejmuje również psychologię zeznań świadków, psychologiczne orzecznictwo cywilne (ZUS-owskie), postępowanie adopcyjne.

Do kompetencji psychologii sądowej należy badanie zjawisk patologii społecznej, przyczyn zachowań antyspołecznych (np. określonych typów przestępstw); psychologicznych aspektów przestępczości. Ważnym aspektem tej dziedziny psychologii sądowej jest określenie motywacji człowieka popełniającego dany czyn.

Często psycholog sądowy zajmuje się wyjaśnianiem problemów psychologicznych, które mogą się pojawić przed i w trakcie rozpraw kryminalnych i cywilnych. Powoływany on jest w celu oceny poczytalności sprawcy lub wiarygodności zeznań świadków - kiedy w toku śledztwa pojawia się wątpliwość, czy dany świadek jest wiarygodny i zdolny do składania zeznań. Ustalenie poczytalności sprawcy jest konieczne do uzyskania odpowiedzi na pytanie, czy może on być pociągnięty do odpowiedzialności za swoje czyny.

Psycholog sądowy klinicysta może również udzielać pomocy i wsparcia osobom będącym w trakcie procesów sądowych – zarówno oskarżonym, świadkom jak i poszkodowanym.

W zakresie psychologii sprawcy, do zadań psychologa zajmującego się przypadkiem młodocianego przestępcy należy ekspertyza w zakresie badania osobowości sprawcy, motywacji czynu, określenie stopnia nieprzystosowania oraz demoralizacji oraz udzielenie wskazówek resocjalizacyjnych. Innym zadaniem jest również udział w przesłuchiwaniu osoby nieletniej.

Psycholog jako biegły sądowy. Każdy psycholog (niekoniecznie ze specjalizacją z psychologii sądowej), podobnie jak każdy inny specjalista w określonej dziedzinie, może zostać powołany przez sąd do pełnienia roli biegłego. Sąd najczęściej przy wyborze osoby korzysta jednak z listy biegłych sądowych.

Psycholog może się ubiegać o umieszczenie na takiej liście biegłych. Jeżeli sąd uzna, że potrzebuje w toku swojego postępowania wiedzy, opinii z zakresu psychologii, psychologii sądowej, wówczas może powołać eksperta – psychologa, który staje się w tej sytuacji biegłym sądowym psychologiem. Istnieje szereg warunków, jakie muszą zostać spełnione aby dana osoba mogła pełnić tą rolę: polskie obywatelstwo takiej osoby, posiadanie niezbędnych wiadomości specjalnych w określonej dziedzinie wiedzy, wyrażenie zgody na bycie biegłym, zapewnianie należytego wykonywania obowiązków, skończone 25 lat.

Bycie biegłym sądowym to nie jedyna możliwość pracy dla psychologa ze specjalizacją sądową. Może on również pracować w zakładzie penitencjarnym – wtedy do jego zadań należy przede wszystkim ocena zasadności zwolnienia warunkowego, rehabilitacja zaburzeń zachowania osób, które weszły w konflikt z prawem i resocjalizacja. Zajmuje się on również diagnozą i organizacją reżimu więziennego; problematyką izolacji więziennej; współpracą z pozostałym personelem więziennym.

Jak zostać psychologiem sądowym? Najpierw trzeba ukończyć studia magisterskie na kierunku psychologia. Kolejnym etapem (niekoniecznym do zostania powołanym jako biegły sądowy) może być zrobienie specjalizacji z psychologii sądowej w formie studiów podyplomowych. Niektóre uczelnie oferują wybór tzw. specjalności w tym specjalności sądowej w ramach studiów magisterskich.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #PsychoterapiaPoznań, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

„Marnie" Hitchcocka czyli nteresujący psychologizm w filmie

pracownia.rozwoju.poz@gmail.com (Adam Zawielak) — Mon, 26 Jul 2021 09:13:50 GMT

„Marnie” uznawana jest za klasyczną pozycję kina , w której Hitch rozwija jedne z ulubionych motywów własnej twórczości – mroczny psychologizm i freudowską psychoanalizę.

"Marnie” to powstały na motywach powieści Winstona Grahama jeden z ostatnich filmów w dorobku Alfreda Hitchcocka, który w roku premiery przyniósł w głównej mierze negatywne oceny krytyków wprost ogłaszających upadek twórcy.

Po latach noty znacznie wzrosły, a dziś „Marnie” uznawana jest za klasyczną pozycję kina mistrza suspensu, w której Hitch rozwija jedne z ulubionych motywów własnej twórczości – mroczny psychologizm i freudowską psychoanalizę.

Hitchcock w swym głośnym obrazie z końcowego etapu kariery powraca do stałych motywów własnej twórczości, dając raz jeszcze upust swej fascynacji psychoanalizą i naukom Sigmunda Freuda. „Marnie” to bowiem obok „Urzeczonej” i „Psychozy” jeden z najważniejszych filmów twórcy zakorzenionych w wątkach psychoanalitycznych, demaskujących najmroczniejsze pokłady ludzkiej psychiki, a także podejmujących problematykę traumy i uleczenia z choroby.

Produkcja realizuje schemat filmu terapeutycznego, obrazując zmagania bohaterki z zaburzeniami natury psychicznej, uświadomienie sobie własnych słabości oraz motywację do odkrycia prawdy o tragicznych przeżyciach z wczesnych lat młodości, odpowiadających za jej zły stan. To z kolei, idąc za teorią Freuda, prowadzi do oczyszczenia i jest jedynym warunkiem powrotu do zdrowia oraz pełni sił psychicznych.

Główne role w filmie wykreowali Tippi Hedren oraz Sean Connery.

Artykuł: "Marnie" Hitchcocka, czyli na kozetce u doktora Freuda - tutaj .

Anoreksja to samobójstwo na raty.

pracownia.rozwoju.poz@gmail.com (Adam Zawielak) — Fri, 16 Jul 2021 09:24:16 GMT

Anoreksja inaczej jadłowstręt psychiczny, nazwa tego zaburzenia wywodzi się z języka greckiego od słów: anorexia nervosa (co znaczy an = „brak, pozbawienie”, orexis = „apetyt”).

Jadłowstręt psychiczny to zaburzenie odżywiania, które dotyka coraz większą liczbę osób szczególnie w młodym wieku, polegające na celowej utracie wagi wywołanej i podtrzymywanej przez osobę zaburzoną. Istotą anoreksji jest świadome, rygorystyczne ograniczanie ilości przyjmowanych pokarmów, silne koncentrowanie się na wyglądzie i masie ciała.

Osoby cierpiące na anoreksję mają znacząco zaburzony jest obraz własnego ciała i występuje u nich lęk przed zwiększeniem masy ciała. Najczęściej zagrożone anoreksją są osoby między 14. a 18. rokiem życia - w 75% przypadków rozpoczyna się przed 25. rokiem życia. Zaburzenie występuje od 6 do 12 razy częściej u kobiet niż u mężczyzn.

Międzynarodowa klasyfikacja chorób i zaburzeń psychicznych ICD-10 wyróżnia dwie postaci anoreksji – jadłowstręt psychiczny i jadłowstręt psychiczny atypowy (F50.1). Anoreksję cechuje szybko postępujące wyniszczenie organizmu.

Kryteria diagnostyczne anoreksji według ICD-10:

- Zmniejszenie masy ciała (albo brak przyrostu – u dzieci) prowadzące do osiągnięcia m.c. 15% poniżej prawidłowej lub oczekiwanej dla wieku albo BMI równe lub mniejsze od 17,5
- Zachowania mające na celu zmniejszenie masy ciała: unikanie „tuczącego” pożywienia, prowokowanie wymiotów, przeczyszczania, wyczerpujące ćwiczenia fizyczne, stosowanie leków zmniejszających łaknienie albo moczopędnych
- Obawa przed przytyciem i zaburzony obraz własnego ciała
- Zaburzenia hormonalne, manifestujące się u kobiet zanikiem miesiączki, a u mężczyzn utratą zainteresowań seksualnych i potencji
- Zaburzenie nie spełnia kryteriów rozpoznania bulimii psychicznej.

Żeby zdiagnozować anoreksję trzeba wykluczyć m.in. zaburzenia nastroju i zaburzenia psychotyczne.

Osoby z zaburzeniami typu psychotycznego mogą być przekonane, że ich żywność jest zatruta, odmawiać jedzenia i znacznie chudnąć. Zmniejszone łaknienie może być także objawem zaburzeń depresyjnych.

Etiologia anoreksji jest złożona, uważa się, że przyczyny jadłowstrętu psychicznego upatruje się w powiązanych ze sobą czynnikach osobowościowych, społeczno-kulturowych i biologicznych.

Większość badaczy, wśród czynników psychicznych zwiększających prawdopodobieństwo wystąpienia anoreksji, wymienia cechy trzech typów osobowości: najczęściej spotykane są cechy osobowości obsesyjno-kompulsywnej, osobowości histrionicznej oraz osobowości o cechach schizoidalnych.

Leczenie polega na zapobieganiu zagrożeniu życia wynikającego z powikłań somatycznych jadłowstrętu i psychoterapii. Podstawowym leczeniem anoreksji jest psychoterapia. W sytuacji znacznego pogorszenia stanu somatycznego związanego z powikłaniem spadków wagi wymagane jest leczenie szpitalne.

Zachęcam do przeczytania wywiadu Anny Kality z osobą cierpiącą na anoreksję w Gazeta Weekend link do niego tutaj .

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #TerapeutaPoznań, #TerapeutaPoznańPiątkowo, #PsychoterapiaPoznań, #PsychoterapiaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

W czym może mi pomóc psychoterapia? Czy powinienem udać się do psychologa?

pracownia.rozwoju.poz@gmail.com (Adam Zawielak) — Thu, 15 Jul 2021 08:16:09 GMT

Oaza w środku cyklonu, czyli co mi dała psychoterapia

W czym może mi pomóc psychoterapia? Czy powinienem udać się do psychologa?

Czy psychoterapia to jest metoda pomocy dla mnie? Czy mój problem kwalifikuje się na psychoterapię?

Czy ludzie z podobnymi problemami do moich zwracają się o pomoc do psychoterapeuty? Czy pomogło to innym?

Co mi może dać psychoterapia? Ile to może trwać? A może to tylko strata czasu i pieniędzy?

Co jest pomocne w procesie terapii?

Takie pytania zadają sobie osoby, które zastanawiają się czy podjąć psychoterapię.

Odpowiedzi na nie poprzez opis przypadku kilku osób, które podjęły próbę terapii znajdziecie Państwo w Dużym Formacie w artykule Ewy Pągowskiej Oaza w środku cyklonu, czyli co mi dała psychoterapia ( link ).

Rozmowa o obawach pacjentów związanych w wizytą u lekarza psychiatry

pracownia.rozwoju.poz@gmail.com (Adam Zawielak) — Wed, 14 Jul 2021 08:26:48 GMT

Rozmowa, o obawach pacjentów związanych w wizytą u lekarza psychiatry, z profesorem Markiem Krzystankiem, psychiatrą, seksuologiem i psychoterapeutą - rozmawia Tomasz Kwaśniewski.

Wielu z nas, odczuwając potrzebę skorzystania z wizyty u lekarza psychiatry, odczuwa mniejszą lub większą obawę, a niektórzy wręcz stres czy lęk. Leczeniem psychiatryczne przez lata wywoływało obawy u pacjentów z wielu powodów. Czy rzeczywiście jest się czego bać czy tylko ulegamy stereotypom? Czy psychiatria przez ostatnie lata zmieniła się i te stereotypy są nieaktualne i krzywdzące?

Na te pytania i inne można zmaleć w artykule Dużego Formatu .

Latem chętniej sięgamy po alkohol.

pracownia.rozwoju.poz@gmail.com (Adam Zawielak) — Fri, 09 Jul 2021 08:57:51 GMT

Wydaje się nam, że prosecco czy piwo daje nam tylko orzeźwienie. A jak jest naprawdę?

Latem chętniej sięgamy po alkohol; wydaje się nam, że prosecco czy piwo daje nam tylko orzeźwienie.

Sięgamy po napoje alkoholowe również dlatego, że poprawia nam to nastrój, ale częste spożywanie alkoholu w celu regulacji emocji może prowadzić do utraty kontroli jego spożycia, picia ryzykownego a w konsekwencji uzależnienia.

Jak powstaje uzależnienie od alkoholu?

1-szy etap: Chcesz więcej przyjemności.
Spożycie alkoholu powoduje odczuwanie przyjemności – w mózgu następuje pobudzenie receptorów związanych z układem nagrody, znajdującym się w układzie limbicznym. Mówiąc kolokwialnie, receptory układu nagrody są zalewane neuroprzekaźnikiem – dopaminą i człowiek czuje się świetnie, uczy się lubić to, co wywołuje taki stan.

Ośrodek nagrody nazywany też ośrodkiem przyjemności – to zbiór struktur mózgowych związanych z motywacją i kontrolą zachowania. Ewolucyjnie, mechanizm ten wykształcił się, aby zwiększać prawdopodobieństwo zachowań potencjalnie korzystnych dla organizmu. Poszukiwanie przyjemności jest dla człowieka normalne, a nawet z ewolucyjnego punktu widzenia - konieczne. Gdyby nie ono, jako jednostki mielibyśmy marną motywację do życia, a jako gatunek ‒ zerowe szanse na przetrwanie. Niekiedy jednak to poszukiwanie przyjmuje formę, nad którą tracimy kontrolę…

2-gi etap: Odczuwasz przyjemność.

W mózgu zapisuje się silne skojarzenie spożycia alkoholu i z nagrodą. Mózg zapamiętuje tę czynność jako wyjątkowo przyjemną. Zaczyna preferować ją i zaniedbywać inne.

3-ci etap: Powstaje nawyk.
Dzięki nagrodzie nieuświadomionej tworzy się pamięć proceduralna, która pozwala na powtarzanie tego zachowania w sposób bardziej automatyczny - częściowo poza procesami kontroli i świadomości.
Wtedy wykształca się tolerancja i przesuwa się próg odczuwania przyjemności. To rodzaj mechanizmu obronnego organizmu, który dąży do homeostazy – swoistej równowagi. Normalnie ten mechanizm powoduje, że nudzimy się i zaczynamy szukać innych źródeł przyjemności, jednak tutaj łatwo jest po prostu zwiększyć dawkę – więc to robimy.
Substancje psychoaktywne (uzależniające jak alkohol) powodują zwykle od dwóch do dziesięciu razy większe skoki poziomu dopaminy w organizmie osoby spożywającej niż przyjemności naturalne. Im wyższe te skoki tego neuroprzekaźnika, tym szybciej zmienia się nasz układ nagrody.

Organizm jest wytrącany ze stanu równowagi, słabiej reaguje na inne przyjemności, bo cały mechanizm nie działa tak, jak powinien, ale mózg pamięta, co potrafi zapewnić mu miłe odczucia.

4-ty etap: Źle reaguje na brak alkoholu w organizmie.

Brak alkoholu w organizmie powoduje obniżenie nastroju oraz powstanie innych symptomów zespołu abstynencyjnego.

5-ty etap: Odczuwasz przymus.
Pojawienie się sygnałów, które mózg rozpoznaje jako skojarzone z przyjemnością (grill, wyjście ze znajomymi) powoduje wyzwolenie bardzo silnej motywacji do skorzystania, co czyni zachowanie przymusowym.

6-ty etap: Tracisz kontrolę.

Na etapie silnego nawyku może dochodzić do spożywania alkoholu w sposób nie kontrolowany również w sposób zagrażający zdrowiu lub życiu.

Tutaj link do artykułu WO - jak spożywamy alkohol latem.

Zbuduj dom, sprzedaj, zostań deweloperem-milionerem.

pracownia.rozwoju.poz@gmail.com (Adam Zawielak) — Mon, 14 Jun 2021 06:29:46 GMT

Zbuduj dom, sprzedaj, zostań deweloperem-milionerem. To tylko przykład, bo o tym jak zostań milionerem słyszy się z każdego zakątka.

Dlaczego ulegamy takim pokusom, tak silny jest w nas pęd do sukcesu, bycia milionerem? Czy często w tym pędzie zapominamy o racjonalnych decyzjach i przez to też możemy łatwo dać się wyprowadzić w maliny i zamiast milionerem być bankrutem?

Zdecydowana większość z nas chciałaby odnieść życiowy sukces. Często sukces utożsamiamy tylko z jednym jego wymiarem - finansowym, ponieważ jest najbardziej mierzalnym. Natomiast to, co jest nierozerwalnie związane z prowadzeniem firmy, inwestowaniem - to jest ryzyko tych działań. Prawie każdemu biznesmenowi, inwestorowi zależy na tym, żeby minimalizować ryzyko swoich działań, co wydaje się racjonalne. Ale człowiek nie jest tylko i wyłącznie racjonalny, czasami podejmuje decyzje sprzeczne z logiką - irracjonalne. Dlaczego? W decyzjach biznesowych trzeba wziąć pod uwagę wiele czynników. Nasz mózg tak nie działa - z każdej możliwej strony jesteśmy bombardowani tak licznymi informacjami, których nasz mózg nie jest w stanie zapamiętać i przetworzyć, dlatego działa selektywnie wybierając to, co wydaje się najważniejsze. Jest to ułatwienie dla pracy naszego mózgu, swoista ekonomia procesów poznawczych, ale ma to swoją cenę. Dla uproszczenia procesów decyzyjnych posługujemy się tzw. heurystykami - uproszczonymi metodami wnioskowania, które są powszechne oraz przydatne, jednak niestety bywają zawodne. Heurystyki mogą prowadzić do wielu błędów poznawczych, które mogą być wynikiem używania dróg na skróty.

Każdy z nas na co dzień dokonuje licznych zniekształceń poznawczych, treści zawierających błędy logiczne, ale zazwyczaj są one niezauważalne przez nas ze względu na ich powszechność. Problem pojawia się wtedy kiedy one stanowią podstawę ważnych decyzji np.: biznesowych, czy inwestycyjnych.

Poniżej kilka przykładów heurystyk:

HEURYSTYKA DOSTĘPNOŚCI - uproszczona metoda wnioskowania polega na przypisywaniu większego prawdopodobieństwa zdarzeniom, które są łatwo dostępne świadomości i/lub nacechowane silnymi emocjami (Kahneman, Slovic, Tversky, 1982)

HEURYSTYKA ZAKOTWICZENIA-DOSTOSOWANIA - polega ona na oparciu się na łatwo dostępnej informacji (często zasugerowanej przez innych), na podstawie której udzielamy odpowiedzi na zadane pytanie (Kahneman, Slovic, Tversky, 1982).

HEURYSTYKA REPREZENTATYWNOŚCI - polega ona na dokonywaniu klasyfikacji obiektu na podstawie jego podobieństwa do typowego przypadku, który jest nam znany (Kahneman, Slovic, Tversky, 1982). Przykładem może być kategoryzowanie ludzi do zawodów.

Link do pełnego tekstu artykułu tutaj .

Psycholog o slow life i wypaleniu zawodowym.

pracownia.rozwoju.poz@gmail.com (Adam Zawielak) — Fri, 24 Jul 2020 10:52:53 GMT

Slow life sposobem na wypalenie zawodowe?

Wypalenie to jedno z kosztów dzisiejszej wersji kapitalizmu – doktryny neoliberalnej. W warunkach dzisiejszej gospodarki to bardziej my ludzie istniejemy dla głównych profitobiorców neoliberalnej gospodarki wielkich ponadnarodowych korporacji niż odwrotnie.

Paradoksalnie wielogodzinny dzień pracy plus powszechne nadgodziny wcale nie sprzyjają naszej większej produktywności. Pracując ponad ośmio-godzinną normę popełniamy więcej błędów, jesteśmy bardziej podatni na różnego rodzaju dolegliwości zdrowotne, gorzej się czujemy zarówno fizycznie jak i psychicznie. Po prostu stajemy się nieszczęśliwi. Gabinety lekarzy i psychoterapeutów wypełniają osoby cierpiące na choroby wywołane przez stres: bezsenność, migreny, nadciśnienie tętnicze, dolegliwości gastryczne, alergię i astmę.

Dzisiejszy etos pracy odbija się także na naszej kondycji psychicznej. Kiedyś wypalenie zawodowe dotykało głównie osoby na stanowiskach kierowniczych po 40 roku życia, dzisiaj do gabinetów psychologów zgłaszają się osoby po trzydziestym roku życia a nawet młodsi. Część ludzi już po maturze próbuje łączyć pracę zawodową ze studiami. Rynek pracy oczekuje 24-25 latków po dobrych studiach, ze znajomością rzadkich języków (np. estoński), ale już z kilkuletnim doświadczeniem zawodowym. Młodzi ludzie poddają się tym absurdalnym wymaganiom rynku pracy. Wyścig trwa. Przesuwane są ciągle kolejne granice żądań pracodawców.

Oczywiście szczególnie w takich społeczeństwach jak Polska, gdzie 50 lat komunizmu wywarło swoje piętno w wielu obszarach kultury i obyczajów, należy dbać o budowanie etosu pracy, ale ktoś powinien pokazać, że zdziczenie warunków świadczenia pracy nie służy nam jako społeczeństwu jak i pojedynczym ludziom.

Coraz częściej słychać doniesienia o ludziach, którzy porzucają tradycyjny model życia. 30-letni Anglik Mark Boyle zamknął wszystkie rachunki w baku, pozbył się kart kredytowych, porzucił posadę menadżera i postanowił przez rok żyć zupełnie bez pieniędzy. Swoje zmagania człowieka bez grosza przy duszy z rzeczywistością, gdzie pieniądz jest nieodłącznym środkiem wymiany opisał w książce „Moneyless Man”, która stała się bestsellerem. Podobne doświadczenia stały się udziałem Amerykanina Daniela Suelo oraz 70-letniej Niemki Heidemarie Schwermer.

Nie chodzi o to, żeby przekonywać wszystkich do alternatywnego stylu życia, pozbycia się pieniędzy i przejścia na gospodarkę naturalną opartą na wymianie dóbr z upraw i hodowli ekologicznych, zbieractwa, ewentualnie rękodzieła. Chodzi o pokazanie spojrzenia na nasz współczesny świat z innej perspektywy; że taki styl życia jest możliwy, a o tym kim jesteśmy i czy jesteśmy szczęśliwi nie decyduje stan naszego konta, wielkość limitu na karcie kredytowej, ani ilość posiadanych dóbr materialnych.

Czy samo posiadanie uszczęśliwi nas? Czy pęd do posiadania kolejnych dóbr materialnych nie powoduje, że czujemy się nieszczęśliwi? Czy posiadanie dóbr definiuje nas jako człowieka i w jakim wymiarze? Czy wszystko jest na sprzedaż? Czy jest coś czego nie da się kupić a może spowodować, że będziemy czuli się potrzebni, spełnieni i tym samym bardziej szczęśliwi? Może da się żyć za mniej? A to czego nie kupimy nie będzie uszczuplało zasobów Ziemi?

Dzisiaj trudno wyobrazić sobie nasz świat bez wymiany towarowej opartej na pieniądzu. Trudno się też dziwić ludziom, którzy dążą do zarabiania na godziwe życie i oczekują wynagrodzenia adekwatnego do włożonego trudu w świadczoną pracodawcy pracę. Najważniejsze w tym wszystkim, żeby mieć możliwość wyboru jak chce się żyć żeby być szczęśliwym.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Wakacyjna miłość – początek związku na odległość?

pracownia.rozwoju.poz@gmail.com (Adam Zawielak) — Thu, 23 Jul 2020 07:36:28 GMT

Czy taki związek przerwa – pytanie często zadawane psychologom po wakacjach.

Lato to idealny czas na zawieranie nowych znajomości; atrakcyjna sceneria - kurort nad morzem lub w górach, wspaniała pogoda, ludzie eksponują opalone i bardziej odsłonięte niż zazwyczaj ciała, wokół atmosfera beztroski i zabawy – wszystko aż zaprasza do wakacyjnego flirtu. To co dobre jednak szybko się kończy i czas wracać do domu – ale ona i on mieszkają daleko od siebie. Czy taka wakacyjna miłość ma szansę na przetrwanie czy musi zakończyć się bolesnym rozstaniem – często zastanawiają się klienci w gabinetach psychologów i psychoterapeutów.

Oczywiście wakacyjny flirt może okazać się udanym związkiem, co prawda statystyka pokazuje, że znacznie rzadziej niż rozczarowaniem, ale warto zastanowić się, co musi się wydarzyć między dwojgiem ludzi, żeby taki związek miał szansę. Warto w takim przypadku zdjąć na moment różowe okulary i rzeczowo przeanalizować, co sami będziemy w stanie poświęcić z własnego życia dla związku na odległość. Nie wymagajmy od drugiej strony więcej niż sami jesteśmy w stanie włożyć w tę relację.

Zasada symetryczności relacji w związku to zdrowe rozwiązanie. Jeśli czujemy, że nie będziemy chętnie wędrować przez pół Polski do ukochanej lub ukochanego, to możemy to samo założyć o drugiej stronie. Trudność utrzymania dotychczasowej relacji między partnerami, jeśli dzieli ich odmienność środowiska, w którym funkcjonują jest faktem. Z czasem zaczynają ich dzielić nowe doświadczenia i przeżycia, które nie cementują relacji na odległość.

Pamiętajmy im mniej konkretne ustalenia poczyniliśmy, co do przyszłości naszej relacji przed rozstaniem np. co do sposobu komunikacji, tym powinniśmy mieć mniejsze złudzenia co do szans na jego przetrwanie.

Kolejna rzecz to, trzeba jasno sobie uświadomić, że związek na odległość to tylko tymczasowe rozwiązanie. Odległość i czas nie służą żadnym związkom. Nikt przecież nie planuje świadomie takiego scenariusza, nie zakłada, że rozłąka nie przetrwa próby czasu, ale życie nie znosi pustki. Przestrzeń zarezerwowaną dla partnera z wakacji może zająć ktoś, kto pojawi się przypadkiem w życiu tej osoby, bo po prostu będzie realnie „tu i teraz”, a nie wirtualnie przez skype’a.

Trzeba w pewnym momencie takiego związku na odległość poczynić pewne ustalenia co dalej; jakie mamy plany na przyszłość, jak się będziemy kontaktować, kiedy spotkamy się następnym razem, czy gotowi jesteśmy na poważną zmianę w swoim życiu. Czy jesteśmy w stanie pozamykać własne sprawy w jednym miejscu i przenieść je do innego. Czy życie w pojedynkę chcemy zamienić na życie razem we dwoje albo czy druga osoba będzie gotowa to zrobić dla nas.

Mając na uwadze tych kilka powyższych kwestii zaoszczędzimy sobie rozczarowań i frustracji.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Psychoterapia zaburzeń osobowości u psychologa terapeuty.

pracownia.rozwoju.poz@gmail.com (Adam Zawielak) — Wed, 22 Jul 2020 10:03:34 GMT

Czy zaburzenia osobowości poddają się terapii?

Zaburzenie osobowości należy do grupy zaburzeń psychicznych, którego istotnymi cechami są głęboko zakorzenione, trwałe i nie przystosowawcze wzorce zachowania, funkcjonowania, oraz relacji, osoby chorej ze środowiskiem, myślenia o nim i postrzegania go, utrwalone w strukturze osobowości tak dalece, że powodują znaczące trudności w funkcjonowaniu społecznym, rodzinnym i zawodowym. Są też przyczyną cierpienia chorego i jego otoczenia. Jeżeli zostały rozpoznane przed 18. rokiem życia, nazywane są zaburzeniami w okresie dzieciństwa.

Często zdarza się, że dezadaptacyjne cechy osobowości osoby chorej prowadzą do niekorzystnych następstw dla życia tej osoby, a zdarza się że również dla jej otoczenia. Ich utrwalony przez lata charakter utrudnia rozwój w wielu sferach życia, jednak te wzorce osobowościowe są podatne na zmianę, na przykład pod wpływem właściwie dobranej psychoterapii.

Osoby nie przejawiające cech charakterystycznych dla zaburzenia osobowości dysponują większą lub mniejszą możliwości modyfikowania myślenia, emocji i zachowania się do różnych sytuacji, okoliczności, do spotykanych ludzi. Natomiast osoby z zaburzeniami osobowości cechują się pewną sztywnością zachowania, reakcji, prowadzącą do zmniejszonej plastyczności funkcjonowania w wymienionych wcześniej obszarach. Ich sposoby spostrzegania, myślenia i odczuwania, a w szczególności odnoszenia się do innych przyjmują postać skrajną, albo istotnie odmienną od przeciętnych wzorców obserwowanych i akceptowanych w danej kulturze. Osoba przejawiająca cechy danego zaburzenia osobowości w różnych okolicznościach zachowuje się w taki sam lub podobny sposób, który jest niedostosowany do okoliczności i bywa źródłem wtórnych problemów dla tej osoby. Trudności te znajdują odzwierciedlenie szczególne w kontaktach międzyludzkich. Charakterystyczny wzorzec osobowościowy każdej osoby pojawia się w okresie dojrzewania i ma skłonność do utrzymywania się w ciągu życia.

Przyczyny powstawania zaburzeń osobowości są prawdopodobnie skutkiem współoddziaływania niekorzystnych wpływów rodzinnych, biologicznych, genetycznych i psychospołecznych. Pierwsze symptomy zaburzeń osobowości uwidaczniają się u danej osoby zwykle w późnym dzieciństwie lub w wieku młodzieńczym.

Zgodnie z międzynarodową klasyfikacją zaburzeń psychicznych (ICD-10) wyróżnia się są następujące odmiany specyficznych zaburzeń osobowości:

- osobowość paranoiczna
-osobowość schizoidalna
- osobowość dyssocjalna
- osobowość chwiejna emocjonalnie (w tym typ impulsywny i typ borderline)
- osobowość histrioniczna
- osobowość anankastyczna
- osobowość lękliwa (unikająca)
- osobowość zależna

Podstawową metodą leczenia osób z zaburzeniami osobowości jest psychoterapia psychodynamiczna - długoterminowa. W literaturze można znaleźć liczne wyniki wiarygodnych badań potwierdzających skuteczność i przydatność tej procedury leczenia u psychologa terapeuty. W przypadku prawidłowej kwalifikacji zaburzenia i trwałości terapii (mającej charakter długoterminowy) możliwe jest uzyskanie realnych zmian w funkcjonowaniu pacjenta, które sprzyjają lepszemu funkcjonowaniu w wielu aspektach jego życia.

Można również znaleźć coraz więcej doniesień z wyników badań potwierdzających skuteczność innych metod psychoterapii (np. modyfikacje terapii poznawczo-behawioralnej). Nie można zapominać, że podstawowym czynnikiem terapeutycznym, niezależnym od stosowanego podejścia psychoterapeutycznego, jest nawiązanie relacji terapeutycznej między terapeutą i pacjentem, opartej na wzajemnym zaufaniu, bezpieczeństwie i zaangażowaniu. Obserwowany w ostatnich latach postęp w zakresie psychoterapii zaburzeń osobowości jest nadzieją dla wielu pacjentów, którzy dzięki temu mogą uniknąć stopniowej degradacji swojego życia i mają szanse na lepsze funkcjonowanie w wielu ważnych obszarach życia.

Farmakoterapia jako metoda leczenia zaburzeń osobowości ma znaczenie uzupełniające i leki psychotropowe zaleca się głównie ze wskazań objawowych, np. w celu opanowania nasilonej depresji, lęku czy krótkotrwałych objawów psychotycznych.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Depresja – wykorzystanie terapii poznawczo-behawioralnej w jej leczeniu.

pracownia.rozwoju.poz@gmail.com (Adam Zawielak) — Tue, 21 Jul 2020 10:46:52 GMT

Jak wygląda terapia depresji z punktu widzenia psychologa terapeuty.

Koncepcje terapii poznawczo-behawioralnej depresji zakładają, że osoba depresyjna przyswoiła sobie nieadaptacyjny wzór reagowania na neutralne emocjonalnie zdarzenia, który można zmienić w procesie uczenia się nowych umiejętności. Celem leczenia w terapii poznawczo-behawioralnej jest modyfikacja specyficznych zachowań i myśli, w których upatruje się przyczynę depresji. Koncepcje terapii poznawczo-behawioralna słabo wyjaśniają objawy somatyczne towarzyszące depresji.

Jedną z najpopularniejszych koncepcji poznawczo-behawioralnych depresji jest model zaproponowany przez Aarona T. Becka. W myśl tej koncepcji sposób zachowania jaką w danym momencie przejawia jednostka zależy od typu informacji, jakie docierają do niej z zewnątrz oraz sposobu, w jaki ona te informacje przekształca i interpretuje. U podłoża depresji zdaniem A. Becka leżą nieracjonalne schematy poznawcze (myśli automatyczne, przekonania pośredniczące i przekonania kluczowe), które mają źródło we wcześniejszych doświadczeniach jednostki np. w dzieciństwie i są rezultatem traumatycznych wydarzeń, powtarzanych negatywnych osądów dokonywanych przez osoby kluczowe (najczęściej przez rodziców) oraz przez naśladowanie depresyjnych modeli zachowania.

Podstawowy schemat poznawczy w depresji to tzw. triada poznawcza Becka: negatywne myśli na swój temat, o świecie i co do przyszłości. Takie poglądy są przyczyną niskiej samooceny jednostki oraz emocjonalnych i fizycznych objawów charakterystycznych dla depresji. Drugim mechanizmem depresji są systematycznie dokonywane błędy logiczne w procesie wnioskowania, które sprzyjają pogorszeniu się samopoczucia i uniemożliwiają obiektywną ocenę sytuacji przez jednostkę.

Terapia zgodna z koncepcją depresji Becka jest krótkoterminowa, dyrektywna, ustrukturalizowana i ukierunkowana przede wszystkim na przekształcenie schematów poznawczych. Korzysta się w niej z technik behawioralnych, przede wszystkim zaś z tzw. eksperymentów behawioralnych. Przeprowadzone badania pokazują, że prawidłowo prowadzona terapia poznawczo-behawioralna prowadzi do korzystnych zmian w metabolizmie kory mózgowej.

Inne koncepcje poznawczo-behawioralne depresji:

Koncepcja samokontroli (O’Hara i Rehm) – wskazują jako przyczynę depresji specyficzne deficyty w zakresie samoobserwacji, samoewaluacji oraz samowzmacniania. Terapia przypomina w ogólnych zasadach terapię w podejściu Becka. Jeszcze inna jest koncepcja (Lewinsohn) oparta na pojęciu wzmocnienia – upatrujące przyczyny depresji w niskim poziomie pozytywnych zewnętrznych wzmocnień. Jako jeden z typów terapii proponuje się tu trening umiejętności społecznych.

Żadna z powyższych koncepcji nie wyjaśnia w pełni wszystkich zjawisk związanych z depresją.

Zbliżoną koncepcją do podejścia behawioralno-poznawczego jest model wyuczonej bezradności. Pojęcie to oznacza utrwalenie u jednostki fałszywych przekonań o braku związku przyczynowego między własnym działaniem (reakcją), a jego konsekwencjami (wzmocnieniem). Został rozpropagowany w psychologii przez Martina Seligmana w latach 70. XX w. Ludzie uczą się jako sposobu zachowania bezradności, czyli poczucia, że ich osobista kontrola wzmocnień i wpływ na sytuację jest nieefektywna. W związku z tym uczą się oczekiwać obniżonej kontroli w przyszłości. Objawy depresyjne mogą być skutkiem wyuczonej bezradności. Zjawisko to może także brać udział w rozwoju współuzależnienia.

Inną Zbliżoną koncepcją do podejścia behawioralno-poznawczego jest model depresji jako dostosowania. Ocenia się, że około 30-50% ludzi cierpiało w swoim życiu na zaburzenia depresyjne, a największe ryzyko ich wystąpienia jest wśród młodych, kiedy to ludzie określają swoje cele i następuje ich weryfikacja. Niepowodzenia, które spotykają nas w życiu powodują obniżenie nastroju, co powstrzymuje nas przed marnowaniem sił i środków w przyszłości.

Model depresji jako dostosowania zakłada, że obniżenie nastroju jest formą dostosowania i tak jak inne obronne reakcje organizmu (ból, strach, gorączka, wymioty) wyewoluowały taką czułość, aby spełnić swoją rolę w sytuacji prawdziwego zagrożenia. Jednak skutkiem dużej czułości są także fałszywe alarmy . Depresja pozwala skupić się na rozmyślaniu nad złożonymi problemami życiowymi. Ludzie w depresji myślą bardziej analitycznie, a takie objawy depresji, jak izolowanie się czy utrata odczuwania przyjemności, zmniejszają możliwości rozproszenia uwagi. Depresję jako istotny element rozwoju samoświadomości opisał już w 1960 roku polski psycholog kliniczny prof. dr Kazimierz Dąbrowski, autor teorii dezintegracji pozytywnej.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Depresja – psychoterapia u psychologa terapeuty.

pracownia.rozwoju.poz@gmail.com (Adam Zawielak) — Fri, 17 Jul 2020 10:10:16 GMT

Jak wygląda terapia depresji z punktu widzenia psychologa terapeuty.

Depresja to potocznie używana wspólna nazwa odnosząca się do całej grupy zaburzeń depresyjnych – zaburzenia psychiczne z grupy zaburzeń afektywnych, charakteryzujące się obniżeniem nastroju, obniżeniem napędu psychoruchowego, zaburzeniem rytmów okołodobowych i lękiem.

Zaburzenia depresyjne można podzielić ze względu na przyczynę ich powstania na:

• depresja endogenna – uwarunkowana czynnikami biologicznymi, często ostrzejsza w przebiegu od egzogennej; depresja duża,

epizod depresyjny o znacznym nasileniu;

• depresja egzogenna, depresja reaktywna – poprzedzona jakimś stresującym zdarzeniem.

Czasami pacjenci mając okres obniżonego nastroju zastanawiają się czy to dopadła ich zwykła chandra czy może to już objaw depresji?

W takim przypadku warto sobie odpowiedzieć na takie pytania:

• czy w ciągu ostatniego miesiąca odczuwałaś/odczuwałeś zmniejszenie zainteresowań lub osłabienie odczuwania przyjemności?
• czy w ciągu ostatniego miesiąca czułaś/czułeś się smutna/smutny, przygnębiona/przygnębiony, miałaś/miałeś poczucie braku nadziei?

Pozytywna odpowiedź na jedno pytanie powinna skłaniać do dokładniejszego badania w kierunku depresji u specjalisty.

Ponieważ depresja jest chorobą dotykającą sfery życia psychicznego człowieka, dysponujemy dwoma głównymi metodami terapii: psychoterapią i farmakoterapią.

Metody te nie są ze sobą sprzeczne i bardzo często lekarz prowadzący pacjenta z depresją decyduje się na równoległe wykorzystanie obu. Przy wyborze metody leczenia bierze się pod uwagę przede wszystkim nasilenie objawów depresji. W przypadku objawów łagodnych częściej stosowana jest psychoterapia, a objawów ciężkich – konieczna jest dodatkowo farmakoterapia.

W przypadku łagodnego przebiegu depresji stosuje się psychoterapię u psychologa terapeuty, czyli formę leczenia opartą na kontakcie interpersonalnym pacjenta z terapeutą i na pracy z problemami bez stosowania środków farmakologicznych. Jest to możliwe, gdy depresja ma przebieg łagodny, a zaburzenia procesów poznawczych, emocjonalnych i motywacyjnych nie są zbyt silne.

Kolejnym ważnym czynnikiem terapii depresji jest psychoedukacja, co pozwala pacjentowi lepiej zrozumieć chorobę, a tym samym – lepiej sobie z nią radzić. W przypadku depresji sezonowej coraz powszechniej stosuje się fototerapię. Korzystny wpływ na stan zdrowia pacjenta mogą też mieć regularne i umiarkowanie nasilone ćwiczenia fizyczne.

W przypadku wyboru psychoterapii jako metody leczenia depresji najczęściej wykorzystuje się terapię poznawczo-behawioralną , której celem jest złagodzenie objawów choroby jak najszybciej i bezpośrednio – jest to terapia krótkoterminowa. Koncepcja terapii poznawczo-behawioralnej depresji zakłada, że osoba depresyjna przyswoiła sobie nieadaptacyjny wzór reagowania, który można zmienić w procesie uczenia się nowych umiejętności.

Można też korzystać w leczeniu z terapii psychodynamicznej, której celem są głębokie zmiany osobowości, które dają długoterminowe efekty. Terapia interpersonalna jest formą terapii z nurtu psychodynamicznego, jednak koncentruje się na aktualnych konfliktach (nie na dawnych) i jest terapią krótkoterminową. W modelu terapii psychodynamicznej uważa się, że depresja (tak jak i inne zaburzenia) ma swoje źródła w nierozwiązanym konflikcie z przeszłości. Terapia depresji jest zazwyczaj długotrwała.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Czy neurastenię można leczyć u psychologa terapeuty?

pracownia.rozwoju.poz@gmail.com (Adam Zawielak) — Thu, 16 Jul 2020 11:34:07 GMT

Neurastenia – i formy jej terapii u psychologa.

Neurastenia to jedna z najczęściej występujących postaci zaburzeń lękowych (nerwicy). Termin ten jest używany coraz rzadziej z uwagi na ciągłe zmiany klasyfikacji i nazewnictwa chorób i zaburzeń psychicznych. Ten rodzaj nerwicy objawia się zwiększoną pobudliwością i szybkim wyczerpywaniem się układu nerwowego; niepokojem, niemożnością skupienia uwagi, drażliwością, bólami w okolicy serca, kołataniem serca, bólami głowy, zaburzeniami jelitowymi, osłabieniem czynności płciowych.

W literaturze wyróżnia się 3 typy nerwicy neurastenicznej:

• neurastenia hiposteniczna: dominują objawy zmęczenia, obniżenia sprawności, niepokoju

• neurastenia hipersteniczna: dominuje rozdrażnienie, wybuchy złości, nadwrażliwość na bodźce (np. dotyk sprawia ból, brak

opanowania, osłabienie dyscypliny).

• neurastenia asteniczna: szybkie męczenie się (wyczerpanie po krótkich czynnościach)

Ze względu na to jakiej sfery dotyczą objawy można wyróżnić dwie podstawowe odmiany neurastenii:

• z dominującymi skargami dotyczącymi sfery psychicznej zgłaszanymi najczęściej po wysiłku umysłowym (męczliwość psychiczna),

opisywana jako nieprzyjemne dla przeżywającego pojawienie się rozpraszających skojarzeń czy wspomnień, trudności w

koncentracji i ogólnie mniej efektywne myślenie,

• z dominującymi skargami po wysiłku fizycznym (męczliwość fizyczna), co charakteryzuje się występowaniem wyczerpania nawet po

niewielkim wysiłku, czemu towarzyszy uczucie bólów mięśniowych i niemożności odprężenia się.

Męcząca staje się niemal każda aktywność życiowa pacjenta - nie tylko praca, ale i rozrywka, np. kino czy spotkania ze znajomymi.

We wszystkich typach neurastenii obserwuje się także inne nieprzyjemne dolegliwości somatyczne jak zawroty głowy, napięciowe bóle głowy czy poczucie ogólnego rozchwiania. Dolegliwościom często towarzyszy martwienie się pogarszającym się stanem zdrowia, drażliwość i nierzadko objawy depresyjne i lękowe.

Przyczyną nerwicy neurastenicznej mogą być zarówno urazy natury organicznej, jak i psychicznej. Neurastenia może pojawić się na wskutek długotrwałych napięć, wyczerpania pracą zawodową czy konfliktów w domu. Do tej pory nie ma jednoznacznie określonego stanowiska co do etiologii tej choroby. Przypuszcza się, że neurastenia może być związana m.in. z nadmierną produkcją hormonów stresu, produkowanych przez nadnercza.

Nie leczona nerwica neurasteniczna zwykle przyjmuje postać chroniczną, prowadząc do znacznego upośledzenia funkcjonowania w wielu ważnych sferach życia. Kluczowym elementem leczenia jest zrozumienie przez chorego i jego otoczenie, że zgłaszane objawy nie są „zmyślone” czy „nieprawdziwe”. Są realnymi doznaniami zarówno psychicznymi jak i fizycznymi powodowanymi przez emocje oddziałujące na system nerwowy. Permanentny stres może powodować również zmiany w strukturze narządów wewnętrznych a ich rezultat może zagrażać zdrowiu, a nawet życiu pacjenta.

Ordynowane leczenie powinno być poprzedzone wnikliwym diagnozowaniem przez lekarza, aby stwierdzić czy objawy somatyczne nie wymagają odpowiedniej terapii fizykalnej. Warto uświadomić pacjenta, że terapia nerwic jest często trudna i długotrwała, a takie leczenie może odnieść rezultat jedynie w połączeniu z psychoterapią. Stosuje się zarówno leczenie objawowe (głównie farmakologiczne) i przyczynowe (psychoterapię) - usuwające powody zaburzeń. Jeśli przyczyny neurastenii spowodowały głębokie zmiany w osobowości chorego, wówczas najskuteczniejsza jest psychoterapia. Stosowane leki psychotropowe stanowią jedynie czynnik przekaźnika psychoterapii.

Głównym celem psychoterapii jest usunięcie przyczyn schorzenia, uświadomienie pacjentowi psychogennego podłoża jego zaburzeń neurastenicznych oraz poprawa sposobu jego funkcjonowania z chorobą. Psychoterapia zwykle skupia się na zidentyfikowaniu źródeł stresu w życia pacjenta oraz sposobów jakich pacjent używa by ze stresem sobie radzić. W wyniku oddziaływań psychoterapeutycznych psychologa pacjent staje się bardziej świadomy tego, jaki jest i co przeżywa, jakie ma możliwości i ograniczenia.

Przeszłość przestaje być zagrażająca, staje się źródłem wiedzy o własnych mocnych i słabych stronach. Uwolnione emocje mogą wyzwolić energię do nowych dążeń. Zrzucając bagaż przeszłości, pacjent może zajmować się teraźniejszością, rozwiązaniem swoich aktualnych konfliktów i problemów ograniczających jego zachowania. Istotnym elementem jest uzyskanie wglądu we wzajemne powiązania funkcjonowania ciała i umysłu. Bez psychoterapii umożliwiającej uzyskanie wglądu w mechanizm objawów neurastenicznych, a uzyskana w ten sposób poprawa jest zwykle nietrwała.

Skuteczność psychoterapii w dużej mierze zależy od odpowiedniego dobrania do problemów pacjenta stosowanych metod oraz umiejętności interpersonalnych psychologa terapeuty.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Psychoterapia zaburzeń psychotycznych u psychologa terapeuty.

pracownia.rozwoju.poz@gmail.com (Adam Zawielak) — Wed, 15 Jul 2020 08:42:22 GMT

Jak wygląda psychoterapia zaburzeń psychotycznych u psychologa terapeuty.

Psychoterapia jest metodą leczenia również w niektórych zaburzeniach psychotycznych, zwłaszcza afektywnych (np. depresja), ale również schizoafektywne, schizotypowe, schizofreniczne.

W przypadku choroby afektywnej, przebiegającej z obniżeniem nastroju i zauważalnym zahamowaniem lub utratą chęci do życia, braku nadziei na zmianę, z tendencjami samobójczymi istotną rolą odgrywają czynniki psychiczne, a nie tylko biologiczne – genetyczne. Analizując czynniki psychiczne w etiologii powstawania choroby szczególnie ważne miejsce zajmują procesy poznawcze chorego, sposób spostrzegania przez niego świata, interpretowania zdarzeń, nadawanie znaczeń różnym sytuacjom.

Chorzy cierpiący na zaburzenia efektywne mają tendencję do spostrzegania siebie, świata i przyszłości w czarnych barwach, do katastrofizacji zdarzeń przyszłych, interpretowania zdarzeń na swoją niekorzyść, nie czują się zdolni do samodzielnego funkcjonowania, nie wierzą że dadzą sobie sami radę. Schematy poznawcze takich osób są pozbawione krzty optymizmu, przygnębiające, bez perspektyw na pozytywne rozwiązanie i smutne.

W przypadku chorych na zaburzenia schizofreniczne patomechanizm powstawania choroby jest związany z niewykształceniem w trakcie rozwoju lub załamaniem się działania procesów wypierania, które są charakterystyczne w przypadku nerwic i chronią strukturę osobowości przez jej rozpadem. W przypadku zaburzeń schizofrenicznych występuje u chorych brak możliwości nieuświadamiania traumatycznych przeżyć. Zamiast bardziej adaptacyjnego mechanizmu obronnego jakim jest wyparcie przez chorego zostaje uruchomiony bardziej prymitywny mechanizm obronny - projekcja. Powoduje, że to co dzieje się w psychice pacjenta, nawet najbardziej nieprawdopodobne jak fantazje zostaną uzewnętrznione – czyli potraktowane jakby się działy naprawdę w otaczającym świecie.

Efektywność psychoterapii zaburzeń psychotycznych jest ściśle uzależniona od rodzaju zaburzenia. Im cięższy rodzaj zaburzenia tym trudniej mówić o efektach w postaci wyleczenia – usunięcia objawów. Psychoterapia w zaburzeniach psychotycznych może być niewystarczającym sposobem leczenia i może wymagać wprowadzenia leczenia farmakologicznego. W niektórych postaciach zaburzeń psychotycznych cel psychoterapii powinien być postawiony inaczej niż wyleczenie – raczej powinno się go ujmować jako umożliwienie choremu prowadzenia jak najbardziej satysfakcjonującego życia, z możliwością powrotu do społeczeństwa. Czyli poprawiające funkcjonowanie pacjenta w wielu aspektach życia. Cele terapii powinny obejmować poprawę zdolności funkcjonowania oraz jakości życia chorego i minimalizowanie niekorzystnego wpływu choroby i leczenia na pacjenta i jego rodzinę.

Cele psychoterapii w zaburzeniach psychotycznych:

•    Praca nad ponownym przystosowaniem rodzinnym, społecznym
•    Nauka samodzielnego monitoringu stanu psychicznego
•    Trening lekowy - nawyk systematycznego przyjmowania leków,

umiejętność niwelowania objawów ubocznych przy zażywaniu leków psychotropowych

•    Zrozumienie funkcjonowania przedchorobowego i zwiastunów choroby
•    Redukcja zachowań dziwacznych dla otoczenia
•    Rozumienie objawów
•    Pomoc w wyborze pracy, szkoły – powrót do pełnienia ról społecznych
•    Regulacja emocjonalna np. kontrolowany upust złości
•    Rozwój niezależności
•    Radzenie sobie z objawami psychozy

• Walka z wycofaniem społecznym, rezygnacją

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Bulimia – jak psycholog terapeuta może pomóc w problemie.

pracownia.rozwoju.poz@gmail.com (Adam Zawielak) — Tue, 14 Jul 2020 07:28:42 GMT

Bulimia – wykorzystanie psychoterapii w jej leczeniu.

Bulimia inaczej żarłoczność psychiczna (ze stgr. βουλῑμια, łac. bulimia nervosa) – drugie najczęściej występujące oprócz anoreksji zaburzenie odżywiania charakteryzujące się napadami objadania się, po których występują zachowania kompensacyjne – czyli takie które mają równoważyć skutki nadmiernego objadania się.

Do najczęściej podejmowanych zachowań kompensacyjnych przez osoby ze zdiagnozowaną bulimią należą: wywoływanie wymiotów, głodówki, zażywanie leków moczopędnych (diuretyków), środków przeczyszczających, wykonywanie lewatyw, nadmierne ćwiczenia fizyczne.

W diagnozie różnicowej bulimię należy jednoznacznie odróżnić od zaburzeń związanych z objadaniem się. Chorzy na bulimię, choć zdają sobie sprawę z utraty kontroli nad własnym zachowaniem związanym z ilością przyjmowanych pokarmów, to mimo to przejadają się bardzo często, a następnie stosują różne sposoby kontrolowania masy swojego ciała.

Większość tych działań, mających na celu kontrolowanie masy własnego ciała, mogą być już same w sobie niebezpieczne dla zdrowia chorego lub kompulsywny charakter tych zachowań może powodować, że pozornie zdrowe aktywności stają się niekorzystne dla zdrowia.

Żarłoczność psychiczna jest to choroba o podłożu psychicznym, a chorzy na nią zwykle czują się głodni nawet bezpośrednio po spożyciu sytego posiłku. Czasami po sprowokowanych przez siebie wymiotach odczuwają tak wielką ulgę psychiczną, że przejadają się po to by ponownie je wywołać.

Dane epidemiologiczne pokazują, że większość pacjentów dotkniętych bulimią to kobiety. Chorzy opisują tzw. dni "dobre", gdy nie odczuwają bezwzględnego przymusu objadania się, i "złe" kiedy nie mogą powstrzymać łaknienia. Sami chorzy wskazują na czynniki wyzwalające, które mogą wywoływać u nich okresy niekontrolowanego objadania się – są to niepokój, nuda, stres i smutek.

Doświadczenie psychiatrów, psychologów klinicznych i psychoterapeutów wskazuję, że bulimia bardzo często dotyka osoby, które mają trudności z akceptują swojego wyglądu; przede wszystkim wagi, w związku z czym nie czują się one dobrze w swoim ciele i pragną za wszelką cenę polepszyć swoje samopoczucie.

U osób zgłaszających się do psychologów terapeutów z problem braku kontroli nad ilością spożywanego pokarmu możemy podejrzewać bulimię, gdy pacjent: ma systematycznie nawracające okresy żarłoczności, kiedy zjada olbrzymie ilości pokarmu w ciągu dnia (w okresie 2 godzin) czuje, że traci kontrolę nad swoim zachowaniem w czasie napadu żarłoczności, regularnie stosuje metody zapobiegające przyrostowi masy ciała, takie jak: prowokowanie wymiotów, nadużywanie środków przeczyszczających i moczopędnych, restrykcyjna dieta, głodówka lub bardzo wyczerpujące ćwiczenia fizyczne, ma minimum dwa napady żarłoczności w tygodniu (i stosuje po nich sposoby prowadzące do zmniejszenia wagi), przez co najmniej trzy miesiące, przesadnie skupia uwagę na swojej sylwetce i kontrolowaniu wagi. Opisywane zaburzenia w odżywianiu się nie występują dodatkowo w przebiegu anoreksji.

Prawdopodobne przyczyny bulimii:

• niska samoocena - brak samoakceptacji
• brak akceptacji przez grupę rówieśniczą (wiążący się często ze zmianą środowiska)

• czynniki rodzinne- nieprawidłowe relacje w rodzinie, zwłaszcza emocjonalne zaniedbanie dziecka w dzieciństwie i złe relacje

dziecka z rodzicami w okresie dorastania,

• trendy kulturowe – moda na szczupłą sylwetkę

• reakcja pourazowa - bulimia może także występować jako reakcja pourazowa na silne wydarzenie traumatyczne z przeszłości lub

konflikty rodzinne

• zaburzenia mechanizmów samoregulacji i samokontroli
• uszkodzenie ośrodka sytości w mózgu

• zaburzenia w neuroprzekaźnictwie - określa się, że u osób z bulimią, mogą występować nieprawidłowości jeśli chodzi o poziom

serotoniny (związany z nastrojem), czy kortyzolu (odpowiedzialny za poziom stresu)

• czynniki genetyczne - predyspozycje rodzinne występują, gdy członkowie rodziny cierpieli na otyłość i zaburzenia depresyjne

Leczenie psychoterapeutyczne uznawane jest obecnie za najważniejszy element terapii, wykazano jednak również przydatność pomocy farmakologicznej, która u pewnej grupy pacjentów potrafi zredukować częstość napadów objadania się.

Wśród podejść psychoterapeutycznych wykazano skuteczność psychoterapii poznawczo-behawioralnej, która polega na nauczaniu pacjentów zwalczania automatycznych myśli i eksperymentach behawioralnych (np. spożywanie posiłku składającego się z "zakazanych środków spożywczych") w połączeniu z lub bez leczenia przeciwdepresyjnego.

Pewne pozytywne rezultaty przynosi również psychoterapia interpersonalna (koncentruje się na trudnościach w relacjach, poziomie samooceny, umiejętnościach bycia asertywnym i strategii radzenia sobie ze stresem) oraz psychoterapia systemowa (terapeuta pomaga członkom rodziny w zmianie zachowań, które mogą przyczyniać się do rozwoju niektórych patologicznych myśli i działań.)

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Anoreksja – wykorzystanie psychoterapii w leczeniu u psychologa.

pracownia.rozwoju.poz@gmail.com (Adam Zawielak) — Mon, 13 Jul 2020 10:50:45 GMT

Jak psychoterapia u psychologa może pomóc w anoreksji.

Anoreksja jest jednostką chorobową – to nie jest wada charakteru, ani zaburzenie osobowości – jak spostrzegają to niektórzy. Anoreksję inaczej nazywa się jadłowstrętem psychicznym (nazwa anoreksja pochodzi z grec. anorexia nervosa – an – brak, pozbawienie, orexis – apetyt) – jest to zaburzenie odżywiania polegające na celowej utracie wagi wywołanej i podtrzymywanej przez osobę chorą.

Tworzony przez chorego obraz własnego ciała jest zaburzony; występują u niego objawy dysmorfofobii – nierealistyczne przekonanie o nieestetycznym wyglądzie lub budowie własnego ciała. Lęk związany z wyolbrzymionym przekonaniem o nieatrakcyjnym własnym wyglądzie przybiera postać uporczywej idei nadwartościowej (zasadniczo są prawdziwe; nie są urojeniami, ale mają nadmierny wpływ na jej decyzje i zachowanie), w związku z czym pacjent wyznacza sobie nieadekwatnie niski limit wagi. Zaburzenie to jest typowe dla okresu młodzieńczego -największe zagrożenie zachorowaniem dotyczy wieku między 14 a 18 rokiem życia. Charakterystycznym objawem dla anoreksji jest szybko postępujące wyniszczenie organizmu, które skutkuje często już nieodwracalnymi zmianami. Nieleczony jadłowstręt psychiczny prowadzi do śmierci w około 10% przypadków. W 75% przypadków rozpoczyna się przed 25 rokiem życia.

Zapadanie na anoreksję może mieć wiele przyczyn. W literaturze przedmiotu często wskazuje się u chorych na potrzebę kontrolowania własnego świata i radzenia sobie w ten sposób z napotkaną traumą poprzez restrykcyjne przyjmowanie pokarmów. Powodem może być również potrzeba osiągnięcia wewnętrznej czystości lub chorobliwy perfekcjonizm. Doświadczenie lekarzy i psychologów terapeutów wskazuje także na inne powody, jak chęć bycia lekkim czy pragnienie poniesienia kary lub śmierci.

Obecnie coraz powszechniej wskazuje się jako jedną z przyczyn powstawania anoreksji czynniki społeczno-kulturowe – głównie media, kształtujące odrealniony wizerunek ludzkiego ciała, co prowadzi do nienaturalnego postrzegania swojego ciała i zaniża samoocenę młodzieży. Wieloczynnikowe modele wyjaśniające przyczyny jadłowstrętu wskazują na współwystępowanie takich czynników jak: osobowościowe, rodzinne, biologiczne i kulturowe. Powyżej przytoczone kryteria diagnozowania jadłowstrętu nie występują zawsze i nie w każdym przypadku, diagnoza anoreksji może być postawiona wyłącznie na podstawie wartości wskaźnika BMI i kompulsywnego sposobu myślenia o wadze.

Osoby cierpiące na anoreksję w większości odczuwają nieświadomy lęk przed identyfikacją z własną płcią szczególnie w okresie dojrzewania. Nie zgadzają się z własną rodzącą się seksualnością, unikają kontaktu z innymi osobami, zwłaszcza z przedstawicielami płci przeciwnej, a także celowo odchudzają się aby w wyniku stosowanej diety zachować sylwetkę dziecka, jaką miały jeszcze przed okresem pokwitania. Często dochodzi do tego objaw wtórny - brak miesiączki. Obsesyjny lęk przed przybraniem na wadze sprawia, że w sposób obsesyjny spostrzegają jedzenie i wszystko co się z nim wiąże i przekonane są, że tylko "szczupła" figura jest kluczem do wszelkiego sukcesu. Zazwyczaj są to perfekcjoniści, którzy każdemu i na każdym kroku chcą udowadniać, że są najlepsi: koncentrują się na wykształceniu i zdobywaniu wiedzy, a jednocześnie są bardzo niepewne, mają niską samoocenę i boją się niepowodzeń. Chorzy na jadłowstręt nie widzą swojego wychudzenia i wydaje im się, że ciągle są za grubi i powinni rozpocząć dietę.

Podstawową formą leczenia anoreksji jest leczenie psychoterapeutyczne. Jednakże w sytuacjach znacznego pogorszenia stanu zdrowia związanego ze znacznym spadkiem masy ciała wymagane jest leczenie szpitalne - oddziały psychiatryczne. W ostrych stanach utraty masy ciała odpowiednie oddziały internistyczne lub nawet OIOM-y.

Jak wyżej wspomniano zasadniczą formą leczenia anoreksji jest psychoterapia. Ponieważ istnieje wiele różnych szkół terapeutycznych, z których każda ma swoje wady i zalety, to wybór konkretnej metody psychoterapeutycznej powinien odbywać się w zależności od indywidualnej sytuacji danego pacjenta - jego wieku, stanu fizycznego i psychicznego, oraz zaangażowania najbliższych w proces leczenia.

Poniżej prezentuję przegląd rodzajów psychoterapii stosowanych przeze mnie w leczeniu anoreksji podejścia psychodynamicznego i poznawczo-behawioralnego.

Psychoterapia psychodynamiczna. W terapii psychodynamicznej głównym obszarem zainteresowania jest przeszłe doświadczenia pacjenta i poszukiwanie w niej źródeł anoreksji, która w takim ujęciu jest rozumiana jako sposób wyrażania konfliktów wewnętrznych w sferze swojej płciowości, seksualności, rywalizacji, problemów z usamodzielnianiem się, wszystkiego co dana osoba w sobie nie akceptuje. Główną rolę w terapii odgrywa stworzenia więzi i atmosfery zaufania pomiędzy osobą chorą a terapeutą, a jej celem jest przeniesienie różnych istotnych zdarzeń, myśli i emocji, odpowiedzialnych za wykształcenie się anoreksji, na tą więź. Terapeuta pomaga pacjentowi interpretować te zdarzenia, a pacjent uczy się akceptować je, terapeuta pokazuje jak zaburzają one jego obecne sposoby zachowania się oraz uczy pacjenta jak radzić sobie z nimi, aby nie miały destrukcyjnego wpływu na obecne życie i sposób funkcjonowania pacjenta.

Psychoterapia poznawczo-behawioralna. Jest to, oprócz terapii psychodynamicznej, najczęściej stosowany rodzaj terapii w leczeniu anoreksji. Polega on na rozpoznaniu negatywnych emocji, uczuć i fałszywych przekonań związanych z własną sylwetką, wagą i jedzeniem, które wg. tego podejścia są głównie odpowiedzialne za zachowania anorektyczne pacjenta, a w następnym etapie terapii zastąpienie ich zdrowym i realistycznym podejściem do kwestii spostrzegania własnego ciała, wagi i roli jedzenia w fizjologii człowieka. Ważnym elementem terapii poznawczo-behawioralnej jest nauczenie osoby chorej jak radzić sobie z trudnymi, stresującymi sytuacjami życiowymi w sposób niedestruktywny, ale bardziej adaptacyjny służący zdrowiu psychicznemu i fizycznemu pacjenta. Inne cele terapeutyczne w psychoterapii poznawczo-behawioralnej to: poprawa samooceny i poczucia kontroli, dokładne poznanie natury anoreksji ze szczególnym uwzględnieniem czynników, które wyzwalają anorektyczne myśli i zachowania oraz sposoby radzenia sobie z nimi. Terapia poznawczo-behawioralna koncentruje się na teraźniejszych uczuciach i emocjach, rozpatrując traumatyczne zdarzenia z przeszłości tylko w kontekście przenoszenia ich na teraźniejszą sytuację.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Psycholog o zespole lęku uogólnionego (GAD).

pracownia.rozwoju.poz@gmail.com (Adam Zawielak) — Thu, 09 Jul 2020 10:52:32 GMT

Czy psycholog psychoterapeuta może pomóc zespole lęku uogólnionego (GAD)?

Czy przez większość dnia towarzyszy Ci uczucie lęku, wewnętrznego niepokoju? Towarzyszy Ci on także podczas zasypiania i utrudnia sen? Ciągle jesteś pobudzony, a twoje mięsnie są napięte? Czy stale zamartwiasz się o wszystko i o wszystkich? Czy czujesz się tym już zmęczony i masz dość ? Czy trudno Ci się skoncentrować?

Zespół lęku uogólnionego (z ang. GAD – Generalized Anxiety Disorder , inaczej – lęk uogólniony) jest to zaburzenie psychiczne zaliczane do zaburzeń lękowych. Zdefiniowane w klasyfikacji ICD-10 jako przewlekłe, wolno płynące, bezprzedmiotowe stany niepokoju i poczucia zagrożenia, utrzymujące się uporczywie przez cały czas i nie modyfikowane zewnętrzną sytuacją. Zaburzenia te trwają ze zmiennym nasileniem, przez co najmniej 6 miesięcy.

Typowe objawy zespołu lęku uogólnionego:

•    ciągła obawa przed tym, co może się wydarzyć; lęk przed nieszczęściem, które może dotknąć chorą osobę lub jej bliskich;
•    unikanie uczęszczania do szkoły, pracy;
•    ciągłe bóle głowy, brzucha, karku, nudności, wymioty i przewlekłe bóle żołądka;
•    zaburzenia snu, problemy z zasypianiem, budzenie się, niespokojny sen/niewysypianie się;
•    uczucie permanentnego zmęczenia;
•    problemy z koncentracją lub uczucie pustki w głowie;
•    łatwe męczenie się;
•    drażliwość;
•    napięcie mięśniowe;
•    stałe uczucie podenerwowania, irytacji.

Przyczyny zespołu lęku uogólnionego:

Jego pochodzenie nie jest dokładnie zbadane. Dlaczego dochodzi do powstania się zespołu lęku uogólnionego? Może to być spowodowane kilkoma czynnikami, jak np. zaburzenia w neuroprzekaźnictwie (m.in. niedobór neuroprzekaźnika GABA). Inną często wskazywaną w literaturze przyczyną jest też ciągłe pobudzenie behawioralnego układu hamowania w mózgu, który odpowiada za pojawienie się uczucia strachu w momentach zagrożenia. Może to być również tzw. zakłócenia filtru poznawczego – skupianie się na zagrożeniu. Wpływ mają także wyparte konflikty wewnętrzne czy czynniki genetyczne.

W zaburzeniu lęku uogólnionego głównym objawem jest zamartwianie się. Jest to łańcuch myśli o negatywnym, fatalistycznym zabarwieniu. Dotyczy przyszłych wydarzeń o niepewnym rezultacie. U pacjentów z tym zaburzeniem rozróżnia się dwa rodzaje martwienia się:

Typ 1 – dotyczy zewnętrznych wydarzeń np. utrata pracy, brak środków do życia i wewnętrznych, jak np. własne zdrowie
Typ 2 – dotyczy samego martwienia się np. „martwienie się doprowadzi mnie do szaleństwa”, „nie mogę kontrolować własnego martwienia”, „to nienormalne, aby się tak martwić”

Pacjenci z GAD najpierw tworzą pozytywne przekonania na temat martwienia się np. „myślenie o problemach ewentualnych pozwala mi przejąć nad nimi kontrolę”. Potem jednak, gdy zaczyna rozwijać się martwienie typu 2 zaczynają czuć się już z tym bardzo źle. Trudno jest im jednak uniknąć zupełnie martwienia się, gdyż to stoi w sprzeczności z wypracowanymi wcześniej pozytywnymi przekonaniami na temat martwienia. Z drugiej strony bardzo starają się unikać martwienia się, bo boją się, że w końcu oszaleją.

Jakie są możliwe formy leczenia zespołu lęku uogólnionego?

Leczenie obejmuje psychoterapię, farmakoterapię oraz wspomagające metody relaksacyjne.

W leczeniu farmakologicznym znalazły zastosowanie m.in. leki przeciwdepresyjne, leki przeciwlękowe i inne leki psychotropowe.

Psychoterapia polega głównie na terapii poznawczej (lub poznawczo-behawioralnej) i interpersonalnej.

Wczesna diagnoza i szybko podjęte leczenie mogą znacznie złagodzić nasilenie występującego lęku, ułatwić kontakt z innymi ludźmi, a przede wszystkim poprawić jakość życia chorego.

Celem psychoterapii jest przede wszystkim zmiana przekonań pacjenta na temat martwienia się. Ważnym elementem jest porzucenie unikania martwienia się i zachowań kontrolujących ten proces. Następnie kładzie się nacisk na wypracowanie nowych przekonań odnośnie martwienia, jako jednej z metod radzenia sobie z problemami.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Do psychologa chodzi pacjent czy klient?

pracownia.rozwoju.poz@gmail.com (Adam Zawielak) — Wed, 08 Jul 2020 11:04:32 GMT

Jak powinno się mówić o osobie korzystającej z pomocy psychologa?

Większość osób nie związanych profesjonalnie z psychologią nie ma wyrobionego własnego zdania jak powinno się mówić o osobie korzystającej z tej formy pomagania jaką jest pomoc psychologiczna lub psychoterapia. Nawet sami psycholodzy i psychoterapeuci mają różne zdanie na ten temat.

Niektórzy nie przywiązują do tego większej wagi i określają osoby, którym pomagają zarówno klientami jak i pacjentami, w zależności od kontekstu sytuacji pomagania. Inni są sztywno przywiązani do jednej opcji i większość używa jednak słowa klient, a nie pacjent.

Skąd się biorą więc te rozbieżności w nazywaniu osób korzystających z takich usług?

Tradycyjne określenie pacjent kojarzy się z leczeniem; powierzeniem swojego zdrowia profesjonalnej opiece medycznej. Polskie słowo pacjent podobnie jak w wielu innych językach pochodzi od łacińskiego patiens, które oznacza osobę cierpiącą. To cierpienie osoby poszukującej pomocy oraz pomoc psychoterapeuty w formie leczenia definiuje relację łączącą ją i psychologa - psychoterapeuty.

Kiedy zatem psychoterapeuta mówi, że trafił do niego nowy pacjent, ma na myśli to, że odwiedził go człowiek poszukujący ulgi w swoim cierpieniu, a swoją formę pomocy definiuje on jako usuwanie tego cierpienia, i jest przekonany o dokonywaniu takich zmian u pomaganego, że w efekcie oddziaływań psychoterapeuty można uznać go za wyleczonego czyli nastąpiło ustąpienie objawów.

Podsumowując, kiedy psycholog jest psychoterapeutą i spostrzega swój zawód jak opisano powyżej, to osoba pomagana jest określana w tej relacji jako pacjent. Upraszczając w innych przypadkach więc nie mamy do czynienia z psychoterapią (i równocześnie chorobą lub zaburzeniem u osoby pomaganej) tylko z inną formą pomocy psychospołecznej: pomocą psychologiczną, diagnozą psychologiczną, interwencją kryzysową, różnego rodzaju treningami, coachingiem, usługami związanymi z rozwojem osobistym osób itp.

Powszechnie nie używa się też słowa psychoterapia dla terapii par i terapii uzależnień. Jednak występowanie cierpienia w relacji pomagany – pomagający nie jest wystarczającym warunkiem, żeby posługiwać się słowem pacjent. Potrzebna do tego też samookreślenia psychoterapeuty jak widzi swoje oddziaływanie oraz jak spostrzega zgłaszany problem czy jako chorobę, zaburzenie lub coś innego. Żeby sprawa nie była zbyt łatwa, warto zaznaczyć, że niektóre szkoły psychoterapii konsekwentnie używają słowa klient zamiast pacjent – o czym w dalszej części tekstu.

W tych rozważaniach należy jeszcze wyjaśnić, kiedy mamy do czynienia z chorobą, zaburzeniem, pewną nienormalnością zachowania. Po czym psycholog, psychoterapeuta może rozpoznać, czy dany problem osoby pamaganej mieści się w “normie”, a kiedy przejawia już jakieś zaburzenie lub choroba? Tu wszelkie określenia normy zawodzą, a jest ich w literaturze opisywanych wiele. Najczęściej mówi się, że normalne jest to, co jest statystycznie najczęściej występujące, powszechne, przeciętne, popularne itp. W takim znaczeniu osoba ponad przeciętnie zdolna jest nienormalna.

W związku z tym psycholodzy mają podejście bardziej relatywizujące normy statyczne niż lekarze, twierdząc że odstępstwo od normy nie musi oznaczać nić negatywnego, wiązać się z jakimś problemem w funkcjonowaniu danej osoby. Oznacza to jedynie, że dana osoba nie mieści się w normie statystycznej. Trudno uznać osobę ponadprzeciętnie inteligentną jako „niemormalną”. Takie podejście do problemu normy (również w rozumieniu statystycznym) niewiele jednak wnoszą, gdyż trzeba zastanowić się, kiedy odchylenie od normy statystycznej jest dezadaptacyjne.

Zgłaszany problem, jeśli mamy rozpatrywać go jako chorobę lub zaburzenie, to może on powodować negatywne skutki

w funkcjonowaniu osoby nie tylko na poziomie somatycznym lub/i psychicznym, ale również społecznym. Niezależnie od tego na jakim poziomie funkcjonowania zgłaszany jest problem pacjenta, to istota zaburzenia tkwi w jego cierpieniu. Poczucie cierpienia jest główną charakterystyką choroby. Wskazuje to jednocześnie na adekwatność użycia wyrazu pacjent w tym kontekście. Pacjent to osoba cierpiąca, a choroba to cierpienie.

Skąd zatem wzięło się określenie klient zamiast pacjent w relacji terapeutycznej? Określenie to wprowadził Carl Rogers - amerykański psycholog i psychoterapeuta - jeden z głównych przedstawicieli tzw. psychologii humanistycznej i twórca “psychoterapii zorientowanej na klienta”. Psychoterapia w podejściu tzw. humanistycznym oparta jest na zasadach: bezwarunkowej akceptacji osoby klienta, empatycznym zrozumieniu jego problemów oraz autentycznej komunikacji i postawie terapeuty. Osoba poddająca się psychoterapii jest partnerem terapeuty w relacji, a określenie klient a nie pacjent ma służyć partnerstwu i nie prowadzić do stygmatyzacji osoby chorej. Sam Carl Rogers, który pierwszy postulował wprowadzenie terminu klient, w późniejszym okresie swojej pracy zrezygnował z jego użycia, ponieważ stwierdził, że określenie nie zapobiega etykietowaniu, lecz uprzedmiotawia pacjenta.

Analogia między lekarzem a psychologiem psychoterapeutą nie jest jednak w 100% trafna, ponieważ w psychoterapii relacja pacjent jest bardziej symetryczna. W psychoterapii, szczególnie w niektórych podejściach np. wspomnianym humanistycznym; udział pacjenta w procesie leczenia jest równie ważny jak psychoterapeuty. Kiedy nazwiemy go pacjentem, to wg. niektórych szkół to symetryczność relacji psychoterapeuta - osoba pomagana zostanie zachwiana. Pacjent wg. tej koncepcji bowiem to określenie stygmatyzujące i przypominające, że mamy do czynienia z osobą chorą.

W takim podejściu psychoterapeutycznym nazwanie kogoś pacjentem, to niemal tak jakby się go zdehumanizowało. Inaczej niż w relacji pacjent – lekarz, gdzie pacjent jest stroną podporządkowaną, a jego podmiotowość jest często zachwiana. Użycie określenia klient kładzie nacisk na sferę wymiany świadczeń i czyni z osoby cierpiącej jedynie interesanta, petenta. Czasami przeciwnicy psychoterapii wyciągają w dyskusji na temat jej skuteczności jako argument, że skoro psychoterapeuci sami nazywają osobę pomaganą klientem to rezultatu w postaci wyleczenia nikt nie gwarantuje, a staranność w tym zawodzie to wciąż kwestia subiektywnej oceny.

Chcąc odpowiedzieć na pytanie „do psychologa chodzi pacjent czy klient?” – trzeba wziąć pod uwagę wiele czynników m.in. tych opisanych powyżej i mieć świadomość, że sprawa nie jest prosta.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Terapia seksuologiczna.

pracownia.rozwoju.poz@gmail.com (Adam Zawielak) — Tue, 07 Jul 2020 10:38:58 GMT

Kto może prowadzić terapię seksuologiczną: psycholog, seksuolog a może psychiatra?

Wyniki przeprowadzonych dotychczas badań dotyczących seksualności człowieka jednoznacznie wskazują, iż zarówno wśród kobiet jak i mężczyzn zaburzenia seksualne występują równie często i mają negatywny wpływ na wzajemne relacje interpersonalne w związku a także jakość życia każdego z partnerów.

Dlatego ważny jest kontakt z profesjonalistami w zakresie zdrowia seksualnego i terapii zaburzeń seksualnych. Są to na ogół psychologowie lub lekarze - specjaliści psychiatrzy, którzy ukończyli studia podyplomowe z zakresu seksuologii.

Seksualność człowieka i seksuologia.

Seksualność człowieka stanowi wrodzony atrybut i wrodzoną funkcję ludzkiego organizmu, która uwarunkowana jest wieloma czynnikami biologicznymi, psychicznymi oraz społecznymi i wymaga ona szerokiej perspektywy spojrzenia oraz wielodyscyplinowego podejścia do problemu. Seksualność określana jest jako naturalna potrzeba każdego człowieka i jeden z zasadniczych czynników motywujących do nawiązywania więzi, podejmowania kontaktów międzyludzkich, mających wymiar biologiczny, psychiczny, społeczno-kulturowy i hedonistyczny.

Seksualność jest integralną częścią osobowości każdego człowieka, częścią której jest rozwój psychoseksualny. Realizacja seksualności człowieka zależy od zaspokojenia podstawowych ludzkich potrzeb, takich jak: potrzeba kontaktu, intymności, przyjemności, wyrażania uczuć, czułości, miłości. Pełen rozwój tej części osobowości, podobnie jak każdej innej, jest warunkiem koniecznym dla indywidualnego, międzyludzkiego i społecznego zdrowia (Imieliński K., 1990; Skrzypulec V., 2005; Beisert M., 2006).

Seksuologia to nauka zajmująca się fizjologią oraz patologią sfery uczuciowej i seksualnej człowieka na tle całokształtu więzi międzyludzkich (Światowa Organizacja Zdrowia, WHO)

Terapia seksuologiczna jest formą pomocy psychospołecznej ukierunkowanej na sferę seksualności. Celem terapii seksuologicznej jest pomoc jednostce lub parze w akceptacji własnej seksualności i uzyskanie poczucia komfortu oraz pomoc w czerpaniu większej przyjemności i radości z kontaktów intymnych między partnerami.

Niejednokrotnie zdarza się tak, że w problemy natury seksualnej uwikłane są ogólne problemy pacjenta, dlatego też terapia seksuologiczna może wymagać przejścia pacjenta przez proces psychoterapii indywidualnej lub psychoterapii par.

Stąd też seksuolog nie będący psychoterapeutą może skierować osoby zgłaszające się na terapię seksuologiczną do innego specjalisty – psychologa psychoterapeuty .

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Kim jest psycholog?

pracownia.rozwoju.poz@gmail.com (Adam Zawielak) — Mon, 06 Jul 2020 07:20:05 GMT

Na czym polega praca psychologa.

Psychologia jako profesja i dyscyplina naukowa należy do tych dziedzin ludzkiej aktywności, w których człowiek stanowi centrum zainteresowania. Naczelną wartością dla psychologa jest dobro drugiego człowieka.

Cel jego działalności profesjonalnej stanowi niesienie pomocy innej osobie w:

•    rozwiązywaniu trudności życiowych,
•    ulepszaniu kontaktów międzyludzkich,
•    osiąganiu lepszej jakości życia,
•    rozwoju indywidualnych możliwości.

Praca psychologa polega na nawiązywaniu relacji interpersonalnych posiadających szczególny, niesymetryczny charakter, który wynika z przewagi kompetencji interpersonalnych po stronie psychologa. Psycholog bowiem dysponuje specjalistyczną wiedzą i technikami służącymi do poznawania innych ludzi i oddziaływania na nich. Rola zawodowa psychologa obejmuje ingerencję w sposób istnienia drugiego człowieka jako indywidualnej i niepowtarzalnej całości, ingerencję, której skutki mogą być nieodwracalne. Te okoliczności decydują o znaczeniu przestrzegania zasad etyki zawodowej w działalności psychologa i uzasadniają stawianie mu wysokich wymagań etycznych.

Uprawianie zawodu psychologa polega na świadczeniu usług psychologicznych, a w szczególności na:

•    udzielaniu pomocy psychologicznej,
•    psychoterapii,
•    diagnozie psychologicznej,
•    opiniowaniu,
•    orzekaniu, o ile przepisy odrębne tak stanowią.

Zawód psychologa może wykonywać osoba, która uzyskała w polskiej uczelni dyplom magistra psychologii lub otrzymała za granicą wykształcenie uznane za równorzędne w Rzeczypospolitej Polskiej, ponadto posiada pełną zdolność do czynności prawnych i włada językiem polskim w mowie oraz piśmie w zakresie koniecznym do wykonywania zawodu psychologa.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Psychoterapia u psychologa terapeuty to nie serial.

pracownia.rozwoju.poz@gmail.com (Adam Zawielak) — Fri, 03 Jul 2020 07:35:19 GMT

Czym różni się psycholog terapeuta z serialu od tego w realnym gabinecie?

Psychoterapia, a szczególnie psychoanaliza, od zawsze wzbudzała zainteresowanie „laików” po części generowaną przez aurę tajemniczości otaczającą tę metodę pomagania ludziom w radzeniu sobie z problemami psychiki.

Do niedawna wraz z powstawaniem każdego nowego filmu Woodego Allena można było obstawiać z dużym prawdopodobieństwem, że pojawi się w nim postać psychoanalityka , a głównym bohaterem będzie neurotyk grany przez reżysera. Dzisiaj towarzyszą już nam całe seriale o losach psychologów psychoterapeutów i ich pacjentów od polskiej wersji „Bez znieczulenia” poprzez fabularyzowany dokument „W szponach obsesji”, albo nakręcony z dużym rozmachem „Terapeuci z L.A.”, aż po typową komedię bez aspiracji edukacyjnych - „Jeden gniewny Charlie” z Charlie'm Sheenem w roli głównej.

Jeśli całą swoją wiedzę i wyobrażenia na temat psychoterapii czerpiemy z takich źródeł to wokół psychoterapii narasta wiele mitów

i błędnych wyobrażeń. W wielu serialach i filmach wykorzystuje się postać psychologa, żeby uatrakcyjnić fabułę scenariusza i wzbudzić zaciekawienie widzów, szczególnie tych, którzy jeszcze nigdy nie byli u psychologa lub psychoterapeuty , co się takiego dzieje za zamkniętymi drzwiami ich gabinetów. Czy każdy pacjent faktycznie leży na kozetce, a psycholog psychoterapeuta uparcie milczy, czy żadna sesja nie może się obejść bez dużego pudełka chusteczek higienicznych.

Kreuje się w nich wizerunek psychologa terapeuty jako dziwnego ekscentrycznego człowieka, którego pomoc jest zupełnie nieprzydatna i absurdalna do tego generująca nieadekwatnie wysokie honorarium za poradę, której mogłaby udzielić przyjaciółka lub ktoś z poważnymi problemami nie mający kontaktu z rzeczywistością.

Musimy sobie zdawać sprawę, że na potrzeby fabuły sesje przedstawione w serialu są skrócone, rozwój wypadków, tempo interwencji psychologa terapeuty , czas osiągania wglądu i natychmiastowe efekty terapii w normalnej praktyce psychoterapeutycznej są niemożliwe do osiągnięcia w takim czasie. Spektakularność niektórych terapii może powodować podobne oczekiwania u potencjalnych pacjentów. Bez zdania sobie sprawy z tego, że przedstawiona w serialu rzeczywistość to jednak fikcja trudno będzie o właściwe nastawienie do psychoterapii niezbędne do uzyskania pozytywnych jej efektów.

Jeżeli spotkamy na swojej drodze psychologa terapeutę podobnego do tych z seriali komediowych, uciekajmy jak najdalej – to nie jest właściwa osoba, żeby rozpocząć u niej terapię. Chociaż psychoterapia nie przypomina zwykłej, przyjacielskiej pogawędki przy kawie i ciastku. To dość specyficzny sposób rozmowy, gdzie mówi głównie pacjent, a terapeuta głównie słucha.

W niektórych nurtach psychoterapii możemy mieć do czynienia z tzw. interwencjami paradoksalnymi psychoterapeuty, ale są one raczej rzadziej stosowane. Psychoterapeuta nie jest też po to, by pocieszać pacjenta (choć czasem pocieszenie czy wsparcie może być częścią leczenia), jego zadaniem nie jest udzielanie dobrych rad – tych dostajemy aż nadto od bliskich. Psycholog terapeuta nie jest też dziwakiem, który chce żebyśmy resztę życia spędzili biegając boso po łące, łącząc się z energią wszechświata i zostawiając cywilizację za sobą.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Czy psycholog odpowie na pytanie: nasz związek nie jest idealny, ale czy przetrwa?

pracownia.rozwoju.poz@gmail.com (Adam Zawielak) — Wed, 01 Jul 2020 10:23:52 GMT

Jak psycholog ocenia szansę związku na przetrwanie?

Wiele par, zanim zgłosi się do psychologa na terapię par , zastanawia się na czym dobry związek i czy nasz spełnia chociaż jakąś część tych kryteriów? Jak rozpoznać, że dana relacja jest wystarczająco dobra, że warto jeszcze nad nią pracować? Czy mamy szansę naprawić naszą relację? Wielu z nas poszukuje odpowiedzi na te pytania. Czasem zajmuje to sporo czasu, niekiedy nawet całe życie.

O wystarczająco dobrym związku można mówić, gdy:

1. Między partnerami istnieje więź, poczucie bliskości. Oboje partnerzy czują, że nawet jeżeli przechodzą kryzys, to u podłoża ich relacji znajduje się silne przekonanie, że są dla siebie nawzajem ważni, że mogą na siebie liczyć.

2. Partnerzy cenią wzajemnie swoje zalety, a z drugiej strony akceptują wady małżonka, partnera czy przyjaciela. Mają względem siebie bazowy szacunek, obejmujący tolerancję dla tego, co odmienne w drugiej osobie.

3. Oboje lubią przebywać i spędzać czas wolny razem, a jednocześnie przyjemność sprawia im czas spędzany z samym sobą.

4. Nie zwalczają odmienności, innych zainteresowań, pasji, sposobu spędzania wolnego czasu partnera. Uznają, że choć ta inność

bywa irytująca, to jest ona w porządku, bo stanowi integralną część tej drugiej osoby. Aprobują odmienność partnera i są gotowi na wejście w jego świat przy obopólnej zgodzie.

5. Mimo zdarzających się sporów, czy kryzysowych etapów małżeństwa czy związku czują, że ich relacja jest czymś bardzo ważnym. Pragną uczuciowej bliskości z tą drugą osobą i mają poczucie, że warto rozmawiać o ich związku, też o tym, co w nim trudne.

6. Partnerów łączą wspólne przeżycia i emocje, które kształtują się w trakcie wielu różnych przeżywanych razem chwil, zarówno tych miłych, jak wypady na wakacje we dwoje, jak i nieprzyjemnych, jak na przykład utrata pracy przez jednego z nich.

7. Partnerzy udzielają sobie wsparcia w trudnych chwilach, w taki sposób w jaki najlepiej potrafią. Dla jednej osoby może być to wsparcie poprzez rozmowę, a dla innej poprzez zrobienie, czy danie czegoś. Widoczna jest w tym dobra intencja.

8. Nie ma miejsca w ich związku na rzeczy ewidentnie złe: przemoc fizyczną, psychiczną, upokarzanie.

Powyższa lista z pewnością nie wyczerpuje definicji dobrego związku, każdy mógłby z łatwością rozwinąć ją o swoje kryteria. Jednak przynajmniej część z nich powinna być spełniona lub partnerzy przynajmniej powinni dążyć do ich spełnienia jeśli chcą dać ich związkowi szansę.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Czy psycholog również uważa, że równowaga w życiu najważniejsza?

pracownia.rozwoju.poz@gmail.com (Adam Zawielak) — Tue, 30 Jun 2020 07:13:08 GMT

Jak wyznaczyć sobie hierarchię wartości, żeby osiągnąć dobrostan psychiczny?

Zachowanie równowagi między życiem osobistym i zawodowym z ang. work-life balance w czasach kryzysu, kiedy praca w korporacji przestała gwarantować stabilizację finansową, a czasami dla wielu osób wręcz stała się pułapką życiową, zyskuje coraz bardziej na popularności.

W trudnym okresie dekoniunktury gospodarczej, gdzie wielu ludzi traci dobrze płatne posady nie posiadanie zasobów w postaci rodziny , przyjaciół wystawia ich na dodatkowy stres związany z brakiem odpowiedniej sieci wsparcia. Takie podejście głoszące konieczność zachowania równowagi między pracą, karierą a życiem osobistym zakłada, iż każda sfera naszego życia jest elementem komplementarnym i ich harmonijne współgranie przyczynia się do korzystnego funkcjonowania człowieka w wielu rolach, które jednocześnie pełni.

Osoby trafiające do gabinetów psychologów lub terapeutów często mają trudności z pogodzeniem tych dwóch sfer.

W szczególności młode kobiety próbujące łączyć rolę efektywnego, niezawodnego pracownika, żony i matki często stoją przed dylematem z czego zrezygnować. Decydując się na poświęcenie się tylko jednemu aspektowi życia mamy wrażenie, że coś nas omija, jesteśmy niespełnieni, mamy poczucie niedosytu.

Psychologowi czy terapeucie udzielającego porady trudno byłoby decydować o wyższości życia zawodowego nad osobistym i odwrotnie. Nie musimy być zmuszeni do podejmowania tak radykalnych decyzji, rezygnując z jednej sfery życia, żeby w pełni poświęcić się drugiej.

Co ważne, filozofia ”work-life balance” jest postawą, którą może przyjąć zarówno pracownik, jak i jego pracodawca – najlepsze efekty pojawiają się wtedy, gdy jest to podejście obustronne i znajduje zrozumienie u każdej ze stron. Wynika z niego wiele korzyści.

Dla indywidualnej jednostki ”work-life balance” przynosi komfort godzenia spraw osobistych i zawodowych, postępowanie w zgodzie z własnymi wartościami i zasadami, co podnosi jej wewnętrzną motywację i czyni nas bardziej kreatywnymi, dając poczucie samorealizacji i satysfakcjonującego zaangażowania w powierzone obowiązki. Zmniejsza się ilość konfliktów w miejscu pracy i w rodzinie, a poprawiają się relacje zarówno z zespole i jak i w życiu rodzinnym.

Istotnym aspektem takiego podejścia do życia zawodowego i osobistego jest dbałość o zdrowie i samopoczucie, profilaktyka uzależnienia i wypalenia zawodowego. Patrząc na problem perspektywy pracodawcy – coraz więcej firm staje się coraz bardziej świadoma, iż nadmierna eksploatacja zasobów osobistych pracowników jest podejściem krótkowzrocznym i przynoszącym wiele szkód zarówno dla jednostki jak i organizacji.

Człowiek potrzebuje komfortowych warunków pracy i możliwości regeneracji sił, by długofalowo być efektywnym i rozwijać się. Wymagająca, stresująca praca wymaga, żeby pracownik w codziennym zmaganiu się z nią miał wsparcie w postaci najbliższych.

Dobre relacje osobiste pracownika wymagają np. odpowiedniej ilości czasu wolnego dla rodziny i przyjaciół. Przewidywalności harmonogramu czasu pracy. Odpowiednio długich przerw służących regeneracji sił zarówno fizycznych jak i psychicznych.

Badania pokazują jednoznacznie, że firmy, które nie respektują takiej strategii borykają się ze spadkiem produktywności i zaangażowania pracowników, ryzykują u swej kadry zwiększoną zapadalności na choroby psychosomatyczne, a przez to wzrost liczby i częstości nagłych nieobecności w pracy, zwiększa się też fluktuacja kadr.

Zmęczony fizycznie i obciążony psychicznie pracownik nie jest w stanie efektywnie pracować z pełnym zaangażowaniem w powierzone obowiązki. Są to racjonalne argumenty przemawiające za wdrażaniem koncepcji równoważenia życia zawodowego i osobistego zarówno na poziomie organizacji, jak i jednostkowej odpowiedzialności za jakość życia każdego z nas.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Kogo wybrać: psycholog czy psychiatra? A może psychoterapeuta?

pracownia.rozwoju.poz@gmail.com (Adam Zawielak) — Mon, 29 Jun 2020 09:56:34 GMT

Co różni te 3 profesje: psycholog, psychoterapeuta i psychiatra?

Pacjenci mający jakiś problem dotyczący sfery psychiki często nie wiedzą czy zdecydować się na konsultację u psychologa, czy u lekarza psychiatry. Do tego sprawę wyboru utrudnia, że część psychologów i psychiatrów jest równocześnie psychoterapeutami. W zasadzie nie ma większego znaczenia do kogo się zgłosimy na pierwszą czy do psychologa, psychiatry czy do psychoterapeuty.

Każdy z przedstawicieli tych zawodów powinien umieć poprawnie zdiagnozować nasz problem, jeśli dotyczy on sfery przeżywania psychicznego i jeśli problem przekracza jego kompetencje to skierować nas do właściwego specjalisty, który powinien pomóc nam poradzić sobie z problemem. Psycholog, co prawda nie jest lekarzem, ale ma wiedzę na temat diagnozowania problemów psychicznych i przedstawi pacjentowi dalsze propozycje leczenia.

W przypadku psychologa warto wybrać takiego, który specjalizuje się w psychologii klinicznej lub/i jest psychoterapeutą wtedy jest szansa nie tylko na właściwą diagnozę problemu, ale również jeśli styl pracy tej osoby nam odpowiada i istnieje potrzeba psychoterapii to będziemy mogli ją podjąć u tej samej osoby. Wtedy trochę zyskujemy na czasie, ponieważ jeśli zdecydujemy się na psychoterapię jako formę pomocy u innej osoby to wtedy psychoterapeuta i tak będzie musiał poświęcić jedną lub kilka pierwszych sesji na diagnozę problemu.

Jeśli nie jesteśmy przekonani do psychoterapii jako formy leczenia i uważamy, że w naszym przypadku niezbędna jest farmakoterapia (czyli terapia z wykorzystaniem leków) to wtedy warto udać się do lekarza psychiatry, do którego nie musimy mieć skierowania od lekarza pierwszego kontaktu, nawet jeśli chcemy skorzystać z tej usługi na NFZ.

W Polsce psycholog, ani psychoterapeuta nie będący równocześnie lekarzem nie może przepisywać leków psychotropowych.

Oczywiście decyzję o zasadności wprowadzenia leczenia farmakologicznego ostatecznie podejmuje zawsze lekarz i może się zdarzyć, że skieruje on nas do specjalisty psychoterapeuty, ponieważ uzna, że jest to dla nas korzystniejsze niż farmakoterapia, albo że warto stosować równocześnie farmakoterapię i psychoterapię.

Psychoterapia jako forma leczenia nie wyklucza farmakoterapii. W niektórych problemach wręcz wskazane jest łączenie tych dwóch form pomocy. Farmakoterapia może wspomagać efekty leczenia psychoterapeutycznego i odwrotnie. Należy też zawsze pamiętać, że farmakoterapia ma charakter objawowy tzn. działa na objaw, zmniejszając go lub czasowo eliminując, ale nie usuwa źródła problemu.

Po odstawieniu leków problem może wrócić, bo nie został on rozwiązany. Są też przypadki trudnych do leczenia zaburzeń, gdzie z kolei psychoterapia ma charakter „podtrzymujący”, tzn. że polepsza ona nasze samopoczucie, sposób funkcjonowania, ale jest skuteczność jest ograniczona i nie doprowadzi ona do wyleczenia.

Na czym więc polega rola psychoterapeuty? Terapeuta służy pacjentowi swoją wiedzą i doświadczeniem, próbując przy pomocy rozmowy i technik terapeutycznych podążać z pacjentem w kierunku, który on sam ustalił i który ma mu przynieść rozwój i szczęście.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Cyberseks wg. psychologa – problem czy znak czasów?

pracownia.rozwoju.poz@gmail.com (Adam Zawielak) — Fri, 26 Jun 2020 08:20:29 GMT

Czy jestem uzależniony od cyberseksu i powinienem zgłosić się do psychologa?

Dane z różnych badań potwierdzają, że coraz więcej osób praktykuje tę formę kontaktów seksualnych. Część z nich zgłasza się do gabinetów psychologów, psychoterapeutów lub seksuologów, ponieważ stają się uzależnieni od tego rodzaju seksu albo nie potrafią nawiązać normalnej relacji partnerskiej poza siecią. Małżonkowie podejmują się uczestniczyć w terapii par, ponieważ jedno z nich odkryło, że partner przeniósł realizację swoich potrzeb seksualnych z sypialni przed komputer. Czy cyberseks jest w ogóle problemem czy po prostu tak zmienia się cywilizacja, w której żyjemy?

Decydujemy się na cyberseks z kilku powodów. Jeden może narzucać współczesna kultura konsumpcji, w której czerpanie przyjemności jest kluczową wartością, decydującą o jakości życia. Część ludzi traktuje swoje ciało jak towar na półce, który należy wystawić, żeby korzystnie „sprzedać” w transakcji wymiennej na inne ciało partnera seksualnego. A czy jest lepsze miejsce do takiej ekspozycji niż sieć?

Internet zapewnia anonimowość, szybkość dostępu do wielu potencjalnych „kupców”, tanią dystrybucję itd. W każdej chwili bezproblemowo można zwinąć w sieci swój stragan z „żywym towarem”. Kultura konsumpcji prowadzi to do postrzegania kontaktów seksualnych w kategoriach zadania, do koncentracji na osiągnięciu własnej satysfakcji poprzez rozładowanie napięcia, nie na współodczuwaniu emocji z partnerem. Internet umożliwia osiągnięcie tych celów. Nie wymaga zobowiązań, czasu i zaangażowania w budowanie relacji.

Innym, częstym powodem skłaniającym nas do praktykowania wirtualnego seksu jest możliwość realizacji swoich głęboko skrywanych fantazji seksualnych, czasem wstydliwych, czasem nieakceptowanych przez stałego partnera lub przez normy społeczno-kulturowe. Dzięki anonimowości, możliwości podania się za zupełnie inną osobę i łatwości znalezienia cyberpartnera odgrywamy różne seksualne role.

Cyberseks może być również atrakcyjny także dla osób obawiających się nawiązywania bliskich relacji w „analogowej” rzeczywistości. Może to być wywołane bolesnymi doświadczeniami z przeszłości, które mogą skutkować lękiem przed bliskością, oceną. Dla takich ludzi kontakt w sieci może być wprowadzeniem do późniejszych kontaktów „twarzą w twarz”, może pozwolić na oswojenie się z więzią z drugim człowiekiem. Jest i druga strona tego zjawiska: dla części osób może on utrudniać pokonanie nieśmiałości przed praktykowaniem niewirtualnych prób nawiązywania satysfakcjonujących relacji z drugą osoba.

Jeszcze innym powodem do „sięgania” po cyberseks jest zwykła ciekawość i poszukiwanie wiedzy o własnej seksualności, także seksualności obiektu pożądania. Eksperymentowanie z seksem i wykorzystywanie do tego różnych źródeł może być charakterystyczne dla nastolatków w okresie dojrzewania.

Seks przez Internet może być czasowym rozwiązaniem w sytuacji przymusowego rozstania z partnerem, związanego np. z długim wyjazdem w odległe miejsce. Cyberseks daje wówczas choć częściową możliwość realizacji seksualnej.

Z pewnością cyberseks nie może zastąpić relacji bezpośrednich, o wiele bogatszych i prawdziwszych. Pocieszające są wyniki badań, z których wynika, że o ile rozmowy internetowe o seksie wydają się internautom bardzo atrakcyjne, to wirtualny seks nie może być równie satysfakcjonujący jak seks z rzeczywistym partnerem. Żeby dojść do takich wniosków trzeba jednak wyjść poza wirtualną rzeczywistość, co dla wielu osób może być problemem.

Cyberseks poprzez swoją „łatwość” realizacji, dostępność, anonimowość, szybkość może prowadzić do uzależnienia, jeśli osoba korzystająca z tego narzędzia nie będzie znała zagrożeń wynikających z niego i nie będzie posiadała świadomości różnic między światem wirtualnym a rzeczywistością niewirtualną, gdzie nie wszystko jest dostępne poprzez kliknięcie myszką.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Pomoc psychologa osobom z syndromem DDA.

pracownia.rozwoju.poz@gmail.com (Adam Zawielak) — Thu, 25 Jun 2020 10:36:57 GMT

Czy istnieje syndrom: Dorosłe Dzieci Alkoholików?

Coraz częściej w świadomości osób, nie będących psychologami, psychiatami czy terapeutami uzależnień, zaczyna funkcjonować skrót DDA. Nie wszyscy znają jego rozwinięcie, a nawet te osoby nie zawsze potrafią określić, co on tak naprawdę oznacza. Coraz więcej osób jest diagnozowanych przez psychologów lub psychoterapeutów lub same się określają się jako osoby z syndromem DDA – jako wytłumaczenie ich problemów życiowych czy sposobów funkcjonowania w społeczeństwie. Czy każde dziecko z rodziny z problemem alkoholowym jest DDA? Jak rozpoznać, że mogę być osobą z syndromem DDA? Czy można sobie z tym poradzić? Gdzie szukać pomocy?

DDA to skrót od nazwy syndromu Dorosłe Dzieci Alkoholików. Osoby z syndromem DDA charakteryzuje sposób funkcjonowania w swoim dorosłym życiu, że pomimo opuszczenia już domu rodzinnego nadal psychicznie jest w nim obecna: codziennie dzwoni do swojej dysfunkcyjnej rodziny, gdzie, był problem z alkoholem, w każdy weekend odwiedza, na wezwanie rzuca wszystko i „ratuje” swoją rodzinę, nie tylko uzależnionego, ale również innych członków rodziny. Osoby z syndromem DDA charakteryzuje nie tylko fakt braku „odcięcia pępowiny” od rodziny, której członkowie najczęściej nie chcą zmiany, ale również charakterystyczny dla tego syndromu sposób wchodzenia w nowe relacje społeczne już poza domem rodzinnym. Osoby takie nawiązują nowe relacje z partnerem, małżonkiem, ale również inne relacje społeczne, w których z biegiem czasu zaczynają funkcjonować bądź jak swój uzależniony lub współuzależniony rodzic.

Jakie są konsekwencje wychowywania się w rodzinie z problemem uzależnienia? Jakimi objawami przejawia się syndrom DDA? Problemów z jakimi zgłaszają się DDA do gabinetów psychologów terapeutów czy psychiatrów może być wiele, nie zawsze są one typowe i pozwalają na szybką diagnozę problemu: bo dopada ich depresja, bo nie potrafią stworzyć stałego związku, bo nie udaje im się skończyć szkoły lub studiów, zdobyć zawodu, bo są wypaleni zawodowo po kilkuletniej intensywnej pracy w korporacji. Często pomimo opuszczenia gniazda rodzinnego czy założenia już własnej rodziny nadal czują się odpowiedzialni za sytuację swoich rodziców, zarówno tego pijącego, jak i niepijącego, próbują ratować rodzinę. Równie często wchodzą w relacje partnerskie, zakładają własne rodziny i okazuje się, że własny związek zaczyna bardzo przypominać związek rodziców.

Problem jest trudny do zdiagnozowania, gdy osoby z syndromem DDA nie łączą swoich problemów życiowych, doświadczanych przez siebie aktualnie trudności z przeszłością, a często nawet – ze względu na rozbudowany rodzinny system zaprzeczeń wokół uzależnienia jednego lub dwojga rodziców. Część osób nawet nie zdają sobie sprawy, że rodzic był czy jest uzależniony od alkoholu.

Dziecko żyjące w rodzinie z problemem alkoholowym, musi się jakoś do tej sytuacji zaadoptować, żeby przetrwać – wchodzi w określoną rolę w systemie rodzinnym. Dziecko wychowujące się w rodzinie, gdzie jedno lub dwoje rodziców jest uzależnionych doświadcza szeregu trudnych, przerastających go psychicznie i fizycznie sytuacji. Rodzice są nie przewidywalni, często nie doświadcza od nich oparcia czy wręcz tacy rodzice odrzucają dziecko, zasady panujące w domu są zmienne, obietnice są najczęściej składane pod wpływem alkoholu i nie są później dotrzymywane, emocje, nastrój, atmosfera domu rodzinnego są zależne od stanu trzeźwości rodzica. Do tego dochodzi przemoc werbalna, fizyczna, nierzadko seksualna.

Dziecko radząc sobie z taką sytuacją rodzinną, gdzie funkcjonują osoby uzależnione przyjmuje różne role: „bohatera rodzinnego”, czyli dziecka, które przedwcześnie musiało dorosnąć. Takie zbyt wczesne przyjęcie na siebie odpowiedzialności może skutkowa w życiu dorosłym nadodpowiedzialnością – szybko prowadzącą do wypalenia zawodowego, chorób serca, depresji, łatwe wchodzenie w związki partnerskie z osobami nieodpowiedzialnymi, skłonnymi do uzależnień lub dysfunkcyjnych. „Kozioł ofiarny” może mieć problemy z odpowiedzialnym podejmowaniem wyzwań życiowych, ponieważ łatwo uruchamia scenariusz ofiary, nadmiarowo przyjmuje winę na siebie, często wchodzi w kolizję z prawem jest też bardziej podatny na uzależnienie. „Rodzinnej maskotce” trudno będzie wejść w role społeczne adekwatne dla wieku, w końcu dorosnąć, stawiać granice, wyrażać negatywne emocje. „Niewidzialne dziecko” będzie za wszelką cenę starało się nie rzucać innym w oczy, może być niewyizolowane społecznie, nie potrafić walczyć o swoje prawa, może nie rozumieć zasad rządzących życiem społecznym.

Niezależnie od przyjmowanych ról; osoby z syndromem DDA łączą takie cechy jak: lęk przed bliskością z drugą osobą, przed odrzuceniem, nieufność, brak dbałości o własne potrzeby, trudność w rozpoznawaniu uczuć, nadmierna odpowiedzialność za rodzinę pochodzenia, skłonność do zachowania autoagresywnego, ciągła potrzeba kontroli. Osoby takie mogą źle funkcjonować w życiu prywatnym i społecznym. Nie potrafią się cieszyć z życia, często towarzyszy im smutek.

Na czym polega pomoc psychologiczna w ich przypadku osób z syndromem DDA? Na pokazaniu przez psychologa lub psychoterapeutę przyjętych przez te osoby ról i negatywnych konsekwencji takich schematów funkcjonowania. By w następnym etapie przekonać osoby z syndromem DDA do porzucenia dotychczasowych ról i schematów funkcjonowania. Przekonanie, że jestem już osobą dorosłą, że nie muszę się już odczuwać strachu jak zalęknione dziecko, potrafię się obronić, jasno stawiać granice, że nie muszę być już zawsze tak dzielny jak kiedyś, że mam prawo na chwile słabości, że mogę wyrażać różne swoje uczucia i nie zostanę odrzucony przez innych, że mogę zaufać drugiej osobie, że mogę zadbać o swoje różne potrzeby i zaspokajać je bez poczucia winy.

Jeśli pacjent nie ma świadomości to psycholog pokazuje mu jaka naprawdę była sytuacja w rodzinie. W czasie psychoterapii pacjent uczy się odróżniać tę swoją rolę dziecięcą od tej dorosłej. Psycholog – psychoterapeuta pomaga DDA stać się osobą dorosłą, a przestać być „małym – starym”. Pozwala nabierać DDA dystansu do sytuacji z dzieciństwa, problemów rodzinnych, ukierunkować swoje zasoby na rozwiązywanie swoich problemów zamiast problemów innych.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

W jaki sposób można zostać psychologiem?

pracownia.rozwoju.poz@gmail.com (Adam Zawielak) — Wed, 24 Jun 2020 10:49:34 GMT

Psycholog – zawód zaufania społecznego.

Zgodnie z obowiązującym w Polsce prawem psychologiem może zostać tylko i wyłącznie osoba, która ukończyła jednolite pięcioletnie studia magisterskie na kierunku psychologia.

Studia psychologiczne należą do nielicznych, które nie objęte są tak zwanym systemem bolońskim (dwustopniowym), ale trzeba zaznaczyć niektóre uczelnie niepubliczne od kilku lat oferują studia w systemie dwustopniowym (licencjat i magisterium) co jest w sprzeczności z ustawą o zawodzie psychologa.

Według zapisów ustawy o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym z dnia 8 czerwca 2001 roku prawo do wykonywania zawodu mają osoby, które po ukończeniu 5 letnich studiów psychologicznych odbyły staż zawodowy (ze względu brak jest przepisów wykonawczych, obecnie staż ten nie obowiązuje).

Co oznacza, że psycholog jest zawodem zaufania publicznego?

Psycholog to profesja świadcząca pomoc ludziom w sytuacjach trudnych lub/i ważnych życiowo oraz zagrożenia zdrowia i życia. O tym, że psycholog jest zawodem zaufania publicznego mogą świadczyć takie jego aspekty jak:

- uzyskiwanie informacji dotyczących prywatnych, intymnych spraw ludzi
- obowiązek zachowywania tajemnicy zawodowej
- kierowanie się zasadami etyki zawodowej
- posiadanie specjalistycznego przygotowania zawodowego (wykształcenia i doświadczenia)

Co wchodzi w zakres kompetencji i uprawnień zawodowych psychologa?

- diagnoza psychologiczna,
- sporządzanie opinii psychologicznych,
-orzecznictwo, o ile przepisy odrębne tak stanowią,
- psychoterapia,
- udzielaniu pomocy psychologicznej,
- prowadzenie badań naukowych w dziedzinie psychologii,
- dydaktyka w zakresie psychologii.

Jestem psychologiem - co to oznacza?

Wybór zawodu psychologa to decyzja mająca wpływ na całe życie. Bycie psychologiem wpływa nie tylko tożsamość zawodową, ale również społeczną i osobistą.

Studia psychologiczne powodują zmiany wewnętrzne, rozwijają osobowość, zmieniają sposób patrzenia na świat i rozumienia go.

Psycholog to zawód dla ludzi ciekawych świata, otwartych, chcących pracować z ludźmi. To zawód ciężki, ale niezwykle ciekawy i dający ogromną satysfakcję.

Stan prawny zawodu psychologa obecnie określa Ustawa o zawodzie psychologa (obowiązuje od 1 stycznia 2006 roku - Dz. U. z 2001 nr 73 poz. 763 z późn. zm.).
#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Życie na maksa – czy może pomóc w tym: psycholog, coach a może trener osobisty?

pracownia.rozwoju.poz@gmail.com (Adam Zawielak) — Tue, 23 Jun 2020 08:03:58 GMT

Co myśli psycholog terapeuta o bardzo wysoko postawionych celach życiowych?

Dzisiaj wiele osób chce mieć wszystko; dobrą pracę i udane życie rodzinne ; w swoich oczekiwaniach nie jest skłonna iść na kompromis. Osoby takie często szukają pomocy w realizacji swoich aspiracji życiowych u coachów, trenerów osobistych, a kiedy ich misternie konstruowany świat złożony z marzeń i aspiracji wali się, lub kiedy nie udaje im się go zbudować szukają pomocy u psychologów i psychoterapeutów .

Dlaczego takie osoby nie zadowalają się tym co mają, co jest w zasięgu ręki, osiągalne. Dlaczego potrzebują ciągłej stymulacji, pobudzenia poprzez nowe doświadczenia? Nasze życie coraz bardziej zależy od uwarunkowań, autokreakcji, już nie wystarcza nam że po prostu jesteśmy. Zmieniły się reguły życia społecznego, wiele osób w powojennej Polsce skorzystało z szansy awansu społecznego, przeniosło się do miasta, skończyło studia, znalazło prestiżową pracę. Jednocześnie zostały zniszczone więzy społeczne, już nie funkcjonujemy w społeczeństwie, gdzie role społeczne były przypisane na stałe od pokoleń.

Tym samy zaczyna nam brakować zasobów z których korzystały wcześniejsze pokolenia w postaci rodziny, więzi społecznych, poczucia przynależności. Brakuje nam ich wsparcia, punktów odniesienia. Wydaje nam się, że żeby być musimy koniecznie zasłużyć na coś, zaistnieć w nowym środowisku, gdzie jesteśmy anonimowi, nowi. Wokół nas nie ma tak blisko już rodziny, sąsiadów funkcjonujemy w pustce społecznej, emocjonalnej. W takich warunkach trudniej odpowiedzieć sobie na podstawowe pytania egzystencjalne, kim jestem, dokąd zmierzam, jaki sens ma moje życie.

Kiedyś ludzie nie musieli odpowiadać sobie tak często na takie pytania, bo nie było wokół nich takiej pustki , braku bliskości, wspólnota dawała wsparcie i gotowe odpowiedzi również na te egzystencjalne pytania . Wspólnota po części brała odpowiedzialność za losy człowieka. Teraz nie ma już takich drogowskazów życiowych, które wskazywałyby mu dokąd i jak ma iść. Odpowiedzialność za koleje losu w większym stopniu jest w rękach jednostki. Z odpowiedzialnością wiąże się poczucie winy, w sytuacjach, gdy ma się wrażenie że się źle wybrało.

Osoby szczególnie w okresie tzw. „kryzysu wieku średniego” często odkrywają, że takiego życia jak teraz prowadzą nigdy nie chcieli, że przynosi ono im tylko cierpienie i rozczarowanie. Mają poczucie pustki, niespełnienia, cierpią, małżonek im przeszkadza, a rodzina uwiera, ogranicza i przeszkadza. Nagle chcą wszystko w swoim życiu zmienić, bo czują że to ten ostatni moment, kiedy jeszcze wszystko można zacząć od nowa. Przekreślić całe dotychczasowe życie.

Czasami jest to reakcja na frustrację spowodowaną tym, że nie osiągnęło się w życiu tego czego się pragnęło. Największym wyzwaniem w tej sytuacji jest jednak jasne zdefiniowanie tego czegoś, czego się nie osiągnęło albo tego co uważamy że się nie udało. Oczywiście ważne w tych rozważaniach jest dlaczego nie udało nam się osiągnąć w życiu tego spełnienia. Gdzie były przeszkody, co mogłem i co zrobiłem, że osiągnąć to czego od życia chciałem. Czy te przeszkody były we mnie? Dopiero wtedy można szukać rzeczy, które mogą nadać sens naszemu życiu i jest szansa, że nie powtórzy się tych samych błędów.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Okiem psychologa: potrzeba samorealizacji a bycie w związku.

pracownia.rozwoju.poz@gmail.com (Adam Zawielak) — Mon, 22 Jun 2020 10:05:33 GMT

Jak psycholog terapeuta może pomóc rozwiązać dylemat między potrzebą samorealizacji a byciem w związku.

Współcześni psychologowie i psychoterapeuci w swoich gabinetach zmagają się z problemami pacjentów, którzy odczuwają silną potrzebę samorealizacji, a z drugiej strony chcieliby być z kimś, mieć partnera, dzieci, szczęśliwą rodzinę. Dzisiejsze społeczeństwo tego nie ułatwia. Z jednej strony nakłada na nas oczekiwania, role społeczne, a z drugiej lansuje model ludzi, którzy realizują się równocześnie w innych dziedzinach życia.

Zaspokojenie potrzeby samorealizacji, tak ważne w koncepcji psychologii humanistycznej , wydaje się nieodzowne do pełni szczęścia człowieka, do uzyskania przez niego dobrostanu. Praktyka doświadczonych psychologów czy psychoterapeutów pokazuje, że osoby nie mogące się samorealizować po prostu cierpią – przeżywają frustrację, poczucie braku czegoś, niedosytu.

We współczesnych czasach najwięcej problemów powoduje łączenie tych dwóch sfer samorealizacji - np. zawodowej, robienia kariery, a jednocześnie bycia w trwałym, satysfakcjonującym związku. Dla wielu osób te dwie rzeczy wykluczają się. Wiele osób nie zauważa, że wyjątkowo trudno rozwijać karierę zawodową nie mając zaplecza w partnerze czy rodzinie.

To zasób z którego możemy czerpać, pod warunkiem że jednocześnie coś wnosimy do niego. Potrzeba bliskości, przynależności, więzi jest ważna również dlatego, ze jest bodźcem rozwojowym. Sama kariera zawodowa na ogół nie jest w stanie nadać naszemu życiu sens. Cóż po najbardziej błyskotliwej karierze skoro nie można efektów jej pracy dzielić z kimś bliskim.

Sens życia można znaleźć w różnych rzeczach, ale podchodząc do tego problemu z ekonomicznego punktu widzenia, to warto dywersyfikować obszary samorealizacji. Warto w tej kwestii postawić na kompromis między jednym rozwiązaniem a drugim, a nie stawiać wszystkiego na jedną kartę.

Nietrudno znaleźć przykład żony, matki, która dla rodziny zrezygnowała ze studiów lub/i kariery, a później została opuszczona przez męża. Powody takich rozstań są różne, ale często takie żony nie zauważają, ze w tym związku zredukowały swoją rolę do roli matki. W amerykańskim społeczeństwie od wielu lat opisywany jest syndrom opuszczonego gniazda, kiedy to dzieci opuszczają dom rodzinny udając się na studia, a matka która dotychczas była „tylko” gospodynią domową ma problemy z adaptacją do nowej sytuacji.

Stawianie tylko na samorealizację też nie jest dobrym rozwiązaniem. Sprawianie sobie tylko przyjemności, rezygnowanie z rodziny dlatego, żeby np.: ciągle podróżować w dalekie kraje, poznawać inne kultury, na dłuższą metę może też prowadzić do poczucia pustki.

Samorealizacja musi czemuś służyć, mieć jakiś cel poza uprzyjemnianiem sobie życia, ciągłą zabawą, poszukiwaniem nowych doznań i stymulacji. To błędne koło; ponieważ po jakimś czasie stymulacja na każdym poziomie powoduje, że jest on za niski i szuka się nowych atrakcji, jeszcze bardziej intensywnych doznań. W ten sposób można się uzależnić. Z takiego wysokiego poziomu stymulacji trudno zrezygnować i przestawić się na normalne, zwykłe życie.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Czy niedosyt, poczucie niespełnienia nadają się na psychoterapię u psychologa?

pracownia.rozwoju.poz@gmail.com (Adam Zawielak) — Fri, 19 Jun 2020 08:45:12 GMT

Czy mój problem nie jest zbyt błahy, żeby zgłosić się na terapię u psychologa?

Czasami osoby mające poczucie niedosytu, niespełnienia w swoim życiu, braku sensu życia chciałyby koniecznie coś zrobić z tym problemem .

Zastanawiają się czy to tylko ich subiektywne odczucie; może wszyscy tak mają i tylko ono kapryszą? Nie zawsze są pewne czy zgłaszając się z takim problemem do psychologa czy psychoterapeuty nie ośmieszą się np. poprzez banalność swojego problemu. Przecież są „normalni”, są matkami, ojcami, dziećmi, uczą się, pracują itd.

Taki nierozwiązany problem niestety rzutuje na wiele aspektów życia i powoduje, że osoba subiektywnie cierpi mimo, że obiektywnie może jej niczego nie brakować – ma rodzinę; męża, żonę, dzieci, dobrze płatną pracę itd. Jednak w życiu takich osób często występuje poczucie smutku, niewiele rzeczy tak naprawdę ich cieszy. Mają wrażenie, że coś ich w życiu ominęło, coś stracili.

Ludzie z poczuciem braku sensu życia często zapełniają gabinety psychologów i psychoterapeutów . Nie potrafią jednoznacznie określić natury swojego problemu; coś ich dręczy, ale nie potrafią wskazać źródła tego stanu, jest im w życiu ciężko, są rozdrażnieni, mają problemy ze snem, mają wybuchy złości albo uciekają w nałogi.

Jakie jest źródło takich niepokojów egzystencjalnych ? Takie osoby często nie doświadczają jednego lub kilku aspektów własnego życia: poczucia celu i sensu życia, poczucia własnej sprawczości, poczucia zgodności z własnym systemem wartości i budowanie własnej samooceny. Innymi słowy osoba, żeby nie odczuwać niespełnienia, niedosytu własnego życia powinna doświadczać przyjemności z tego co robi na co dzień w swoim życiu i jednocześnie mieć poczucie, że to co robi ma jakiś sens, pozwala osiągnąć jakiś cel, a to co robi jest przez kogoś cenione.

Poczucie celowości może dotyczyć czasami dłuższej perspektywy czasowej, która w danym momencie życia może się wydawać tak odległa, że aż nierealna. Albo to co robimy może być cenione przez innych np. dzieci mogą cenić prace domowe i opiekę swojej matki, ale ona sama subiektywnie może nie odczuwać satysfakcji z tego. Ważna jest tutaj subiektywna ocena tej sytuacji.

Dla psychologa terapeuty może być oczywiste, że ta osoba czegoś nie otrzymuje od „życia”, że brakuje jej czegoś, ale ponieważ ów deficyt jest trudny do określenia przez tą osobę to trudno zgłosić się z tym problemem o fachową pomoc. Na ogół ten problem jest „podskórny”, tkwi w naszych emocjach, zachowaniu, ale trudno go sobie uświadomić. Czasami wstydzimy się do tego problemu przyznać, bo przecież wszystko mamy; dobrego partnera, dzieci, rodzinę, pracę, ale podświadomie wiemy, ze coś jest nie tak w naszym życiu, że coś nam umyka. Boimy się zgłosić do psychologa czy terapeuty, żeby nie być posądzonym, że wydziwiamy.

Sygnałem alarmowym może być szukanie sensu życia w innych, ciągłe pretensje do najbliższych że nie jest tak jak powinno, że nie spełniają naszych oczekiwań, a przecież mieli nam zapewnić to czy tamto. Inni szukają znieczulenia, popadają w uzależniania od używek, hazardu, pocieszają się jedzeniem, zakupami itp. Jeszcze inni wycofują się z życia. Ale to wszystko są zagłuszacze. Działają na objaw, a nie usuwają przyczyny problemu.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Czy pacjent może pomóc psychologowi psychoterapeucie?

pracownia.rozwoju.poz@gmail.com (Adam Zawielak) — Thu, 18 Jun 2020 11:27:10 GMT

Czy jest niemożliwe, żeby psycholog terapeuta otrzymał pomoc od pacjenta?

Wiele osób jest przekonanych co do faktu, że psycholog psychoterapeuta może pomóc pacjentowi, ale czy to jedyna osoba, która odnosi korzyści z tej relacji? Czy jest niemożliwe, żeby psycholog terapeuta otrzymał pomoc od pacjenta?

Mówi się nawet, że warunkiem bycia skutecznym psychologiem psychoterapeutą jest również umiejętność przyjmowania pomocy, a nie tylko jej dawania innym. Wieloletni praktycy psychoterapii obserwują zmiany jakie na przestrzeni lat ich praktyki zachodzą w nich samych.

Oczywiście czynników tych zmian jest wiele: dokształcanie, znajomość coraz większej liczby przypadków, superwizje itd.

Ale wielu z nich potrafi wskazać pacjentów, którzy wnieśli coś istotnego do ich praktyki psychoterapeutycznej, umożliwili zrozumienie niektórych problemów, czy lepsze poznanie siebie. Jeśli zmienia się pacjent w wyniku terapii to można założyć, że nie pozostaje to bez wpływu na psychologa terapeutę , w jakimś stopniu zmienia się też psycholog terapeuta w wyniku tej relacji.

Nie da się pominąć sprawy empatii psychologa psychoterapeuty – to jeden z warunków skuteczności nawiązywania relacji z pacjentem czyli tym samym skuteczności jego terapii. Im bardziej empatyczny psycholog psychoterapeuta tym bardziej jest on zaangażowany w problemy pacjenta i tym bardziej pacjent wywiera wpływ na psychologa terapeutę .

Argumentem na rzecz oddziaływania pacjenta na psychologa psychoterapeutę mogą być opowieści terapeutów, którzy po skończonej sesji, z pacjentem który zauważył postęp w terapii lub opowiadał o swoim jakimś sukcesie, który łączył z efektami terapii, poczuli że entuzjazm pacjenta udzielił im się i że zakończyli sesję w o wiele lepszym nastroju niż ją zaczynali. Efekt taki należy łączyć z poczuciem własnej skuteczności psychologa psychoterapeuty . Takie informacje zwrotne o własnej skuteczności są ważne zarówno dla pacjenta jak i psychologa terapeuty .

Jest jedna zasada w psychoterapii – abstynencji lub wstrzemięźliwości, która mówi o tym że pacjent powinien znać jak najmniej szczegółów dotyczących psychologa terapeuty dotyczy to zarówno jego życia prywatnego jak i jego poglądów. Różne szkoły psychoterapeutyczne są mniej lub bardziej restrykcyjne w tym względzie, ale nie pozostaje wątpliwości, że pacjentowi trudno wejść w rolę pomagającemu niż psychologowi psychoterapeucie, ponieważ ta relacja nie jest symetryczna; psycholog psychoterapeuta o wiele więcej wie o pacjencie niż pacjent o psychologu psychoterapeucie .

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Psycholog o skutkach fałszywych przekonań.

Tue, 16 Jun 2020 06:16:09 GMT

Co psycholog psychoterapeuta może pomóc zrobić z fałszywymi przekonaniami?

Poprzez wpadnięcie w koło fałszywych przekonań tracimy kontakt z prawdziwym „ja”. Jesteśmy tacy jak nam wolno, albo stajemy się takimi jak oczekują od nas rodzina, społeczeństwo. Niektórzy oddalają się od własnego, prawdziwego „ja” poszukując wsparcia, poczucia bezpieczeństwa u innych osób – rodziców, partnera życiowego, kapłana, guru itd.

Jednocześnie taka osoba zaprzecza tym cechom , które nie predysponowały by ich do zaopiekowania się nimi przez osoby znaczące w ich życiu – sile, gniewowi, władzy itp. Czekamy na „cud”, „wybawiciela” – siły zewnętrznej, dzięki której będziemy żyć. Nasze myślenie staje się w ten sposób życzeniowe, magiczne.

Z kolei inne osoby negują potrzebę bliskości, afiliacji, bliskich relacji międzyludzkich, pomocy od innych, zaufania. Oczywiście człowiek jest na tyle skomplikowaną istotą, że część osób łączy oba sposoby radzenia sobie z lękiem, alienacją, bólem egzystencjalnym .

Podczas sesji psychoterapeutycznych psycholog terapeuta może to rozpoznać u pacjenta w momencie, kiedy nie może on określić siebie „…jestem silny, kochany, wartościowy, interesujący, godny zainteresowani itd. …” inaczej niż dookreślenie, uwarunkowanie – „gdy”, „jeśli”, „kiedy”.

Taka postawa wynika, ż przekonania, że musimy być „jacyś”, żeby być zauważeni, żeby zasługiwać na coś, nie wierzymy że bycie sobą jest wystarczające, żeby sobie poradzić w życiu, żeby uporać się z lękiem, niepokojem. Człowiek w trakcie rozwoju tworzy sobie cały system uwarunkowań, które pomagają mu uprać się z lękiem wynikającym z fałszywych przekonań na własny temat ”…jestem nie dość dobry…”, „…bezwartościowy…”, „…samotny…”, „…mało inteligentny...”. Zawsze są nie dość „jacyś”, żeby żyć pełnią życia. Unieważniają ważne aspekty samych siebie.

Te przekonania warunkowe („…będę jakiś, gdy/ kiedy..”) z czasem stają się nieskutecznymi metodami radzenia sobie, ponieważ oparte są na fałszywych przekonaniach, a nie tym jakimi jesteśmy naprawdę. Na ogół przekonanie typu „…jestem inteligentny…”, „… jestem ładna…” wynika z głęboko zakorzenionego przekonania przeciwnego „…nie jestem wystarczająco inteligentny…”, „..nie jestem wystarczająco ładna…”. Gdybyśmy naprawdę wierzyli w przekonanie „…jestem inteligentny…”, „… jestem ładna…”, nie musielibyśmy się tak bardzo starać, żeby to udowodnić, potwierdzić.

Fałszywe przekonania wymagają od nas dużo energii, żeby je pokonać, ukryć. Jeśli musisz udowadniać, ze jesteś inteligentny to robisz to z konieczności potwierdzenia tego przekonania. Nie robisz więc tego z przyjemnością, nie przychodzi ci to w sposób naturalny, tylko wymuszony. Tracisz czas na potwierdzanie fałszywych przekonań lub obalanie ich.

Niestety satysfakcja z tak pozyskanego spokoju jest krótka, ponieważ oparta jest na fałszu. Dowodzisz własnej inteligencji, ale przekonanie o jej braku udaremnia długotrwałe poczucie satysfakcji. Stąd tak trudno być konsekwentnym w podtrzymywaniu fałszywych przekonań. W innych osobach też widzisz tylko tą cechę lub ich brak. Nie zwracasz uwagi na inne aspekty drugiej osoby. Sprawdzasz czy pasuje czy nie pasuje do twojego schematu.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Jak powstają fałszywe przekonania wg. psychologa terapeuty.

Mon, 15 Jun 2020 08:47:15 GMT

Co psycholog może pomóc zrobić z fałszywymi przekonaniami?

Często w naszym postępowaniu posługujemy fałszywymi przekonaniami, które niewiele mają wspólnego z rzeczywistością.

Kręcimy się w kółku; nie możemy wyjść poza ramy ciągle tych samych dysfunkcjonalnych zachowań, które mają swoje źródło w irracjonalnych przekonaniach. Te przekonania są również przyczyną powstawania naszych lęków, bo ciągle coś musimy, coś powinniśmy, czemuś nie możemy sprostać. W psychoterapii poznawczo-behawioralnej staramy się dotrzeć do tych fałszywym przekonań i urealnić je w procesie psychoterapii u psychologa terapeuty.

Źródłem tych irracjonalnych uwarunkowań w sposobie myślenia jest wszystko to czego doświadczyliśmy w całym dotychczasowym życiu, co wynieśliśmy z domu, rodziny, szkoły, kościoła, naszej kultury, społeczeństwa itd. Wszystkie wpojone nam zasady, powinności, sądy pełnią ważną rolę społeczną, pozwalają nam czasami lepiej funkcjonować w grupie, nie tylko pomagają zmagać się z problemami, ale również ukierunkowują nasze myślenia. I to jest również pewnego rodzaju ograniczenie tego kim tak naprawdę jesteśmy. Nie zawsze mamy ochotę robić to co nakazuje nam nasza kultura czy religia, w ten sposób powstaje konflikt.

Część osób zgłaszających się na psychoterapię u psychologa tkwi w problemie wynikającym z uwarunkowań socjo-kulturowych, nie wyobraża sobie innej sytuacji, myśli i działa jak automat. A żeby coś zmienić coś w życiu, żeby rozwiązać trapiący nasz problem czasami trzeba porzucić stare koleiny, spojrzeć na swoją sytuację z innej perspektywy. Często posługujemy się fałszywymi przekonaniami, bo chcemy czegoś dowieść; że zasługujemy na akceptację, miłość, uwagę.

Czasami nie czerpiąc satysfakcji z życia, mając poczucie wyobcowania, wewnętrznej pustki jesteśmy przekonani, że pewne uwarunkowania mogą to zmienić. Kiedy moja sylwetka będzie emanacją siły fizycznej, kiedy zdobędę najatrakcyjniejszą dziewczynę, kiedy będę miał pozycję zapewniająca mi władzę nad innymi, kiedy zdobędę majątek i pieniądze to nie będę odczuwał lęku, pustki, braku satysfakcji z życia. Nie będę od nikogo zależny, nikogo nie będę potrzebował, inni ludzie nie będą mnie obchodzić, mogą wszystko zrobić sam. Bycie zależnym od innych jest złe.

W innym przypadku osoba odczuwająca niepokój, lęk może inaczej radzić sobie z taką sytuacją. Będę bezpieczna, gdy ktoś będzie się o mnie troszczył, opiekował się mną, podziwiał mnie. Pewnego dnia zjawi się wmarzony książę na białym koniu, który od razu zmieni moje życie, które nie ma sensu. Oczywiście nie ma niczego za nic, jeśli będę wystarczająco, dobra, piękna to książę zjawi się. Władza, agresja są złe, lepiej podporządkować się, być uległą.

To dwa różne sposoby radzenia sobie z lękiem, osamotnieniem. U ich źródeł tkwią przekonania podstawowe (kluczowe), że jestem niedoskonały, ułomny, nie zasługuję na miłość, jestem bezwartościowy, bezradny, nigdy nikogo nie znajdę. Jedno z tych przekonań na ogół zajmuje miejsce centralne w naszej strukturze osobowości; determinując to jacy jesteśmy, a raczej jak się spostrzegamy. Wszystkie te przekonania kluczowe nt. samego siebie wynikają z uwarunkowań kulturowych, wszystko tam zostało nam „wtłoczone”, ale to nie jesteśmy my, tacy jacy naprawdę jesteśmy.

Psychoterapia u psychologa terapeuty ma za zadanie dotrzeć do tych przekonań kluczowych, co jest dość żmudną pracą.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Czym jest przepracowanie w psychoterapii u psychologa.

Wed, 10 Jun 2020 07:15:21 GMT

Dlaczego psycholog terapeuta wraca do omówionych już problemów.

W wyniku przeprowadzonej pracy wglądowej na sesjach psychoterapeutycznych u psychologa terapeuty powinno nastąpić odkrycie tego, co powoduje objawy. Poza tym, że na następnych sesjach z psychologiem psychoterapeutą zajmujemy się przyczyną powstania zaburzeń trzeba się upewnić, że rzeczywisty powód zaburzeń nie zaburza również innych sfer przeżywania pacjenta.

Np. czy konflikt z ojcem nie rzutuje na trudne relacje z nauczycielem lub szefem. Ten etap psychoterapii nazywa się przepracowaniem.

Przepracowanie w psychoterapii u psychologa ma połączyć efekty pracy wglądowej, której rezultatem powinno być odkrycie tego co powoduje problemy, z innymi aspektami przeżywania pacjenta. Samo uzyskanie wglądu w psychoterapii u psychologa terapeuty nie jest wystarczające, tym bardziej, że uzyskany wgląd przez pacjenta jest pozorny, pacjent nie rozumie konfliktu, ale racjonalizuje jego znaczenie dla jego sposobu przeżywania. Nawet samo uzyskanie wglądu może powodować zaostrzenie objawów lub w ich miejsce pojawią się jeszcze gorsze dolegliwości. Proces terapii u psychologa psychoterapeuty nie jest nigdy łatwy i przyjemny, ponieważ odbywa się w pełnej świadomości pacjenta stąd też czasami mówi się, że psychoterapia jest procedurą leczenia, która odbywa się bez znieczulenia.

Psychoterapia jest procesem długotrwałym. Przepracowanie problemu pacjenta wymaga wielokrotnego powtarzania procedury omawiania problemów pacjenta. Zarówno jedna jak i druga strona procesu psychoterapii może być tym zniecierpliwiona, gdy już się wydawało że problem został przepracowany pacjent lub psycholog terapeuta ponownie do niego wraca. Dla części psychologów terapeutów może to być przejawem oporu pacjenta przed zmianą. Również pacjent może być zdziwiony, gdy psycholog terapeuta wraca do trudnego problemu, który wydał się że już ma go za sobą. Trudno to jednoznacznie wykluczyć, ale trudno określić standardową długość tego etapu terapii, każdy pacjent wymaga innej ilości sesji dopasowaną do jego uwarunkowań.

Czasami nazywa się przepracowaniem również kolejny już etap psychoterapii, podczas którego następuje nabywanie i utrwalanie nowych umiejętności przeżywania, które umożliwią pacjentowi lepsze funkcjonowanie nie tylko na poziomie intrapsychicznym, ale również interpersonalnym.

Niektórzy ten etap psychoterapii u psychologa wyodrębniają jako osobną fazę i nazywają go przeuczeniem. Proces ten polega na wielokrotnym powtarzaniu nowych, adaptacyjnych sposobów funkcjonowania pacjenta.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Psycholog nierzadko słyszy od pacjentów: „To wina rodziców!”.

Tue, 09 Jun 2020 07:57:02 GMT

W czym może pomóc psycholog osobie, która obwinia rodziców o swoje problemy.

Czasami pacjenci przychodzący do gabinetu psychologa czy psychoterapeuty powzięli przekonanie, że za ich problem ponoszą winę rodzice. Nasz umysł tak funkcjonuje, że łatwo obwiniamy innych, szukamy wytłumaczeń dla własnej bierności, wymyślamy usprawiedliwienia dla samych siebie.

Łatwo powiedzieć rodzicom „ to przez ciebie teraz tak się teraz czuję” albo, „przez to że ojciec był przemocowy nie potrafię nawiązać satysfakcjonujących relacji z mężczyznami jako dorosła już kobieta”. Niektórzy pacjenci w swoich poglądach idą nawet dalej uważając, że za ich psychoterapię u psychologa terapeuty teraz powinni płacić ich rodzice w ramach zadośćuczynienia.

Nie jest moim celem tutaj odbarczać rodziców z winy wobec dzieci, ale takie tłumaczenie sytuacji obecnej historią i to czasami odległej, której już się nie da zmienić jest pójściem na skróty; pocieszaniem się, że nie ponoszę odpowiedzialności za to w jakim miejscu jestem teraz, bo kiedyś ktoś coś mi zrobił.

Takie podejście łagodzi przykre wspomnienia, ale stwarza też przekłamany obraz rzeczywistości, sposobu jej przeżywania.

Rozmyślania o przeszłości nie zmienią naszej rzeczywistości. To się wydarzyło, nie możemy tego już zmienić, możemy jedynie popracować nad spostrzeganiem tego co miało miejsce i było dla nas traumatyczne. Terapia u psychologa psychoterapeuty może nam pomóc przepracować ten problem, tzn. najpierw odkryć, że on istnieje i jest przyczyną zaburzeń, jak negatywnie wpływa na nasze funkcjonowanie również w innych obszarach życia.

Bycie źle traktowanym w dzieciństwie przez rodziców, jeśli to jest w ogóle prawda, a nie bardzo subiektywna ocena wynikająca z poczucia żalu, nie oznacza, że w dorosłym życiu nie zasługujemy na uwagę, szacunek uznanie czy miłość ze strony innych ludzi.

W ten sposób odmawiamy stanięcia twarzą w twarz z problemem, ponieważ mieliśmy trudne dzieciństwo, ale to już historia, która nie powinna mieć wpływu na nasze dzisiejsze funkcjonowanie, a jeśli nawet ma ona wpływ to tylko na nasze własne życzenie.

Fakt, że rodzice źle cię traktowali nie zmusza ciebie dzisiaj do tego, żeby ich nienawidzić. Możesz odczuwać wobec nich żal, smutek a nawet wściekłość, ale nie musisz okazywać im nienawiści – to nie spowoduje, że staniesz się frajerem, fajtłapą. Jeśli ocenisz tą sytuację bez tych wszystkich przekonań wynikających z doświadczeń przeszłości, bazując na tym co czujesz tu i teraz wobec tej sytuacji, tych osób, będziesz mógł podjąć właściwe decyzje i właściwe działanie. Łatwe rozwiązania w tych kwestiach nie istnieją.

Żeby stare uczucia mogły zostać zastąpione przez nowe, to musi istnieć na nie miejsce, więc trzeba oczyścić umysł z przeszłości, pozbyć się starych filtrów przez które dotychczas spostrzegałeś świat. Stare wzorce zachowania muszą zostać zastąpione nowymi. Przy pomocy psychologa psychoterapeuty odkryjesz źródło swojego problemu, ale także będziesz mógł przećwiczyć i utrwalić nowe wzorce zachowania.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Praca wglądowa w psychoterapii u psychologa terapeuty psychodynamicznego.

Mon, 08 Jun 2020 14:16:33 GMT

Na czym polega osiągnięcie wglądu w terapii u psychologa ?

Psycholog terapeuta , po nawiązaniu relacji z pacjentem, zapewniającej poczucie bezpieczeństwa, akceptacji i zrozumienia problemu, pracujący w nurcie psychodynamicznym, może przystąpić do następnego etapu terapii - uzyskania wglądu przez pacjenta w przyczyny zaburzenia.

Cel ten osiąga się poprzez interwencje pobudzające psychologa psychoterapeuty prowadzące do frustracji neurotycznych potrzeb pacjenta. Osiągnięcie wglądu w przyczyny swojego problemu nierozerwalnie wiąże się z interwencjami frustrującymi psychologa terapeuty, których celem jest przezwyciężanie dwóch zjawisk utrudniających osiągniecie wglądu – wyparcia i cenzury superego. Wyparcie to jeden z mechanizmów obronny modyfikujący nieakceptowalne treści tak, aby nie doprowadzić do dezintegracji struktur osobowości.

Praca psychologa terapeuty nad mechanizmami obronnymi, pokonywanie ich - budzi opór pacjenta, ponieważ praca wglądowa musi powodować lęk i napięcie przed uświadomieniem wypartych treści . Na tym etapie terapii może nastąpić nasilenie objawów u pacjenta lub pojawienie się nowych problemów.

Uzyskiwany wgląd może dotyczyć różnych obszarów przeżywania pacjenta np. przyczyn powstawania objawów (tzw. wgląd źródłowy) czyli wypartego konfliktu przejawiającego objawami nie tylko w sferze psychiki, ale również symptomami somatycznymi .

Innym obszarem, w który pacjent może uzyskać wgląd w wyniki oddziaływań psychoterapeutycznych psychologa terapeuty jest funkcjonowanie interpersonalne pacjenta – mówimy wtedy o wglądzie interakcyjnym.

W psychoterapii psychodynamicznej ważnym źródłem informacji o potencjalnych przyczynach powstania zaburzenia jest dzieciństwo pacjenta; w jakim stopniu wywarło ono wpływ na kształtowanie się struktury jego osobowości – wtedy mamy do czynienia z wglądem genetycznym.

Z psychoterapeutycznego punktu widzenia najważniejszy jest wgląd źródłowy w przyczyny powstawania zaburzenia. Jeśli uzyskany wgląd przez pacjenta w przyczyny zaburzenia jest wglądem rzeczywistym to może to prowadzić do nawet natychmiastowego ustąpienia dolegliwości , poprzez które manifestował się rzeczywisty problem. Mechanizmy obronne stosowane przez pacjenta w psychoterapii poddawane są interpretacji wcześniej niż rzeczywiste przyczyny zaburzenia. To celowa strategia stosowana przez psychologa psychoterapeutę.

Osiąganie wglądu przez pacjenta często współwystępuje z silnymi emocjami i nasileniem objawów. Czasami uzyskany wgląd jest bardziej aktem emocjonalnym niż poznawczym. Wgląd ma bardziej charakter poznawczy, intelektualny niż wyżej wymieniony emocjonalny, chociaż procesy te mogą współwystępować.

Często efektem przedwczesnych interpretacji psychologa psychoterapeuty dotyczącym przyczyn zaburzenia jest tzw. wgląd pozorny – jest to akt racjonalizowania przyczyn zaburzenia, a nie faktycznego jego zrozumienia. Osiągnięcie wglądu pozwala przejść w psychoterapii do następnego etapu – przepracowania czyli odkrywania pacjentowi jak przyczyna zaburzenia wpływa na inne aspekty przeżywania.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Podstawowe potrzeby emocjonalne człowieka wg. psychologa terapeuty humanistycznego.

Fri, 05 Jun 2020 06:14:58 GMT

Na jakie czynniki zwraca uwagę psycholog terapeuta pracujący w podejściu humanistycznym?

Amerykański psycholog A.Maslow przedstawiciel nurtu humanistycznego stworzył model hierarchii potrzeb, formując ją w tzw. piramidę potrzeb.

Teoretycznie według tej teorii człowiek podejmuje działania z gatunku potrzeb wyższego rzędu, dopiero po zaspokojeniu potrzeb niższego rzędu, np. człowiek głodny nie będzie zajmować się kulturą czy sztuką. Od tej reguły zdarzają się istotne wyjątki. Stosunek jednostki wobec swoich potrzeb wpływają jeszcze czynniki genetyczne, środowiskowe oraz aktywność własna jednostki lub też behawioralny system bodźców i reakcji.

Psycholog terapeuta pracujący w podejściu humanistycznym uważa, że część potrzeb wyższego rzędu musi zostać zaspokojona, żeby człowiek mógł prowadzić zdrowe, zrównoważone życie w jego wymiarze psychicznym. Oczywiście sposób realizacji tych potrzeb jest indywidualny dla każdego człowieka. Psycholog psychoterapeuta na pierwszych sesjach stara się rozpoznać, które z tych podstawowych potrzeb emocjonalnych są zaspokojone, a które nie. Kiedy jakaś główna potrzeba emocjonalna nie jest zaspokojona pojawić się mogą problemy. Ale jakie to są te główne potrzeby emocjonalne?

Jedną z takich ważnych potrzeb jest okazywanie i zyskiwanie zainteresowania – pozwala ona poczuć się ważnym dla kogoś oraz okazanie tego samego drugiej osobie. Realizacja tych potrzeb determinuje funkcjonowanie interpersonalne jednostki, a wiadomo że człowiek jako jednostka społeczna jest „skazany” na spędzanie czasu z innymi. Sam nie jest w stanie dobrze funkcjonować. Ta potrzeba wiąże się z następną potrzebą – przynależności.

Człowiek lepiej się czuje identyfikując się z jakąś grupą czy kulturą. Nawet współcześnie osoby, które są bardzo przywiązane do markowych produktów, pozornie chcą się wyróżnić w ten sposób, ale tak naprawdę chcą identyfikować się z grupą „wyznawców” danej marki nawet jeśli są to luksusowe produkty. Nawet najbardziej elitarne marki zapewniają poczucie przynależności. Z tym zjawiskiem wiąże się następna potrzeba bycia rozumianym i przynależności emocjonalnej. Realizację tej potrzeby zapewnić może posiadanie grupy bliskich przyjaciół lub partnera życiowego.

Życie każdego człowieka traci sens kiedy nie ma on wyznaczonych celów życiowych. Aby realizować cele życiowe musi być zaspakajana kolejna potrzeba - stymulacji i kreatywności. Potrzeba stymulacji odpowiada po części zresztą za proces powstawania uzależnienia. Gdy coś robisz to powoduje to podniecenie i wywołuje przeciwne emocje dyskomfortu i irytacji, gdy tego nie robisz. Poziom euforii spada po pewnym czasie gdy robisz to często i musisz wykonywać to uzależniające zachowanie coraz częściej.

Ten proces jest potrzebny dla postępu cywilizacyjnego, wymusza zmianę naszego zachowania i wymyślania kolejnych rzeczy. Jest uzasadniony ewolucyjnie. Kiedy już opanowaliśmy jakieś zachowanie czy czynność to realizujemy kolejną ważną potrzebę kompetencji i osiągnięć. Ważne jest z psychologicznego punktu widzenia, żeby móc określić w czym jestem dobrym, co w życiu osiągnąłem. Jeśli mamy z tym problem to powinna to być wskazówka dla psychoterapeuty, że także nie realizujemy swojej innej istotnej potrzeby poczucia statusu w grupie społecznej – wynika ono z poczynionych osiągnięć.

Wielu pacjentów psychologów terapeutów ma problem z poczuciem kontroli i niezależności. Ich samoocena jest na tyle niska, że nie mają poczucia sprawstwa, nie wierzą że są odpowiedzialni za swój los, przyczyn takiego stanu rzeczy upatrują w czynnikach zewnętrznych. Nie wierzą, że mogą podejmować decyzje o swojej przyszłości. Nie mają poczucia sprawstwa. Nie mając zaspokojonych w/w potrzeb nie można też mieć spełnionej potrzeby bezpieczeństwa – jest to taki rodzaj meta-potrzeby, w której zawierają się wszystkie razem w/w potrzeby.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Skąd bierze się depresja? Czy można ją leczyć u psychologa psychoterapeuty?

Thu, 04 Jun 2020 07:35:58 GMT

Czy farmakoterapia to jedyna metoda leczenia depresji?

Teorii na temat przyczyn powstawania depresji zarówno wśród psychologów klinicznych, psychoterapeutów i psychiatrów jest sporo.

Jednak zarówno lekooporność (nie poddawanie się leczeniu farmakologicznemu), niektórych postaci depresji jak i ostatnie badania wydają się potwierdzać tezę, że depresja w większości przypadków nie ma podłoża biologicznego ani genetycznego.

Diagnozowane u chorych na depresje zmiany biologiczne mogą być raczej objawem – rezultatem depresji niż jej bezpośrednią przyczyną.

Obecnie w leczeniu depresji stosuje się coraz powszechniej połączenie leczenia farmakologicznego i psychoterapii.

Wśród najczęściej wykorzystywanych metod psychoterapii w leczeniu depresji jest podejście poznawczo-behawioralne, terapia psychodynamiczna , podejście skoncentrowane na rozwiązaniu i trening interpersonalny.

Psycholog psychoterapeuta podczas pierwszych sesji stara się poznać jego sposób przeżywania i sprawdzić czy jego podstawowe potrzeby są zaspokojone. Później psycholog terapeuta stara się odwrócić uwagę pacjenta od skupiania się na zamartwianiu się poprzez pokazanie jego irracjonalnych przekonań dotyczących siebie, innych i przyszłości.

By w kolejnym etapie psychoterapii skupić się na rozwiązaniu problemu pacjenta. Psycholog terapeuta pokazuje pacjentowi i wzmacnia zasoby, które pacjent posiada, ale ich dotąd nie zauważał lub deprecjonował i może wykorzystać w uporaniu się z problemem. Nie bez znaczenia dla procesu terapii jest również wykorzystanie różnych technik relaksacyjnych, co pozwala odprężyć się pacjentowi skupionemu tak bardzo na nierozwiązywalnych w jego opinii problemach.

Pacjent z depresją zamartwia się różnymi problemami, czarno widzi swoją przyszłość, myśli o sobie jako nieudaczniku nie zasługującym na nic, a inne osoby spostrzega jako wrogie. Ten sposób myślenia o sobie i innych przenosi w fazę snu. Sen który powinien przynosi odpoczynek i pozwalać regenerować siły organizmu jest dla osoby z depresją nieefektywny. Badania pokazują, że mózg osoby w depresji podczas snu pracuje intensywniej niż osób bez objawów depresji. De facto jego aktywność w czasie snu u osób z depresją jest zbliżona do stanu czuwania. Osoby z depresją nie mogą długo zasnąć, a na dodatek przedwcześnie się wybudzają; nie mogąc zasnąć ponownie. W efekcie budzą się zmęczeni i rozpoczynają cykl zamartwiania się od nowa.

Osoby z depresją charakteryzuje emocjonalny styl myślenia. Ponieważ z własnej przeszłości wyłapują tylko negatywne wydarzenia i w efekcie tak samo zaczynają spostrzegać przyszłość – bez szansy na zmianę. Wiąże się to z faktem dużego wpływu negatywnych emocji na styl myślenia – przez co staje się on irracjonalny. Działa jak specyficzny filtr skupiający się tylko na negatywnych aspektach życia i zagrożeniach.

Punktem wyjścia do osiągnięcia zmiany w depresji jest poddanie w wątpliwość swojego sposobu spostrzegania świata, stylu myślenia. Ważne jest, żeby przerzucić swoją uwagę od przeszkód na rzecz własnych zasobów, które umożliwią uporanie się z problemem.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Wtórne korzyści z podtrzymywania objawu w trakcie terapii u psychologa.

Wed, 03 Jun 2020 09:48:34 GMT

Czy objaw może również nam służyć?

Dlaczego tak bronimy się przed zmianą jako efektem psychoterapii u psychologa ? Dlatego, że przez lata wypracowaliśmy sobie własne mechanizmy radzenia sobie z problemami.

W podejściu psychodynamicznym nazywamy je mechanizmami obronnymi, natomiast w podejściu behawioralno-poznawczym irracjonalnymi przekonaniami.

Ich funkcja jest adaptacyjna tylko w pewnych określonych warunkach i tylko niektórych z nich. Generalnie mają nam umożliwić przetrwanie. Psycholog psychoterapeuta podczas sesji powinien pokazać nam te zachowania, bo nie zawsze jesteśmy ich świadomi, a jeszcze rzadziej wiemy jaką rolę one pełnią w naszym życiu.

Również inne nasze zachowania, które trudno nazwać mechanizmem obronnym lub fałszywymi przekonaniami pełnia podobne funkcje; kłamstwo, podstęp, czynności obsesyjno - kompulsywne, kompulsywne objadanie się, podejmowanie przygodnego seksu, szukanie mocnych wrażeń, perfekcjonizm. Część z nich jest objawem zaburzenia czy choroby.

Inne służą uzyskaniu określonego celu: uzyskaniu akceptacji, zwróceniu na siebie uwagi, podwyższeniu niskiej samooceny itd. Z psychologicznego punktu widzenia zachowana te stają się problemem, gdy zaczynamy je stosować często, bez wyboru podyktowanego sytuacją lub okolicznościami i nie potrafimy z nich zrezygnować. Wykorzystując te zachowania wpadamy w pułapkę łatwych rozwiązań, ale nie prowadzących do uporania się z zasadniczym problemem. Zachowania te stają się z czasem pułapką, która może być przedmiotem terapii u psychologa zarówno indywidualnej jak i grupowej.

Odpowiedzenie sobie na pytanie, co zyskuję zachowując się w ten sposób lub wykorzystując te mechanizmy; jest dobrym początkiem do uzyskania pierwszych postępów w terapii u psychologa. Ale samo uświadomienie sobie wtórnych korzyści z objawów czy roli mechanizmów obronnych nie wystarczy do uzyskania zmiany w terapii u psychologa . Trzeba znaleźć „sojuszników” w walce z przejawami takiego zachowania. Wtedy przychodzi czas na odpowiedzenie sobie na kolejne pytania: co pomogłoby mi przestać zachowywać się w ten sposób? Można zrobić sobie analizę zysków i strat; co zyskuję broniąc się przed zmianą, a co mogłoby mi przynieść wprowadzenie zmiany.

Gdy przejaw danego zachowania dla kogoś jest naprawdę uciążliwy to trudno sobie wyobrazić, że jest mu łatwo stawiać czoła temu problemowi na co dzień i nie doprowadzić do skutecznego rozwiązania go. Z drugiej strony czerpane zyski z danych zachowań nie skłaniają do podejmowania zmiany .

Np. kompulsywne objadanie może służyć zapomnieniu o poczuciu pustki, samotności, lęku, albo może powodować, że jestem otyła i przez to mniej atrakcyjna, co może mnie chronić przed ryzykiem odrzucenia.

Lista wtórnych korzyści może być naprawdę długa: może dawać uspokojenie, pocieszenia, zmniejszać napięcie, zyskuję uwagę innych, ludzie mi współczują, zdobywam aprobatę, ale również unikam odpowiedzialności, konfrontacji itd.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Jak bardzo terapia u psychologa może być wystandaryzowana?

Tue, 02 Jun 2020 09:43:09 GMT

Czy efekty psychoterapii u psychologa są mierzalne?

Obecnie jednym z najważniejszych dyskutowanych problemów nt. psychoterapii jest skuteczność poszczególnych stosowanych metod leczenia psychoterapeutycznego. Współczesny świat to ciągły wyścig z czasem i psychoterapia jako długoterminowa metoda leczenia wydaje się trochę do niego nie przystawać.

Jedynie niechęć do leczenia farmakologicznego lub rozczarowanie jego efektami powoduje, że część ludzi zwraca się do psychologów psychoterapeutów. Ale i tak od progu gabinetu psychologa część pacjentów sygnalizuje pośpiech w osiąganiu efektów. Część woli pozornie szybsze rozwiązania jak np. różnego rodzaju treningi lub coaching nie zastanawiając jaką zmianę jakościową procesu przeżywania mogą one im zapewnić.

Jednym z częstszych pytań pacjentów podczas pierwszych sesji terapeutycznych u psychologa jest kwestia jak szybko można uzyskać poprawę. Kiedy psycholog terapeuta nie jest w stanie podać precyzyjnej odpowiedzi często pacjent chce, żeby przynajmniej odwołać się do przykładu terapii innego pacjenta z podobnym problemem. W pytaniu tym jest już założenie, że proces terapii każdego przypadku z danego rodzaju zaburzenia przebiega dokładnie tak samo. Takie porównania robią nie tylko pacjenci, ale również badacze (często psycholodzy) skuteczności psychoterapii – porównują grupę badaną z grupą, której nie poddano psychoterapii, albo poddano inną metodą lub farmakoterapii.

Nie bierze się pod uwagę, faktów takich, że pierwsze sesje służą bardziej budowaniu relacji terapeutycznej , a więc zaufaniu, szacunku i autentyczności. Sesja psychoterapeutyczna do pewnego stopnia jest aktem spontanicznym, procesem odkrywania i doświadczania w relacji. W podejściu humanistycznym kładzie się duży nacisk na aspekt „tu i teraz”, co jest doświadczane w relacji z psychologiem terapeutą na sesji. Dlatego sesja jest podporządkowana nie wystandaryzowanym scenariuszom, ale temu jaki materiał wyłania się podczas sesji. Co wnosi pacjent, jakie uczucia pojawiają się związane w psychologiem terapeutą, co odczuwa psycholog terapeuta w przeciw-przeniesieniu.

Czasami sesja zaczyna się tą kwestią, która pojawiła się pod koniec poprzedniej sesji i nie było na nią czasu. Jeśli pacjent przychodzi na sesję z czymś ważnym, co się wydarzyło w ciągu ostatniego tygodnia to od tego można zacząć sesję z pacjentem. Przebieg kolejnych sesji tak naprawdę jest nieznany, ponieważ psycholog terapeuta podąża w terapii za materiałem, który wnosi pacjent, co nie oznacza że nie ma wpływu na proces terapii. Oczywiście trzeba oddać słuszność argumentom, że standaryzacja psychoterapii może służyć procesowi w przypadku niewystarczająco wyszkolonych, młodych psychologów psychoterapeutów .

Carl G. Jung w swoich sądach był jeszcze bardziej radykalny i uważał, że terapię powinno się tworzyć indywidualnie dla każdego pacjenta. Postulował też, że każdy proces terapii powinien wytworzyć własny charakterystyczny język. Niektóre metody psychoterapii uważają, że budowanie relacji terapeutycznej pacjent – psycholog psychoterapeuta jest najważniejszym elementem całej terapii, a nie tylko warunkiem wstępnym. Są pewne wystandaryzowane elementy terapii jak stosowane chociażby pewne techniki, ale ich dobór lub zastosowanie w danym etapie terapii powoduje, że każdy proces terapii jest już inny i mało porównywalny.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Z zaburzeniami psychogennymi do psychologa?

Mon, 01 Jun 2020 09:03:58 GMT

Czy zaburzenia psychogenne można leczyć psychoterapią?

Uczucia lęku czy złości mogą przybierać postać somatyczną i objawiać się w postaci pieczenia w okolicach mostka – dzisiaj dla większości ludzi jest oczywiste, że również w ten sposób może objawiać się tzw. nerwica. Kiedyś nazywano je zaburzeniami psychosomatycznymi, obecnie coraz częściej posługujemy się nazwą zaburzenia lub choroby psychogenne.

Ale jak one powstają? Co jest ich przyczyną?

Każdy człowiek w wyniku rozwoju wypracowuje specyficzne dla siebie sposoby radzenia sobie z różnymi silnymi, negatywnymi emocjami jak lęk czy agresja. U niektórych osób gniew prowadzi do oczywistych dla wszystkich przejawów agresji, wyładowywanej bezpośrednio na zewnątrz fizycznie lub werbalnie, natomiast inne osoby nie potrafią dokonać takiej ekspresji gniewu na zewnątrz. Zaciskają z gniewu zęby lub pięści lub popadają w lęk i zagubienie natomiast nie eksponują tej emocji bezpośrednio na zewnątrz.

Swego czasu była popularna teoria mówiąca o osobowość typu A, albo wzorze zachowania typu A – charakterystycznym aspektem tego typu osobowości miało być niewyrażanie negatywnych uczuć. Teoria ta wskazywała na związek między wzorem zachowania typu A, a zapadalnością na chorobę wieńcową. U niektórych gniew, złość prowadzi nie do przejawów agresji wobec innych, ale do zadawania cierpienia samemu sobie.

Napięcie w ciele powstaje na skutek reakcji na lęk lub jakieś inne traumatyczne zdarzenie, wywołuje ono fizyczny stan pobudzenia, ale stan ten nie zostaje rozładowany np. ze względu na przekonanie, że agresja nakręca spiralę nienawiści i przemocy. Osoba taka tłumi złość w sobie, która jest niekorzystną emocją dla człowieka z punktu widzenia somatycznego, jeśli nie znajduje ujścia w działaniu. Ewolucja wytworzyła taki mechanizm, żeby ułatwić przetrwać organizmowi w chwilach zagrożenia. W chwili wystąpienia zagrożenia w naszym organizmie uruchamia się mechanizm walki albo ucieczki. Zwiększa się w organizmie poziom hormonów stresu; adrenaliny i kortyzolu, serce zaczyna bić szybciej, podnosi się ciśnienie krwi, napinają się mięśnie. Dzięki temu możemy w chwilach zagrożenia rzucić się do ataku lub ucieczki, emocje znajdują ujście w działaniu. Po podjęciu działania, niezależnie czy to jest walka czy ucieczka, cykl ekstremalnego pobudzenia organizmu może zostać dokończony; ciało może się zrelaksować i rozluźnić. W przeciwnym wypadku, kiedy tłumimy negatywne emocje stan pobudzenia jest osiągnięty przez organizm, ale nie następuje jego odprężenie, ponieważ nie rozładowujemy go.

Tłumienie lub wypieranie negatywnych emocji stanowi wielkie obciążenie dla organizmu człowieka i może przejawiać się różnego rodzaju zaburzeniami o podłożu psychogennym. Lista tych zaburzeń jest długa. Nie ma praktycznie organu lub narządu, który nie mógłby ulec takiemu zaburzeniu funkcjonowania w wyniku blokowania emocji. Jeśli jest to jedyny sposób radzenia sobie ze stresem to prowadzi on od stanu ciągłego cielesnego napięcia skutkującego wyczerpaniem, niepokojem lub depresją.

Żeby uniknąć nieporozumień, nie zachęcam do nieskrępowanego okazywania negatywnych uczuć na zewnątrz, ale żeby poznać przyczynę tych stanów, dotrzeć do ich sedna. Czasami uczucia jak, gniew, smutek czy wstyd są ukrywane pod różnymi innymi emocjami lub zachowaniem. Dotarcie dopiero do podstawowych emocji pozwala poradzić sobie z problemem i ustąpienie objawu jak np. kołatanie serca.

Zaburzenia psychogenne mogę być z powodzeniem leczone za pomocą terapii u psychologa psychoterapeuty .

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Wsparcie psychologa terapeuty w procesie psychoterapii.

Fri, 29 May 2020 07:04:06 GMT

Czy psycholog terapeuta może zaspakajać potrzeby pacjenta?

Wiele rzeczy w terapii jest ważnych, ale nie da się przecenić znaczenia wsparcia jakie pacjent doświadcza w trakcie sesji od psychologa psychoterapeuty . Oczywiście bez wglądu , przepracowania nie da się uzyskać celów terapeutycznych, ale to okazywanie wsparcia jak tak bardzo ważne zarówno w samym procesie terapii jak i po jej zakończeniu. Należy tutaj jasno odróżnić wsparcie od pocieszania przez psychologa terapeutę . Profesjonalny psycholog psychoterapeuta nie pociesza pacjenta, a na pewno nie robi tego wprost.

Byłaby to droga na skróty, która w długim okresie nie byłaby korzystna dla pacjenta.

W trakcie terapii tak ważne jest okazywanie wsparcia pacjentowi przez psychologa psychoterapeutę , ponieważ pomaga wykorzystać posiadane przez pacjenta zasoby do radzenia sobie z problemem, dlatego psycholog terapeuta poprzez wyrażanie pozytywnych opinii i wrażeń na temat jego przymiotów charakteru i umiejętności wspiera pacjenta w stawianiu czoła trudnościom.

Ponieważ psychoterapia jest trudnym zadaniem, również dla pacjenta, wsparcie otrzymywane od psychologa terapeuty pozwala utrzymywać zaangażowanie pacjenta w proces terapii, pracy nad zmianą siebie, przerwania dysfunkcjonalnego sposobu funkcjonowania. Oczywiście nie powinny to być czcze komplementy, tylko wynikające z pracy i postępów czynionych przez pacjenta.

Fałszywość takich niezasłużonych pochlebstw ze strony psychologa jest łatwo wyczuwalna przez pacjenta. Z drugiej strony niektórym psychologom psychoterapeutom , szczególnie pracującym psychodynamicznie, takie wspieranie w procesie pacjenta przychodzi im z dużym trudem. Zawsze, gdzieś z tyłu głowy tkwi im przekonanie, że może to być zbyt zaspakajające dla pacjenta, co zneutralizuje pobudzający charakter ich interwencji i nie pchnie pacjenta na nowe tory zdrowia. Jednak, dzięki takiemu okazywanemu wsparciu pacjent czuje w sobie siłę na to, żeby stawiać czoła wyzwaniom terapii, walki z problemem wywołującym objawy.

Wsparciem jest również okazywana akceptacja przez terapeutę, pacjent który ma się zwierzyć z najtrudniejszych swoich problemów, powierzyć nam najskrytsze tajemnice, opowiadać o najintymniejszych przeżyciach musi mieć zaufanie do psychologa terapeuty . Takie zaufania buduje się również poprzez akceptację dla słabości i problemów pacjenta. Pacjent nie może wyczuwać zdystansowania psychologa terapeuty od jego problemu.

Wsparcie to również przekazywanie informacji zwrotnej zarówno tej doceniającej postępy pacjenta w terapii jak i informacje o braku postępów. Wbrew pozorom informacja o oporze przed zmianą, utkwieniu w martwym punkcie dla pacjenta też jest wsparciem. Psycholog terapeuta w psychoterapii indywidualnej jest jedynym świadkiem tego co się dzieje w procesie i tylko on może go poinformować o czymś czego pacjent nie jest świadomy.

Oczywiście każdy psycholog terapeuta pracuje inaczej, w inny też sposób okazuje wsparcie. Zdarzają się też pacjenci, którzy oczekują i wyrażają wprost potrzebę bycia pochwalonym przez terapeutę. To trudna sytuacja dla psychologa psychoterapeuty , żeby skomplementować pacjenta tak, żeby odnosiło się do tego co tu i teraz zachodzi w procesie terapii. Po zakończeniu terapii pacjent może wracać do doznania wsparcia, które otrzymał od psychologa terapeuty , to jedno z narzędzi radzenia sobie z trudnościami, z którym wychodzi pacjent „w świat”.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Czy osobowość poddaje się psychoterapii u psychologa?

Fri, 29 May 2020 06:48:21 GMT

Psychoterapia stylu charakteru?

Zanim będzie można odpowiedzieć na pytanie czy osobowość poddaje się terapii w gabinecie psychologa psychoterapeuty należy zdefiniować w jaki sposób rozumie się osobowość.

Najprościej rzecz ujmując; osobowość można opisać jako charakterystyczny, względnie stały sposób reagowania jednostki na środowisko społeczne, a także sposób wchodzenia z nim w interakcje. Ważne w tej definicji są dwa elementy „względna stałość” oraz „charakterystyczny styl” - co powala odróżnić daną osobę od innej, ponieważ ma ona własny, indywidualny sposób przeżywania i reagowania. Stałość oznacza, że styl ten jest nie tylko charakterystyczny dla niej, ale również niezależny od okoliczności – tzn. że osoba, jeśli ją znamy, reaguje i przeżywa swoje doznania w przewidywalny dla nas sposób.

Oczywiście osobowość, albo inaczej styl charakteru - nie może być jedyną determinantą działania – to, co i jak człowiek robi, zależy też od doraźnego stanu fizycznego i psychicznego, emocji, stopnia przygotowania do danego działania.

Osobowość rozwija się przez całe życie począwszy od najwcześniejszego dzieciństwa. Tworzy się ona poprzez kolejne doświadczenia człowieka, zmagania się z różnymi doświadczeniami życiowymi, poprzez wpływ czynników socjo-kulturowych; w tym socjalizacji w domu, w przedszkolu, potem szkole, kontakty z osobami znaczącymi dla danej jednostki.

Nie do przecenienia dla kształtowania się osobowości człowieka są wydarzenia powtarzające się lub wyjątkowo silne. Osoba dorosła, u której ten rozwój przebiegał względnie prawidłowo, powinna posiadać zorganizowaną i zintegrowaną strukturę osobowości. Taką osobowość można określić mianem dojrzałej. W rezultacie utworzenia się osobowości dojrzałej człowiek osiąga zdolność do formułowania realnych sądów i podejmowania decyzji i reagowania na zdarzenia w sposób adekwatny do sytuacji.

Za przejaw zatrzymania rozwoju osobowości jednostki lub zakłóceń w jej ustrukturyzowaniu uważa się nerwicę lub zaburzenia osobowości. Niewielkie odchylenia w zrównoważonej strukturze osobowości nazywamy typem osobowości.

Dyskusja o tym na ile osobowość jest cechą dziedziczną, uwarunkowaną genetycznie trwają. Oczywiście dziedziczność cech osobowości można jedynie rozpatrywać na poziomie pewnych dziedzicznych cech układu nerwowego, a nie tak skomplikowanej struktury jaką jest sama osobowość człowieka.

Dzisiaj już nie ulega wątpliwości, że niektóre cechy naszego organizmu dziedziczymy, np. cechy temperamentalne, które są uwarunkowane przez właściwości naszego układu nerwowego, co nie jest dowodem na niezmienność cech i struktury osobowości. Pewne cechy naszego charakteru, osobowości możemy zmienić pod wpływem psychoterapii, co jest potwierdzane w licznych badaniach. Są pewne cechy osobowości może nie dać się zmienić, które są uwarunkowane biologicznie, chociaż niektóre badania wskazują, że psychoterapia może prowadzić również do zmian cech temperamentalnych.

Tak rozumiana osobowość lub styl charakteru może być przedmiotem terapii u psychologa psychoterapeuty .

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Psychoterapia egzystencjalna - humanistyczna.

Thu, 28 May 2020 06:56:05 GMT

Co charakteryzuje pracę psychologa terapeuty w podejściu egzystencjalnym?

W ofercie psychologów psychoterapeutów znajdziemy wiele rodzajów terapii, również w podejściu egzystencjalnym – które czasami łączone ono jest z podejściem humanistycznym. Już sama nazwa „terapia egzystencjalna” sugeruje nam, że w swoich założeniach ten rodzaj psychoterapii dotyka kwestii związanych z kondycją ludzką - skazaną na wolność, odpowiedzialną za swoje losy, co stwarza poczucie "lęku i beznadziei istnienia" (czyli pesymizm).

Stąd można wywnioskować, że terapia ta pozwala uzyskać odpowiedź na dręczące człowieka pytania o sens jego istnienia; skonfrontować się z poczuciem ludzkiej niedoskonałości, i samotności człowieka w świecie. Wszystkie te problemy na których koncentruje się ten rodzaj psychoterapii zakorzenione są w naszym istnieniu. Ale czym różni się terapia egzystencjalna od innych podejść terapeutycznych?

Psychoterapia egzystencjalna w swoich założeniach wywodzi się z terapii psychodynamicznej . Odwołuje się więc w swoich korzeniach do modelu wprowadzonego przez Zygmunta Freuda; mówiącego, że psychice człowieka działają pewne siły (wcześniej utożsamiane z instynktami, popędami, wzorcami socjo-kulturowymi), a konflikty wywołane między nimi determinują myśli, uczucia i zachowania człowieka. Wspomniane siły mentalne działają na poziomie świadomym i nieświadomym, ale z punktu widzenia mechanizmów psychologicznych ważniejsze są te siły nieświadome, ponieważ nie podlegają one naszej kontroli i mogą przyczyniać się do nieracjonalnych zachowań.

Różnica między podejściem psychodynamicznym i egzystencjalnym w psychoterapii dotyczy głównie natury tych wypartych konfliktów i sił nimi rządzących. W podejściu psychodynamicznym owe konfliktowe, nieświadome siły rządzące zachowaniem człowieka dotyczą stłumionych popędów oraz zinternalizowanymi normami społeczno-kulturowymi (rodzice, szkoła, religia, społeczeństwo itp.). W podejściu egzystencjalnym w psychoterapii wspomniany konflikt dotyczy głównie problemów ostatecznych człowieka: śmierci, samotności, sensu życia i wolności jednostki ludzkiej.

Oczywiście nie każdy klient czy pacjent psychologa psychoterapeuty pracującego w tym nurcie musi stawiać sobie tak fundamentalne pytania i mieć kłopot z odpowiedzeniem sobie na nie. Psycholog terapeuta egzystencjalny skupia się raczej na tworzeniu relacji z pacjentem, i jej specyfika wynika z większej wrażliwości terapeuty na kwestie egzystencji ludzkiej i jej kondycji.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Zakazana psychoterapia - punkt widzenia psychologa.

Wed, 27 May 2020 10:10:58 GMT

Czy psychoterapia jako praktyka zawodu psychologa może budzić zastrzeżenia?

Od czasu do czasu w mediach pojawia się dyskusja na temat skuteczności psychoterapii, jej podstaw teoretycznych i naukowych, jakości pracy psychologów psychoterapeutów , dostępu do zawodu psychoterapeuty. Dobrze, że takie dyskusje odbywają się w Polsce i wychodzą one poza dyskurs czysto akademicki. Szkoda tylko, że niektóre z informacji, nawet tych przedstawianych przez przedstawicieli środowiska psychologów , są mocno subiektywne.

Niepokojące jest to, że niektóre osoby próbują przekonać opinię publiczną, że trafienie w Polsce do psychologa psychoterapeuty , który pracuje wg. potwierdzonych naukowo metod terapeutycznych jest porównywalne ze znalezieniem igły w stogu siana.

Wydaje się to oceną skrajną i niesprawiedliwą wobec psychologów pracujących w tym zawodzie, które poświęciły około 10 lat swojego życia na zdobycie kwalifikacji do wykonywania zawodu psychologa terapeuty , bo tyle to na ogół trwa, również w polskich warunkach.

Posługiwanie się, informacjami że różnych szkół terapeutycznych, wraz z różnymi ich odmianami, jest grubo ponad 400 - jest również swoistą manipulacją. W takiej informacji można doszukać się sugestii, że w tej nieprzebranej masie trudno oddzielić ziarno od plew.

W Polsce nie można kształcić się nawet w tylu szkołach psychoterapii (niezależne od tego w jakiej metodzie one kształcą), nie mówiąc już o tylu kierunkach terapeutycznych.

Zdecydowana większość psychologów psychoterapeutów , z zapewne kilku tysięcy praktykujących w Polsce, prowadzi terapię raptem w kilku metodach (paradygmatach): psychodynamicznej, psychoanalitycznej, poznawczej, poznawczo-behawioralnej, systemowo-rodzinnej, huministyczno-egzystencjalnej, integracyjne i eklektycznej (łączącej kilka podejść w sposób dość dowolny).

Psycholodzy terapeuci pracujący w/w podejściach przypuszczam, że stanowią co najmniej 75-80% psychoterapeutów w Polsce. Wymienione kierunki psychoterapii mają zarówno podstawy teoretyczne jak i są objęte różnymi badaniami nad ich skutecznością.

Nie ulega wątpliwości, że przedmiot tych badań jest trudno mierzalny, stąd wynika ograniczenie wyników tych badań, ale od co najmniej kilkunastu lat szuka się potwierdzeń efektywności psychoterapii również w badaniach z wykorzystaniem metod obrazowania mózgu, co jest bardziej obiektywne niż metody ankietowe pacjentów ich rodzin oraz psychologów terapeutów .

Szokujące jest również zestawianie wzrostu liczby pacjentów poradni zdrowia psychicznego i szpitalnych oddziałów psychiatrycznych oraz wzrostu liczby praktykujących psychologów psychoterapeutów w Polsce w ostatnim 20-leciu. Sugerując tym samym, że korelacja tych dwóch zmiennych świadczy o związku przyczynowo-skutkowym.

Pogląd ten, może nie jest najpopularniejszy wśród zainteresowanych, ale uważam że zawód psychoterapeuty powinien podlegać regulacji, chociaż dzisiaj w polityce rządu bardziej „na fali” jest przeciwny kierunek w tym względzie – maksymalna deregulacja zawodów. Brak ustawy o zawodzie psychoterapeuty nie ułatwia sprawy kontroli osób pracujących w tym zawodzie.

Zawód ten, podobnie jak w innych państwach zachodnich, powinny wykonywać osoby po studiach psychologicznych lub medycznych, które skończyły lub kształcą się w certyfikowanych szkołach psychoterapii. Osoby praktykujące w tym zawodzie powinny należeć do korporacji - to może gwarantować jasne kryteria zdobywania uprawnień wykonywania zawodu, jakości świadczonych usług i egzekwowania przypadków naruszenia zasad wykonywania zawodu.

Niestety w tej chwili musimy polegać na tym co mamy, czyli pacjent musi zastanawiać się czy lepiej pójść do psychoterapeuty, który jest psychologiem, a może lepiej do takiego, który jest lekarzem psychiatrą?

Który certyfikat psychoterapeuty jest bardziej wiarygodny Polskiego Towarzystwa Psychologicznego czy może Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego?

Większość praktykujących psychoterapeutów nie zdobywa w/w certyfikatów poprzestając na certyfikatach rozlicznych stowarzyszeń, w których akredytują się ich szkoły psychoterapii, ponieważ nie ma jednoznacznych regulacji w tym względzie, więc po co kolekcjonować kolejne dyplomy, których nikt od nich nie egzekwuje.

Powyższe wątpliwości nie mogą jednak być dowodem na to, że w Polsce przynajmniej w dużych i średnich miastach nie można znaleźć profesjonalnej pomocy psychoterapeutycznej.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Czy psycholog potrafi odpowiedzieć na pytanie: czy jedynak zostanie egoistą?

Tue, 26 May 2020 08:03:13 GMT

Czy wg. psychologa : bycie najstarszym lub najmłodszym wśród rodzeństwa może coś znaczyć?

Wielu psychologów terapeutów , szczególnie pracujących w nurcie psychoterapii systemowej uważa, że rodzina może być źródłem powstawania zaburzeń osobowości wychowujących się w niej dzieci. Nie dotyczy to tylko tzw. rodzin patologicznych, nie spełniających swoich funkcji społecznych.

Większość psychologów pyta o: liczbę dzieci, kolejność urodzin dziecka w rodzinie itd. Co prawda te czynniki nie ma bezpośredniego wpływu na jego rozwój i ewentualne powstawanie zaburzeń, lecz fakt jaki to ma wpływ na funkcjonowanie rodziny, rodzaj tworzących się więzi rodzinnych, sposób komunikacji, strukturę rodziny. Terapia systemowa wykorzystywana powszechnie w terapii rodzin zajmuje się szczególnie tym aspektem rozwojowym.

Pojawienie się kolejnego dziecka w rodzinie może zmienić pozycję w rodzinie dzieci starszych, rodzice w szczególności matka mogą nie mieć wystarczającej ilości czasu, ponieważ gros czasu pochłania jej opieka nad najmłodszym dzieckiem. U starszych dzieci może to wywołać frustrację potrzeby bliskości z matką, w efekcie może powodować złość zarówno wobec rodziców jak i poczucie zazdrości wobec najmłodszego dziecka. W skrajnych przypadkach starsze dziecko może przeżywać uczucie porzucenia i zagrożenia. Psycholog podczas konsultacji i dalszej pracy terapeutycznej powinien zwrócić uwagę na ile ten czynnik ma znaczenie w mechanizmie powstawania psychopatologii.

W przypadku pojawienia się w rodzinie kolejnych dzieci, zmienia się nie tylko jej struktura, ale również sami poszczególni jej członkowie. Rodzice przy kolejnym dziecku posiadają już doświadczenie rodzicielskie i zachowują się inaczej wobec niemowlaka niż po narodzeniu pierwszego dziecka. Również starsze dziecko zmienia swoją rolę, nie jest już jedynakiem, więc musi dzielić się rodzicami z młodszym dzieckiem. Oznacza to również degradację w strukturze rodziny traci już pozycję beniaminka. Pojawienie się kolejnego dziecka u starszego dziecka może powodować kryzys.

W zależności od tego, jak będzie ono przygotowywane do tego faktu i nowej roli, będzie zależało jak ten kryzys przejdzie. W tym może pomóc psycholog lub psychoterapeuta dziecięcy, jeśli rodzice uznają że warto się kimś wesprzeć w takim ważnym momencie w rozwoju rodziny.

Ważne będzie również to jak zmienią się relacje rodzinne po narodzeniu nowego dziecka. Czy rodzice będą nadal zaspakajać potrzeby starszego dziecka, pokazując mu jednocześnie że musi poczekać na swoją kolej, bo matka jest akurat zajęta karmieniem młodszego brata, ale widzi i rozpoznaje jego potrzebę, czy będzie go ignorować. Od tego jak będzie przebiegał ten kryzys, czy rodzice będą przygotowywać jedynaka do roli starszego brata i jak ten kryzys zostanie rozwiązany zależy czy u starszego dziecka będzie rozwijać się zaburzenie osobowości czy rozwój ten będzie przebiegał normalnie.

Pozycja młodszego dziecka też nie jest idealna, dziecko takie będzie musiało zadbać i wywalczyć swoją pozycję w rodzinie, strukturze która ukształtowała się przed jej narodzinami. Może być porównywane ze starszym rodzeństwem i czasami oczekuje się od niego, że doścignie starsze rodzeństwo. Bycie najmłodszym dzieckiem w rodzinie też niesie ze sobą zagrożenia, że taka osoba może mieć trudności z „odcięciem pępowiny”, „wyfrunięciem z gniazda”, bo rodzice przelali całość uczuć rodzicielskich na najmłodsze dziecko, ponieważ starsze już się usamodzielniły.

Czasami rodzice oczekują, że najmłodsze dziecko zostanie z nimi w domu i będzie swoistym ich zabezpieczeniem „na stare lata”. Każda z pozycji dziecka w rodzinie ma swoje plusy i minusy. To czy będzie to miało wpływ na prawidłowy rozwój dziecka czy na powstanie zaburzenia w rozwoju zależy od systemu rodzinnego, który tworzą przede wszystkim rodzice, to oni są odpowiedzialni za tworzenie więzi rodzinnych.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Psychoterapia psychodynamiczna – co wyróżnia psychologa pracującego tą metodą?

Mon, 25 May 2020 06:54:38 GMT

Na czym polega terapia u psychologa , który pracuje psychodynamicznie?

Powstała w wyniku krytyki klasycznej psychoanalizy zarówno wśród osób korzystającej z niej, oczy sób nie mogących sobie na nią pozwolić jak i wśród samych psychologów psychoterapeutów . Zarzuty wobec psychoanalizy dotyczyły przede wszystkim jej elitarności, wiążącej się m.in.: z długim czasem jej trwania i intensywnością spotkań, skutkującą wysokimi kosztami terapii, spostrzegania pacjenta jedno-aspektowo i spekulatywnych interpretacji itd.

Czym się różni terapia psychodynamiczna od klasycznej psychoanalizy?

Różnica zaczyna już się od pozycji pacjenta. W klasycznej psychoanalizie, po kilku pierwszych spotkaniach, pacjent leży na kozetce podczas sesji, psycholog terapeuta siedzi za głową pacjenta. W terapii psychodynamicznej pacjent i psycholog terapeuta siedzą naprzeciwko siebie, mając ze sobą kontakt wzrokowy. Postawa psychologa terapeuty i pacjenta czasami jest dosłownie vis-a-vis, czasami siedzą oni naprzeciwko siebie, ale nie dosłownie tylko po skosie stołu. Taka wzajemna postawa sprzyja poczuciu wzajemnego kontaktu i budowaniu relacji podczas sesji; dwie osoby spotykają się bardziej realnie ze sobą. Żadna z osób nie ma pozycji podporządkowanej w trakcie sesji.

Psychoterapia psychoanalityczna też jest procesem co najmniej kilkumiesięcznym , ale znacznie krótszym niż psychoanaliza. Niektórzy twierdzą, że można poddawać się psychoanalizie całe życie. Terapia psychodynamiczna wymaga od pacjenta pewnego poziomu intelektualnego sprzyjającego osiągnięciu wglądu poprzez czynione samoobserwacje; analizowanie własnych myśli, emocji, relacji z ważnymi osobami itd. Uważa się, że ego pacjenta powinno wystarczająco silne – tzn. żeby spełniał pewne podstawowe funkcje społeczne.

Cele terapii psychodynamicznej i psychoanalizy różnią się. Obecnie klasycznej psychoanalizy nie uznaje się jako metody leczenia zaburzeń w przeciwieństwie do psychoterapii psychodynamicznej. Klasyczna psychoanaliza jest spostrzegana jako metoda pracy nad samym sobą, poznawania siebie, rozwoju swojej osobowości.

Psychoterapia psychodynamiczna przebiega w podobnych fazach jak inne formy terapii. Faza wstępna psychoterapii to nawiązanie relacji między pacjentem i psychologiem terapeutą. Kluczową fazą terapii jest pojawienie się przeniesienia – nieświadomego procesu polegającego na kierowaniu do osoby psychologa psychoterapeuty uczuć, oczekiwań, postaw jakie kiedyś pacjent przezywał wobec osób znaczących np. rodziców, innych członków rodziny.

W tym momencie można przejść w terapii do opracowania wypartego (nieświadomego) konfliktu , który jest przyczyną powstawania zaburzenia. Konflikt intra psychiczny dotyczy systemów wartości, realizacji własnych popędów itp. Na tym etapie pacjent uzyskuje wgląd w problem będący przyczyną jego dolegliwości. Po osiągnięciu wglądu przez pacjenta można rozpocząć etap przepracowania czyli uświadomienia na jakie jeszcze inne sfery życia pacjenta odkryty konflikt (problem) ten oddziałuje.

Ostatnim elementem terapii jest przeuczenie czyli zmiana wyuczonych wcześniej dezadaptacyjnych sposobów funkcjonowania. O psychoterapii pschychodynamicznej mówi się, że jest terapią wzmacniającą siłę ego. Psycholog terapeuta w trakcie sesji dostarcza pacjentowi doświadczeń, które mają umożliwić pacjentowi usamodzielnienie się od jego pomocy poprzez uświadomienie jego zdolności do samodzielnego sprostania różnym wyzwaniom życiowym. Faza końcowa rozpoczyna się w momencie, kiedy następuje ustalenia terminu zakończenia psychoterapii.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Możliwe przyczyny nieudanej psychoterapii u psychologa.

Sat, 23 May 2020 11:13:19 GMT

Co mogło spowodować, że terapia u psychologa nie przyniosła efektów?

Rozpoczynając psychoterapię u psychologa zakładamy jej pozytywny wynik – wyleczenie, ale zdarzają się takie sytuacje, że pacjent po zakończeniu psychoterapii nie odczuwa ewidentnej poprawy swojego stanu zdrowia psychicznego; dolegliwości nie ustąpiły albo nawet się nasiliły. W takiej sytuacji i psycholog terapeuta , i pacjent powinni zastanowić się nad możliwymi przyczynami braku efektów terapii.

Pierwszym elementem, który należy wziąć pod uwagę to sposób zakończenia psychoterapii i czas jej trwania. Jeśli terapię zakończył pacjent sam; na własne życzenie, ponieważ uznał że więcej w tej terapii, z tym psychologiem psychoterapeutą już nie osiągnie, ma poczucie stagnacji, braku zmian, a jednocześnie terapeuta sugerował kontynuowanie terapii to należy przypuszczać, że jednak została zakończona ona zbyt wcześnie. W takiej sytuacji najlepszym wyjściem jest kontynuowanie psychoterapii u tego samego psychologa terapeuty . Okoliczności zakończenia terapii u psychologa – poczucie braku efektów, stagnacji w postępowaniu leczenia mogą być złudne. Pacjentom często zależy na szybkich efektach , zakładają że wystarczy do wyleczenia kilka wizyt. Psychoterapia krótkoterminowa u psychologa trwająca 10-12 spotkań nie w każdym przypadku jest wystarczająca.

Trzeba też rozważyć jaka była nasza motywacja w chwili przystępowania do niej, czy to się zmieniło podczas jej trwania i w jakim stopniu była to nasza własna decyzja.

Chęć do zmiany to jeden z kluczowych czynników sukcesu psychoterapii u psychologa . Nie zawsze jesteśmy na tę zmianę gotowi. Czasami jest to tylko pozorna zgoda na zmianę. Chcielibyśmy coś zmienić, ale brakuje nam odwagi rezygnacji ze starego sposobu funkcjonowania. Podświadomie jednak wybieramy posługiwanie się tym, co doskonale znamy, na ogół od lat posługujemy się objawem i „jakoś” funkcjonujemy. Może nie najlepiej, ale jesteśmy do tego przyzwyczajeni, korzystamy z wypróbowanych mechanizmów, które są dla nas bezpieczniejsze niż zmiana. Rezygnacja z tego, co doskonale znamy, nawet jeśli to jest zaburzenie czy choroba na rzecz niewiadomej, wywołuje frustrację potrzeby bezpieczeństwa, a w konsekwencji lęk.

Brak motywacji do zmiany może być też spowodowany faktem, że decyzja o podjęciu psychoterapii u psychologa została podjęta pod naciskiem innych osób np. rodziny.

Nie zawsze wina za brak efektów psychoterapii musi spoczywać po stronie pacjenta, może też dotyczyć osoby psychologa terapeuty . Może się zdarzyć, że psycholog terapeuta nie ma właściwej wiedzy lub doświadczenia. Ale nawet jeśli psycholog psychoterapeuta jest w trakcie zdobywania uprawnień to powinien pracować on pod nadzorem superwizora – bardziej doświadczonego psychologa psychoterapeuty, który konsultuje przypadki swojego mniej doświadczonego kolegi. Mam to zapobiec takim sytuacjom, gdzie nieudana psychoterapia jest skutkiem braku doświadczenia psychologa terapeuty.

Oczywiście nie każdy pacjent nadaje się do danej metody pracy psychoterapeuty , chociaż większość psychologów terapeutów kształci się w kilku metodach i rzadko w praktyce posługuje się tylko jedną z nich. Współczesne badania nie potwierdzają jednak tak dużej rozbieżności w skuteczności poszczególnych metod.

Jednak nie każdy pacjent dobrze czuje się np. w terapii psychodynamicznej , bo nie lubi wracać do przeszłości. Inny nie będzie chciał zabierać z sesji materiałów i zadań, więc trudno będzie mu pracować w podejściu poznawczo-behawioralnym. Jeszcze inny pacjent może nie wyobrażać sobie, że opowiada o problemach osobistych na terapii grupowej – bo dla niego to zbyt intymne doświadczenie. Dostosowanie więc, metody psychoterapii do stylu pacjenta może być kluczowe dla skuteczności procesu leczenia.

Najgorszym rozwiązaniem po zakończeniu nieudanej psychoterapii może być w ogóle rezygnacja z terapii jako metody leczenia. Jeśli nie wyobrażamy sobie powrotu do dotychczasowego psychologa psychoterapeuty np. z powodu metod jego pracy, mniejszym złem wydaje się znalezienie innego psychologa terapeuty , pracującego w innym podejściu, niż rezygnacja z psychoterapii w ogóle. Mało prawdopodobne jest, żeby przerwana i nawet nieudana z punktu widzenia pacjenta psychoterapia nie dała mu zupełnie nic. Można przypuszczać, że to co zaszło w poprzednim procesie leczenia w jakimś stopniu zaowocuje w przyszłej terapii. Czasami efekty terapii są odroczone w czasie.

Czy mogę nie nadawać się do leczenia poprzez psychoterapię u psychologa ? Poza skrajnymi przypadkami niektórych chorób jak np. psychoz w takiej fazie choroby, która uniemożliwia realny kontakt z pacjentem, w pozostałych przypadkach nie można wysnuć takiego wniosku, że ktoś zupełnie nie nadaje się do podjęcia psychoterapii u psychologa . Oczywiście metody pracy zawsze muszą być dopasowane do możliwości pacjenta wynikających ze specyfiki zaburzenia.

Kiedyś uważano, że osoby po 40-ce, 50-ce nie nadają się do psychoterapii u psychologa ze względu na niemożliwe osiągnięcie istotnych zmian w wyniku leczenia. Dzisiaj trudno byłoby wysnuć takie wnioski, że postępy uzyskiwane przez osoby starsze są słabsze niż u osób młodszych. Efekty skuteczności psychoterapii u psychologa nie zależą tylko od wieku. O wiele istotniejsza jest determinacja uzyskania zmiany.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Jak często mamy problemy psychiczne?

Fri, 22 May 2020 10:46:44 GMT

Czy częściej korzystamy z pomocy psychologa , psychoterapeuty lub psychiatry?

Najnowsze badania pokazują, że co czwarty z nas cierpi na różnego rodzaju zaburzenia psychiczne: omamy, fobie, ataki paniki, zaburzenia schizofreniczne, depresje, neurozy, stany lękowe i ataki paniki. Pod względem liczby pacjentów w szpitalach psychiatrycznych na tysiąc mieszkańców jesteśmy w czołówce europejskiej. Skąd biorą się takie niepokojące statystyki mówiące o nadwątlonym stanie psychicznym Polaków? Co powoduje takie problemy?

W przypadku tak skomplikowanego problemu zawsze przyczyn jest wiele. Nie bez znaczenia jest tutaj kondycja systemu opieki zdrowotnej i różnego rodzajów programów profilaktycznych, ale problem ten jest raczej z zakresu zarządzania służbą zdrowia niż psychologii czy psychoterapii, więc go pominę. Polska w ostatnich 30-tu latach przeszła poważne zmiany ustrojowe. Wymagały one od ludzi przestawiania się do wymogów innej rzeczywistości - wolnorynkowej, gdzie nie każdy ma zagwarantowaną pracę, a ta na państwowych posadach nie zawsze gwarantuje godziwe życie. Wykształcenie zdewaluowało się. Niewielu rzeczy można być pewnym.

Zmienia się model rodziny; osoby posiadające zdolność kredytową mogą wziąć kredyt, co nie zawsze jest łatwą decyzją, ale nie są skazani na mieszkanie z rodzicami czy dziadkami. Odbywa się to często wielkim wysiłkiem, ale jest to dostępne rozwiązanie dla części młodych ludzi, zamiast oczekiwania na przydział mieszkania jak to drzewiej bywało. Rodzinę w większym stopniu zaczynają zastępować nam znajomi, przyjaciele, często są to osoby wirtualne, bo kontaktujemy się z nimi elektronicznie, a czasami nawet nigdy się z nimi nie spotkaliśmy w niewirtualnej rzeczywistości. Portale społecznościowe wchodzą w role, które kiedyś pełniła rodzina, przyjaciele. Czy wirtualni koledzy są w stanie zastąpić prawdziwe przyjaźnie? Inflacja znajomych z Facebooka zdaje się temu przeczyć, ilość nigdy nie może przejść w jakość. Poza tym człowiek w drodze ewolucji wypracował inne sposoby komunikacji niż język, wiele komunikatów w takim przekazie jak sms-y, e-maile, posty itd. Po prostu tracimy. Emotikony starają się nadrobić tę dziurę, ale nie są w stanie. Dla człowieka ważny jest również przekaz niewerbalny.

Pokolenie 40 i 30 –latków dało się wpędzić w wyścig szczurów, a ruchy typu „slow” w Polskiej rzeczywistości wydają się snobizmem dla blagierów dobrze ustawionych w życiu. Spędzamy więcej czasu z kolegami z pracy niż z rodziną i przyjaciółmi, ale oni nie są dla nas naturalną grupą wsparcia. Gdy pojawi się większy życiowy problem znajomi z pracy i Facebooka nagle milkną. Coraz intensywniej pracujemy, praca wysysa z nas energię życiową, jednocześnie nie potrafimy odpoczywać. Osoby, które żyją w ciągłym pośpiechu, niedoczasie, bo praca, bo siłownia, bo impreza służbowa potrzebują coraz silniejszych bodźców, intensywnych doznań, coraz ambitniejszych wyzwań w pracy. W przeciwnym razie szybko zaczynają się nudzić i skupić na tym co robią. Takie osoby czują ogromne zmęczenia, ale nie mogą cieszyć się czasem wolnym, nie potrafią się wyłączyć od sprawdzania sms-ów, e-maili. W ten sposób nie regenerują sił witalnych organizmu, nigdy tak naprawdę nie odpoczywają. Po długim okresie takiego życia, kiedy ewidentnie nadużywa się sił życiowych organizmu musi dojść do kryzysu – który może mieć podłoże psychogenne.

Z rodziną kontakt został rozluźniony, zwolnili nas z pracy, a wokół tylko wirtualna rzeczywistość, dla której nie jesteśmy atrakcyjni, bo nie wrzucamy już „sweet foci” na portal społecznościowy. Przyśpieszony tryb życia powoduje, że naszym problemem staje się brak czasu – również dla naszych najbliższych. Zaniedbujemy w ten sposób nieoceniony zasób, który wspiera nasze siły psychiczne – dobre relacje z najbliższymi; rodziną przyjaciółmi. Przyjaźnie z pracy często są podszyte albo rywalizacją albo interesownością. Gdy pojawia się kryzys nie mamy naturalnego wsparcia jakim była rodzina czy przyjaciele.

# PsychologPoznań , # PsychologPoznańPiątkowo , # PsychoterapeutaPoznań , # PsychoterapeutaPoznańPiątkowo , # GabinetPsychologicznyPoznań , # TerapiaParPoznań , # TerapiaParPoznańPiątkowo .

Psychoanaliza – metoda terapii u psychologa czy styl życia?

Thu, 21 May 2020 07:45:09 GMT

Dlaczego niektórzy wybierają analizowanie się u psychologa ?

Psychoterapia u psychologa jako metoda leczenia zaburzeń przeżywania swoją popularność zawdzięcza psychoanalizie i jej twórcy Zygmuntowi Freudowi. Przez popularność psychoanalizy, w świadomości przeciętnego człowieka, psychoterapia przejęła wiele mitów dotyczących psychoanalizy, które otaczają wszelkie działania psychologów , psychoterapeutów .

Nierozerwanie z psychoanalizą kojarzy się kozetka, na której pacjent leży, psycholog psychoanalityk siedzi za głową pacjenta, tak że jest niewidoczny dla niego. Dalszy ciąg skojarzeń z psychoanalizą jest taki, że leżący na kozetce pacjent wypowiada nieskładne zdania lub pojedyncze wyrazy czasami pozornie niepowiązane ze sobą i nie tworzące logicznego ciągu.

Psycholog psychoanalityk w tym czasie kłopotliwie milczy i ewentualnie notuje. To jeden ze sposobów pracy psychologów psychoanalityków – metoda swobodnych skojarzeń; polegająca na wypowiadaniu na głos wszystkiego co w danym momencie przychodzi „do głowy” pacjentowi, wypowiedź ta ma być swobodna jak sama nazwa metody wskazuje, a więc ma z założenia być nieukierunkowana tzn., że pacjent nie kieruje się żadnym tematem, zadaniem, w żaden sposób nie organizuje swojego sposobu myślenia tylko podąża za swoimi myślami. Drugą metodą pracy psychologów psychoterapeutów równie często kojarzoną głównie z psychoanalizą jest metoda objaśniania marzeń sennych.

Psychoanaliza jest sposobem poznawania swojego wewnętrznego świata przeżyć psychicznych. Psycholog psychoanalityk pomaga pacjentowi zrozumieć sposób przeżywania pacjenta, nadać tym przeżyciom sens, zrozumieć czym te przeżycia są uwarunkowane. To co nierozerwalnie jest związane z psychoanalizą jako metodą leczenia to uświadamianie wypartych konfliktów między realizacją popędów, wynikających z natury człowieka, a powstrzymywaniem ich realizacji przez normy społeczne, kulturowe. Psycholog psychoanalityk pomaga dostrzec te nieuświadamiane procesy psychiczne, ponieważ dla pacjenta są one niedostępne. W metodzie tej próbuje się znaleźć te okoliczność z przeszłości pacjenta, które ukształtowały sposób przeżywania pacjenta, jego strukturę osobowości. W psychoanalizie przeżyć tych, determinujących kształtowanie się osobowości i samego zaburzenia sposobów przeżywania psycholog terapeuta szuka we wczesnym dzieciństwie.

Obecnie psychoanalizę spostrzega się raczej jako sposób na poznawanie samego siebie, swojego wewnętrznego świata przeżywania niż jako metodę leczenia zaburzeń psychicznych. Spadkobierczynią psychoanalizy jest psychoterapia psychoanalityczna, która przejęła założenia teoretyczne i metody leczenia modyfikując na przestrzeni czasu. Psychoanaliza jest dobrą metodą dla ludzi, którzy chcą popracować nad sobą, ponieważ są niezadowoleni ze swojego życia, tego jacy są lub jak ich spostrzegają inni, nie mogących sobie poradzić z jakąś trudną sytuacją życiową lub nie potrafiących podjąć ważnej decyzji. Na pewno psychoanaliza pozwala rozwijać swoją osobowość poprzez poznawanie siebie, pełni więc również rolę edukacyjną, poprawiającą jakość życia. Może być stosowana, kiedy nie ma choroby i nie ma czego leczyć, a jedynie chcemy polepszyć swój dobrostan psychiczny. W ten sposób można nazwać ten sposób oddziaływania psychospołecznego jako leczenie zdrowych.

Zygmunt Freud twierdził, że psychoanaliza to proces, który nigdy się nie kończy. Zatem analizować się można przez wiele lat, jeśli nie przez całe życie. Zawsze można znaleźć w naszym sposobie przeżywania coś, co jest nieuświadamiane, wypierane, każdy nowy dzień niesie przecież nowe zdarzenia w naszym życiu, pojawiają się inne problemy. Skoro psychoanaliza może nie mieć końca, trwać latami to trudno mówić o mierzalnych efektach w postaci wyleczenia konkretnego zaburzenia sposobu przeżywania. Tak rozumianej psychoanalizie bliżej do stylu życia niż metodzie leczenia jaką jest psychoterapia.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Kiedy psychoterapia u psychologa odniosła sukces.

Wed, 20 May 2020 07:26:26 GMT

Kiedy można stwierdzić, że terapia u psychologa powidła się?

Po rozpoczęciu każdej psychoterapii u psychologa terapeuty wcześniej czy później zaczyna pojawiać się pytanie czy moja psychoterapia odniosła sukces? Po czym poznać, że już czas zakończyć ją i rozstać się z psychologiem ? Pacjentowi, który polubił swojego psychologa psychoterapeutę i otrzymał od niego pomoc czasami trudno podjąć taką decyzję. Czy więc powinien się kierować? Co powinno być wskaźnikiem sukcesu terapii u psychologa i wyleczenia pacjenta? Czy ustąpienie dolegliwości jest wystarczające do uznania, że proces terapii u psychologa został zakończony sukcesem? A może ustąpienie dolegliwości jest niewystarczające, żeby uznać leczenie za skuteczne skoro nie zaszła żadna istotna zmiana cech osobowości pacjenta?

Ograniczenie oddziaływań psychoterapeutycznych psychologa do wyeliminowania objawów może skutkować tym, że objawy nerwicowe mogą pojawić się znowu. Trudno określić kiedy to może się stać – zbyt wiele czynników może mieć wpływ na to. Może to mieć miejsce równie dobrze za kilka miesięcy jak i lat.

W odpowiedzi na pytanie czy pacjent jest już wyleczony i można zakończyć psychoterapię u psychologa najważniejsze jest spostrzeganie pacjenta przez siebie samego. Czy czuje się on już zdrowy. Oczywiście to czysto subiektywne odczucie, zależne od tego jak pacjent sam definiuje „stan zdrowia” i jak odróżnia go od choroby. Jedna osoba będzie się czuła zdrowa, gdy nie będzie miała objawów, inna będzie przez to rozumiała dobre samopoczucie. Część osób zapewne zdrowie będzie definiować jako jakiś stan idealny, rzadko osiągalny.

Jeśli więc pacjent zgłasza jakieś dolegliwości, które mogą być przejawem choroby czy zaburzenia to nie można uznać, że został w pełni wyleczony, a psychoterapia u psychologa dobiegła końca. Proces kończenia terapii u psychologa powoduje odczuwanie, żalu u pacjenta. Jest to zupełnie normalne, natomiast jeśli podczas kończenia psychoterapii u psychologa następuje zaostrzenie objawów choroby, to może to świadczyć, że terapia nie przyniosła jeszcze oczekiwanych skutków. Z pełnym wyleczeniem mamy do czynienia wówczas, kiedy wszystkie objawy ustąpią. Psycholog psychoterapeuta powinien odróżnić czy nasilenie objawów pod koniec terapii nie ma związku z poczuciem, żalu lub lęku przed rozstaniem z terapeutą.

Pewne efekty odbytej psychoterapii u psychologa mogą jednak być odłożone w czasie - pacjent może je odczuwać dopiero w jakiś czas po jej zakończeniu, wszystkie efekty leczenia nie muszą być osiągnięte od razu już w trakcie procesu leczenia. Z taką sytuacją możemy mieć do czynienia wtedy, kiedy w wyniku procesu psychoterapii u psychologa nastąpiła zmiana tych cech osobowości, które były przyczyną powstawania zaburzeń przeżywania.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Zakończenie terapii u psychologa.

Tue, 19 May 2020 07:06:09 GMT

Kiedy zakończyć proces terapii u psychologa psychoterapeuty ?

W terapii pojawiają się okresy, kiedy pacjent przejawia pozytywne emocje wobec psychologa terapeuty i kiedy te emocje są negatywne. Wystąpienie silnych emocji wobec psychologa terapeuty może być oznaką, że proces leczenia rozpoczął się – nastąpiło zjawisko przeniesienia w terapii – rzutowanie uczuć żywionych wobec osoby, z którą łączy nas wyparty konflikt, na osobę psychologa terapeuty .

Co umożliwia przepracowanie problemów pacjenta i w efekcie wyleczenia.

Bywa, że silne, negatywne emocje wobec psychologa psychoterapeuty dominują w procesie terapii. Pacjent wtedy może podjąć decyzję o przerwaniu terapii przed uzyskaniem celu – wyleczenia. Czasami taka decyzja pacjenta jest słuszna, czasami jest wyrazem oporu przed zmianą. Jeśli zmieniamy psychologów terapeutów jak rękawiczki, za każdym razem powodem takiej decyzji, jest fakt, że „coś z tym psychologiem jest nie tak” należy się nad tym poważniej zastanowić. Czy za każdym razem wina leży po stronie psychologów terapeutów , czy my poddajemy się przy byle trudności, która pojawia się w terapii.

Psycholog psychoterapeuta przy zawieraniu kontraktu powinien zapytać pacjenta czy był już kiedyś w terapii i jak się ona zakończyła, ile sesji trwała i jaką metodą pracowano. Jeśli pacjent sam przerwał psychoterapię; nowy psycholog terapeuta powinien spróbować nakłonić pacjenta do powrotu do przerwanej terapii. Jest to tak naprawdę w interesie pacjenta i nowego psychologa terapeuty . Pacjent prawdopodobnie i tak przerwie nową terapię, więc nie osiągnie celu. Poza tym z nowym psychologiem terapeutą zacznie ten cały proces od nowa, co wydłuży termin wyleczenia i zwiększy koszty. Są oczywiście przypadki, kiedy powrót do przerwanej terapii nie jest wskazany ale jest ich zdecydowana mniejszość.

Nawiązywanie przymierza terapeutycznego trwa dość długo i nie następuje to na kilku pierwszych sesjach. Dopiero po kilkunastu spotkaniach możemy być bardziej obiektywni wobec psychologa terapeuty , czy naprawdę jest wobec nas zbyt „wymagający”, tym bardziej że dla większości pacjentów to pierwsza terapia, więc techniki wykorzystywane w trakcie terapii dla nich są nowością.

Nie jest to przyjacielska pogawędka umożliwiająca tylko wywnętrzanie się, które przynosi czasową ulgę. Czasami psycholog terapeuta dokonuje konfrontacji naszych przekonań, emocji i nie zawsze wtedy mamy poczucie bezwzględnej akceptacji z jego strony. Takie interwencje psychologa psychoterapeuty budzą w pacjencie niejednokrotnie frustrację, lęk itd. Ale ich zadaniem jest „wykolejenie” pacjenta z tych „koślawych torów” przeżywania, które uniemożliwiają mu efektywne wypełnianie jego ról społecznych, powodując cierpienie. Nie oznacza to, że każdy psycholog terapeuta jest kompetentny ani odpowiedni dla nas.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Relacja między psychologiem psychoterapeutą a pacjentem.

Mon, 18 May 2020 12:28:27 GMT

Jaki wpływ na efekty terapii ma jakość relacji psychologa i pacjenta?

W psychoterapii, szczególne psychoterapii indywidualnej decydujące znaczenie o jej powodzeniu ma relacja psychologa terapeuty i pacjenta. Wiele godzin sesji terapeutycznych, zwierzanie się ze swoich najintymniejszych szczegółów naszego sposobu przeżywania, bólu, cierpienia, powoduje, że obcy ludzie na początku relacji, po iluś sesjach stają się nie obojętni wobec siebie. Relacja ta nabiera pewnych cech intymności. Nie mówię tutaj o erotyzmie. Każdy z tej pary angażuje się na swój sposób w proces terapii; inaczej pacjent, inaczej psycholog terapeuta .

Pacjent w tej relacji, żeby była ona skuteczna terapeutycznie, musi obdarzyć psychologa terapeutę zaufaniem. Oczywiście nie staje się to od razu. Chociaż część pacjentów przed podjęciem terapii zasięga języka o psychologu terapeucie . Zaufanie pacjenta do psychologa terapeuty rodzi się w trakcie terapii. Dla pacjenta u psychologa terapeuty ważny jest nie tylko formalny profesjonalizm, ale także pewne cechy interpersonalne jak umiejętność okazywania akceptacji, zrozumienia dla problemów i cierpienia pacjenta. Takie poczucie, że między mną a moim psychologiem terapeutą jest „chemia”, która pozwala mieć nadzieję na wyleczenie jest kluczowe. Są typy osobowości, które boją się bliskości, zaangażowania, ale one na ogół nie zgłaszają się na terapię. Inni, zdając sobie sprawę w trakcie terapii, że to zmierza w stronę niepożądaną przez nich – bliskości, przestają chodzić na terapię.

Taka bliskość jak w procesie psychoterapii może budzić zarówno pozytywne jak i negatywne emocje. Czasami pacjent od samego początku terapii znajduje psychologa psychoterapeutę jako niesympatycznego gbura. Warto zastanowić się dlaczego tak się dzieje. Terapia nie jest zawsze procesem przyjemnym, bowiem dotykamy w niej bolących nas problemów, więc już samo to może powodować napięcie, lęk.

Do tego stosowane przez psychologa terapeutę pobudzające techniki mające na celu uświadomienie wypartych treści wcale nie musi być przyjemne. Może takie skutki powoduje opór przed zmianą, która może jest bolesna, ale umożliwiłaby wyleczenie. A może wybrany psycholog psychoterapeuta faktycznie posiada niesympatyczne cechy i nie uda nam się zawiązać z nim przymierza, które doprowadzi nas do upragnionego celu? Może wtedy faktycznie trzeba poszukać innego psychologa terapeuty .

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Kryzys w terapii u psychologa.

Sat, 16 May 2020 17:21:41 GMT

Kiedy terapia u psychologa trafia na trudności.

Praca wglądowa w trakcie terapii u psychologa służąca wyjaśnieniu mechanizmów powstawania zaburzeń przeżywania jest tym elementem procesu terapii, który może uruchomić proces leczenia. Pacjent i psycholog psychoterapeuta w trakcie tej pracy zmagają się ze zjawiskiem oporu . Uniemożliwia on pacjentowi zrozumienie siebie, a tym samym dotarcie do celu terapii - usunięcia zaburzenia. Opór chroni zachowanie swoistego status quo, pozornego stanu równowagi, którego uzyskanie było możliwe dzięki zbudowaniu systemu obron. Wyleczenie z zaburzenia wymaga naruszenia tego stanu równowagi, co musi być bolesne i może budzić niepokój pacjenta, a od psychologa wymagać motywacji.

W trakcie trwania terapii u psychologa ; w czasie zmagania się ze samym sobą, żeby odkryć nieuświadamiane procesy psychiczne, narasta poczucie lęku, obniżenie nastroju, mogą nasilić się też objawy. Taki przebieg terapii u psychologa jest zupełnie typowy, szczególnie dla podejścia psychodynamicznego w psychoterapii. Nie powinien wzbudzać niepokoju pacjenta, chociaż nie musi być przyjemny. Psycholog psychoterapeuta na pierwszej sesji, podczas zawierania kontraktu, powinien wspomnieć pacjentowi, że takie nasilenie objawów może wystąpić. W trakcie sesji psycholog terapeuta zaczyna docierać do niewygodnych tematów, które często przez całe lata były odsuwane na bok, nie chcieliśmy się nimi zajmować, bo były zbyt bolesne. Niestety taka taktyka spowodowała, ze te usunięte ze świadomości problemy nie zostały rozwiązane i skutkują teraz zgłaszanymi dolegliwościami. W trakcie terapii u psychologa , podczas docierania do wypartych treści mogą się pojawić inne objawy, które wcześniej nie występowały jak; intensywniejsze śnienie (o osobach, wydarzeniach, o których pozornie już dawno „zapomnieliśmy”), zmiany zachowania (częściej zauważają to najbliżsi niż sam pacjent).

Pacjenci często zbyt niecierpliwie wyczekują pierwszych efektów psychoterapii u psychologa . Rozumieją je jako polepszenie samopoczucia. Gdy nastąpi pogorszenie nastroju tak jak to opisano powyżej, to kojarzą ten efekt jako skutek źle prowadzonej terapii przez psychologa , tłumacząc sobie, że przecież miało być lepiej a jest gorzej…

Trudno porównywać psychoterapię u psychologa do innej formy leczenia, ale tam też polepszenie nie następuje zaraz, po zabiegu chirurgicznym czujemy się najczęściej gorzej niż przed, gdy znieczulenie przestaje działać. W psychoterapii u psychologa ta „operacja” odbywa się bez znieczulenia. To co ujawnia się w czasie takiego kryzysu umożliwia uzyskanie wglądu, dotarcie do wypartych treści. Ważne, jest żeby w takim momencie nie przerywać procesu terapii, kierując się czasowym pogorszeniem dolegliwości. W psychoterapii u psychologa jest wiele pułapek; jedną z nich jest to że czasowa ulga kojarzona jest z wyleczeniem, a kryzys w terapii tożsamy z brakiem skuteczności działań psychologa terapeuty .

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Grzebanie w przeszłości w trakcie terapii u psychologa.

Fri, 15 May 2020 07:18:52 GMT

Czy każdy psycholog musi pytać o wczesne doświadczenia?

W masowej świadomości niespecjalistów, a nawet niektórych psychologów czy psychiatrów; psychoterapia kojarzy się głównie z psychoanalizą czyli podejściem psychodynamicznym w terapii. Stąd zapewne wzięło się przekonanie, że psychoterapia u psychologa to takie grzebanie się w przeszłości.

Pacjenci psychologów terapeutów uważają, że zajmowanie się przeszłością jest niecelowe i to czysta strata czasu. Zdarzają się osoby szukające psychologa terapeuty koniecznie pracującego nie psychodynamicznie tylko inną metodą. Skrajne podejście psychoanalityczne w psychoterapii, doprowadzone do absurdu na potrzeby filmu, najlepiej ukazał nieraz Woody Allen. Taki obraz terapii u psychologa ma statystyczny Kowalski.

Nerwicy, ani zaburzenia osobowości nie dziedziczy się bezpośrednio. Pewne predyspozycje układu nerwowego dziedziczymy, ale i tak do powstania zaburzenia potrzebny jest udział środowiska (wychowania). Dopiero integracja tych dwóch czynników pokazuje jak może powstać nerwica, zaburzenie osobowości lub inne problemy natury psychicznej. Współcześnie większość psychologów tak tłumaczy powstanie zaburzeń psychicznych – w modelu interakcyjnym.

Środowisko na początku kształtowania się struktury osobowości oznacza rodzinę; przede wszystkim rodziców i rodzeństwo. Różne wydarzenia, które miały miejsce w trakcie naszego rozwoju, również te których istnienia nie mamy świadomości, ukształtowały nas takimi jakimi jesteśmy. Wszystko to, co miało miejsce wcześniej, przed podjęciem terapii, odbiło ślad w naszej psychice i może wpływać na to jak się zachowujemy teraz. Oczywiście podkreślmy, że może co oznacza, że nie musi. Więc jeśli psycholog psychoterapeuta pyta o wcześniejsze doświadczenia to pyta też o system rodzinny, społeczny w którym funkcjonowała osoba zgłaszająca się na terapię.

Nie wszystko można tłumaczyć np. relacją między dzieckiem a rodzicami, albo dzieckiem i jego starszym rodzeństwem. Warto zajmować się przeszłością u psychologa wtedy kiedy ona determinuje to jak funkcjonujemy dzisiaj i jeśli uznajemy, że to sprawia nam problem. Czasami mieliśmy trudne doświadczenia w dzieciństwie, mamy pełną świadomość tych wydarzeń, ale nie muszą one utrudniać naszego zachowania dzisiaj. Co nie oznacza, że nie wywarło ono na nas wpływu, na to jaką jesteśmy osobą, jakie cechy charakteru przejawiamy w codziennym funkcjonowaniu.

Trzeba pamiętać, że psychologia jest stosunkowo młodą nauką i nadal intensywnie się rozwija. W trakcie tego rozwoju psychologii powstały koncepcje mechanizmów psychopatologii, które winę za powstanie zaburzenia umieszczały bardzo chętnie po stronie rodziców. Obraz dzieciństwa przedstawiany przez pacjenta powinien być starannie weryfikowany przez psychologa psychoterapeutę . Łatwo umieścić winę za powstanie zaburzenia poza sobą, wtedy nie ponosi się żadnej odpowiedzialności za to jak dzisiaj funkcjonuję. Zajmowanie się dzieciństwem ma również sens terapeutyczny. Czasami może to wyjaśnić dlaczego w taki sposób przeżywamy coś dzisiaj. Najważniejsze, żeby pamiętać, że przeszłość tylko czasami zakłóca nasz sposób przeżywania dzisiaj.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Niewyjawione motywy terapii u psychologa.

Thu, 14 May 2020 07:28:16 GMT

Czy psycholog, prowadzący terapię, zna pełną motywację pacjenta?

Źródeł oporu , którego doświadcza psycholog w swojej pracy terapeutycznej może być wiele – np.: brak gotowości na przyjęcie pomocy , niewłaściwy psycholog terapeuta , niedostosowana technika pracy, brak wiary pacjenta lub psychologa terapeuty w skuteczność terapii, niejasno sformułowany cel terapii.

Czasami pacjent po prostu odnosi wtórną korzyść z utrzymującego się objawu . Psycholog prowadzący terapię nie zawsze jest świadomy tego od samego początku procesu terapii. Poznanie takiej motywacji wymaga czasu. Innymi słowy pacjent ma konkurencyjne cele wobec ustalonego z psychologiem psychoterapeutą celu terapii. Co z tego, że zgłosiłem się do psychologa psychoterapeuty , żeby wyleczyć się z uzależnienia skoro lubię ten stan odurzenia i jest dla mnie on swoistą protezą emocjonalną, bez której nie będę mógł sobie poradzić.

Dobrze opisuje to sformułowanie „i chciałabym i boję się”. To dążenie klienta, żeby zawsze dobrze się czuć kiedy mam tylko na to ochotę jest sprzeczny z celem terapii jakim jest porzucenie nałogu. Tak rozumiana wtórna korzyść jest pojęciem szerszym niż korzyść w postaci zwolnienia lekarskiego, które otrzymuje się tak długo jak utrzymuje się objaw choroby.

Oczywiście psycholog może zapytać wprost pacjenta czy nie odnosi korzyści z takiego stanu rzeczy i czy naprawdę chce coś zrobić ze swoim problemem, ale nie zawsze pacjent ma tego świadomość. Czasami psycholog terapeuta stosuje technikę „pytania o cud”; co by było gdyby nagle problem zniknął. Jakby wtedy pacjent funkcjonował, czy nie pojawiłyby się inne trudności w jego życiu.

Czasami psycholog terapeuta ucieka się do technik paradoksalnych prosi pacjenta, żeby podał okoliczności, w których symptom byłby pożądany lub pokazuje rozwiązanie polegające na usunięciu objawu, ale nie rozwiązujące problemu zgłaszanego przez pacjenta. Opisane techniki mają na celu pokazanie, przez psychologa , pacjentowi istnienie konkurencyjnych motywów.

Często psycholog może je zauważyć w wypowiedziach pacjenta w takich sformułowaniach „tak ale…”. Konkurencyjne cele nie uniemożliwiają terapii, ale ją na pewno utrudniają. Z drugiej strony, gdyby sformułowanie celu byłoby tak łatwe, to zapewne nie byłby potrzebny do tego psycholog psychoterapeuta . Konkurencyjne motywy mogą występować w terapii to nie jest przeszkoda w uzyskaniu celu, pod warunkiem, że obie strony psycholog psychoterapeuta i pacjent mają świadomość ich istnienia. Czasami lepszym rozwiązaniem dla pacjenta może być porzucenie celu terapii, ponieważ odbyłoby się to naruszeniem mozolnie wypracowanej równowagi, a cel sam w sobie nie jest wart zburzenia jej.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Czy ten psycholog psychoterapeuta jest odpowiedni dla mnie?

Wed, 13 May 2020 06:28:02 GMT

Na co powinienem zwrócić uwagę wybierając psycholog psychoterapeutę?

Pacjenci dość często spostrzegają psychologów terapeutów i jego kompetencje zawodowe przez pryzmat jego własnych doświadczeń życiowych. Chcą się upewnić, czy psycholog terapeuta(tka) pełni np. określone role społeczne - jest mężem, ojcem, matką, żoną itd. Niektórzy pacjenci idą dalej tym tokiem myślenia, uważając że doświadczenie własne jest niezbędne, żeby psycholog mógł pomagać w konkretnym problemie. Zastanawiają się jak osoba, która jest z wykształcenia psychologiem , ale np. nigdy nie przeżyła uzależnienia może skutecznie mi pomóc, przecież ona nie jest w stanie tego ani zrozumieć, ani wczuć się w moje położenie.

Takie podejście do kompetencji psychologa może wydawać się dość absurdalne, ponieważ przyjmując taki punkt widzenia, sugerujący że o kompetencjach decyduje doświadczenie problemu na własnej osobie, to od chirurga onkologa też powinniśmy oczekiwać, że zanim podejmie się leczenia chorego sam powinien przejść chorobę nowotworową. Problem jest zapewne złożony i dyskusyjny.

Nie zmienia to faktu, że jeśli takie przekonanie powstanie u pacjenta to na pewno będzie skutkowało niższą skutecznością terapii u takiego psychologa , który nie reprezentuje oczekiwanych przez niego cech. Pacjent, który ma takie poczucie braku kompetencji psychologa terapeuty ze względu na brak doświadczenia powinien to ujawnić na sesji. Oczywiście obowiązek spoczywa tutaj przede wszystkim na psychologu psychoterapeucie . W trakcie zawierania kontraktu, a więc ustalania zasad współpracy i wzajemnych obowiązków obu stron, psycholog terapeuta pyta pacjenta czy uważa jego osobę za odpowiednią do rozwiązania problemu pacjenta.

To jest właściwy moment na ujawnienie takiego przeświadczenia pacjenta, jeśli jeszcze dotąd tego nie zrobił. W przeciwnym razie pacjent podczas terapii będzie umniejszać kompetencje i skuteczność psychologa terapeuty i tym samym proces leczenia od samego początku nie będzie miał szans. Takie potwierdzenie ze strony pacjenta dla psychologa terapeuty, że to on jest właściwą osobą, żeby pomyślnie przejść ten proces, jest niezwykle istotne. Nawet jeśli wcześniej pojawiły się wątpliwości ze strony pacjenta, ale zostały przez psychologa terapeutę wyjaśnione. Zapobiega to wyciąganiu tego aspektu w chwilach trudnych w trakcie terapii, a takie na pewno się pojawią. Zapobiega to też zjawisku oporu ; skrywanego wstrzymywania postępów terapii przez pacjenta.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Zrozumienie roli objawu w terapii u psychologa.

Tue, 12 May 2020 06:57:44 GMT

Jak psycholog rozumie objaw zgłaszany przez pacjenta w terapii.

Na początku psychoterapii psycholog terapeuta próbuje poznać fakty nt. naszych objawów.

Psycholog pyta więc kiedy; w jakich sytuacjach się pojawiają, jak długo trwają, z czym się kojarzą pacjentowi. Następnym etapem psychoterapii u psychologa jest zrozumienie funkcji objawu. Co one tak naprawdę wyrażają skoro nie są dolegliwościami somatycznymi – wykluczyli to inni specjaliści. Dość szybko pacjent rozumie, że jego nerwobóle w okolicach mostka nie są klasycznym zawałem, ale coś symbolizują. W tym momencie terapii u psychologa zaczyna się właściwa analiza problemu pacjenta. Podczas kolejnych sesji psycholog próbuje się ustalić co się wydarzyło, dlaczego pojawił się taki objaw, jak można go usunąć. To skłania pacjenta do zagłębienia się w głąb siebie: co i jak myślimy, odczuwamy, jakie w konsekwencji mamy przekonania i postawy.

Proces poznawania siebie; taka swoista introspekcja teoretycznie jest dostępna każdemu z nas bez pomocy psychologa . Niestety to jak sami siebie spostrzegamy, również w aspekcie przeżywania jest dalekie od obiektywności. W tym celu potrzebny jest specjalista psycholog psychoterapeuta , który co prawda wie mniej o pacjencie niż on sam, ale dysponuje niezbędnymi umiejętnościami, żeby odkryć te nieświadome aspekty przeżywania pacjenta. Psycholog terapeuta pokazuje pacjentowi wszystkie niekonsekwencje w sposobie spostrzegania siebie i jego funkcjonowania. Pacjent ma wrażenie, że psycholog terapeuta czasami „czepia się”, ponieważ wyłapuje czynności pomyłkowe, przejęzyczenia, przemilczenia.

Ponieważ objaw pozwala pacjentowi funkcjonować, co prawda z dużym lub mniejszym dyskomfortem, ale umożliwia uzyskanie pewnego stanu równowagi. Interwencje psychologa psychoterapeuty w trakcie sesji burzą tą uzyskaną często z trudem równowagę. Efektem tego może być pogorszenie nastroju, poczucie zagrożenia, a nawet nasilenie objawów. Na tym etapie terapii pacjentowi wydaje się, że rozumie o co chodzi w jego problemie, potrafi pozornie wyjaśnić naturę swoich objawów. Prawda o problemie jednak na ogół jest bardziej skomplikowana. Początkowe hipotezy pacjenta co do własnego problemu w trakcie procesu terapii u psychologa dojrzewają. Niestety proces ten jest na ogół dłuższy niżby się chciało. Nikt tej pracy nie wykona za pacjenta.

Psycholog psychoterapeuta jest tylko wskazówką dla pacjenta; kontrapunktem dla jego sposobu spostrzegania siebie. Ta różnica w sposobach spostrzegania pacjenta i psychologa terapeuty może być pewną wskazówką do rozwiązania problemu.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Czy to czego oczekuję od psychologa jest osiągalne?

Mon, 11 May 2020 06:33:26 GMT

Jakich rezultatów mogę oczekiwać w wyniku terapii u psychologa ?

Jeśli udało nam się ustalić z psychologiem psychoterapeutą cel, który chcemy osiągnąć w procesie psychoterapii to należy się zastanowić czy tak sformułowany problem jest w ogóle osiągalny. Czy problem, który przysparza nam cierpienia da się rzeczywiście rozwiązać przy pomocy terapii u psychologa ?

Fakt czy da się coś zrobić w terapii u psychologa z problemem pacjenta jest kwestią bardzo subiektywną. Zależy to od spostrzegania tego problemu przez pacjenta. Jeśli uzna on, że problem tej jest nierozwiązywalny, to na nic się zda przekonanie psychologa psychoterapeuty , że można go rozwiązać. Psycholog nigdy nie wie wszystkiego, jedyną osobą, która to wie jest pacjent. Czasami pacjent nie ma dostępu do tych informacji poprzez działanie mechanizmów obronnych, ale psycholog terapeuta może mu umożliwić dotarcie do tych informacji.

Osobną kwestią jest czy zwerbalizowany przez pacjenta problem dotyczy bezpośrednio pacjenta czy innej osoby. Jest oczywistym, że psycholog nie może pracować nad 3-cią osobą w terapii np. małżonkiem, partnerem bez ich udziału. Jedynie co może zrobić psycholog psychoterapeuta w takiej sytuacji to pracować nad sposobem przeżywania, spostrzegania tej osoby.

Ale czasami, gdy takie przeformułowanie celu terapii pokazane przez psychologa nie interesuje pacjenta, to już samo uznanie że problemu nie da się rozwiązać jest już samo w sobie leczące, a na pewno daje pacjentowi poczucie ulgi. Kiedy pacjent w początkowej fazie terapii u psychologa doświadczy nierozwiązywalności problemu i związanego z tym poczucia żalu, można spróbować przeformułować problem tak, żeby można było nad nim pracować i jego rozwiązanie było możliwe. Rolą psychologa psychoterapeuty jest pomóc pacjentowi przeformułować tak cel terapii, żeby był on osiągalny.

Nawet w przypadkach, kiedy pacjent twierdzi, że rozwiązanie problemu jest w zakresie jego możliwości to może się okazać, że w rzeczywistości tak nie jest, tylko pacjent nie potrafi z jakiś powodów przyznać się otwarcie do tego. Czasami psycholog terapeuta wyczuwa to i powinien w takiej sytuacji skonfrontować pacjenta z nierealną oceną sytuacji.

Gdy pacjent naprawdę czuje, ze sprosta problemowi wtedy jest to widoczne nie tylko w na poziomie werbalnym, ale całej postawy pacjenta – podaje gotowe rozwiązania sytuacji.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Jaki jest rzeczywisty problem osoby zgłaszającej się do psychologa?

Sat, 09 May 2020 20:28:40 GMT

Czy to co mówię psychologowi na pierwszej sesji to mój główny problem?

Czasami problem, który zgłasza psychologowi pacjent nie jest tak oczywisty jakby mogło się wydawać. Najczęściej powodem takiego stanu rzeczy jest wyparty konflikt , do którego pacjent nie ma dostępu i tutaj zaczyna się rola psychologa psychoterapeuty . Czasami powód jest inny; pacjent upatruje źródło swojego problemu na zewnątrz; w innej osobie. Niestety w psychoterapii indywidualnej nie można pracować nad partnerem, żoną, matką itd., którzy są nieobecni w gabinecie psychologa podczas sesji.

Psycholog może jedynie pracować tylko nad tym jak pacjent odczuwa daną sytuację, która może być związana z relacją z partnerem, żoną, matką itd. Jeśli partner zgłasza psychologowi na terapii problem ze związkiem i nie ma szansy, że jego partnerka przyjdzie na terapię, to psycholog terapeuta powinien o tym poinformować pacjenta. W takiej sytuacji można przedefiniować cel terapii w taki sposób, żeby można było pracować nad nim w terapii indywidualnej, oczywiście pod warunkiem, że taki redefiniowany cel zaakceptuje pacjent. Pacjent będzie pracował z psychologiem nad tak redefiniowanym celem, jeśli rzeczywiście go doświadcza lub problemem, który utrudnia mu uzyskać to czego naprawdę pragnie lub powoduje jego cierpienie.

W jaki sposób można sprawdzić czy to, co jest dla mnie problemem jest faktycznie źródłem cierpienia? Najlepiej uszczegółowić go z psychologiem psychoterapeutą . Fakt, że uważam, iż moja nieśmiałość powoduje, że jestem nieszczęśliwy jest dość ogólnie sformułowany. Psycholog nie wiele może z tym zrobić w terapii potrzebuje więcej informacji. Ważne jest jak odczuwasz swoją nieśmiałość, kiedy, w jakich sytuacjach jest ona źródłem cierpienia dla ciebie. Czy wtedy kiedy nie możesz wykrztusić słowa na prezentacji firmowej, czy wtedy kiedy nie masz śmiałości, żeby zaczepić dziewczynę w dyskotece. Czasami dopiero przy próbach uszczegółowienia problemu z psychologiem możemy odkryć, że problem leży gdzie indziej i to nad nim powinno się pracować.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Czy dojrzałem do roli przyjmującego pomoc psychologa?

Fri, 08 May 2020 08:10:39 GMT

Czy jestem otwarty na to co usłyszę od psychologa ?

Podczas pierwszej sesji j psycholog psychoterapeuta powinien poznać motywację pacjenta do podjęcia terapii. Czasami nawet pacjent nie pytany przez psychologa sam mówi wprost, że przysyła go np. żona, partnerka, rodzice, lekarz, szef itd. W innych przypadkach terapeuta musi się upewnić, czyj to pomysł.

Motywacja jest podstawowym warunkiem udanej terapii. Jednak nawet w przypadku, gdy pacjent zgłasza, że przyszedł do gabinetu psychologa za namową lub pod naciskiem innych osób sprawa nie jest taka oczywista i jednoznaczna. Przecież poza skrajnymi przypadkami, kiedy sąd może nakazać wizytę u psychologa terapeuty , większość wizyt dobywa się dobrowolnie mimo, że zgłaszający mógł odczuwać naciski osób trzecich. W jakimś więc stopniu uznał swoją rolę osoby potrzebującej pomocy.

Dlaczego więc niektórzy pacjenci już od progu manifestują, że są nie z własnej woli w gabinecie psychologa ? Przyjęcie takiej postawy pozwala na czerpanie pewnych korzyści. Pacjent przyjmując taką postawę całą odpowiedzialność za proces psychoterapii, zaangażowanie w jej przebieg i jej efekty próbuje przerzucić na terapeutę. W mniemaniu pacjenta psycholog psychoterapeuta ma związane ręce i nie może niczego od niego wymagać; współpracy, jakiejś zmiany, odkrywania siebie itd.

Zadaniem psychologa terapeuty jest uświadomienie pacjentowi na początku terapii, że od tak naprawdę dokonał wyboru przychodząc do jego gabinetu. Dopóki pacjent tego sobie nie uświadomi, pytanie psychologa „jakie Pan ma oczekiwania od terapii?” może nie mieć sensu. Pacjent będzie ciałem w gabinecie psychologa, nawet będziemy rozmawiać z nim o jego życiu, ale nie będzie on zaangażowany w proces terapii. Jeśli nawet pacjent nie uzna swojej roli przyjmującego pomoc i wyjdzie z gabinetu psychologa psychoterapeuty przerywają sesję i tak odniesie z tego korzyść.

Brzmi dość absurdalnie, ale taka osoba po prostu weźmie odpowiedzialność za swój czyn, za swoje życie. To samo w sobie może już być terapeutyczne. Nie zawsze pacjent na pierwszej sesji wyjawia, że nie jest w gabinecie psychologa z własnej woli. Czasami dopiero kiedy terapia trafia na martwy punkt i pacjent nie osiąga postępu; wyjawia, że zmusił go do pójścia do psychologa np. współmałżonek. Oczywiście te dwie sytuacje, kiedy psychoterapia jest własnym wyborem i kiedy jest przymusem nie są równoważne. Łatwiej pracować z kimś, kto jest świadomy swojego wyboru i angażuje się w proces terapii. Czasami pacjenci, którzy zrezygnowali z terapii na samym początku, bo to nie był ich wybór wracają i wtedy i efektywnie przechodzą proces terapii.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Kiedy psycholog milczy.

Wed, 06 May 2020 07:26:51 GMT

Niewygodna cisza w gabinecie psychologa.

Psychoterapia jest szczególną formą leczenia, którą można przyrównać do rozmowy – szczególnego rodzaju rozmowy, bo cel tej rozmowy jest psychoterapeutyczny. W zasadzie można powiedzieć, że podczas sesji psychoterapeutycznych głównie mówi pacjent, a psycholog terapeuta uważnie go słucha.

Wyjątkiem jest pierwsze spotkanie , kiedy po wysłuchaniu zgłaszanego przez pacjenta problemu psycholog psychoterapeuta stara się ustalić, czy dobrze rozumie problem pacjenta i wyjaśnia na czym polega stosowana przez niego metoda oraz wzajemne zobowiązania pacjenta i psychologa terapeuty wynikające z rozpoczęcia terapii. Zdarza się, że psycholog terapeuta nie odpowiada na pytanie pacjenta; milczy, Dlaczego tak się dzieje? Czy to jest normalne; albo czy ja powiedziałem coś dziwnego? – zadają sobie pytanie pacjenci.

Na pierwszych sesjach zadaniem psychologa terapeuty jest zdiagnozowanie pacjenta. Psycholog czy psychiatra ma niewiele narzędzi, które może wykorzystać do tego – poza właśnie rozmową. Dlatego jak przebiega ta rozmowa jest tak istotne dla procesu diagnozy i później terapii. Pacjenci czasami tego nie rozumieją. Psycholog psychoterapeuta powinien poznać przypadek pacjenta, nie sugerując mu niczego nawet poprzez zadawanie pytań. Pytania mogłyby ingerować w przebieg wypowiedzi pacjenta. To psycholog terapeuta ma podążać za tokiem wypowiedzi pacjenta, a nie pacjent za tokiem pytań terapeuty.

Oczywiście są inne czynniki zakłócające wypowiedź pacjenta, chociażby robienie notatek przez psychologa terapeutę. Czasami jest niemożliwe uniknięcie tego elementu szczególnie, gdy pacjent nie życzy sobie nagrywania sesji terapeutycznych. Pacjent widząc co psycholog terapeuta notuje może uznać, że to jest coś istotnego i skupiać się na tym wątku swojej wypowiedzi. W takim przypadku zmniejsza się szansa na prawidłową diagnozę.

Milczenie psychologa terapeut y ma jeszcze inną funkcję, niezwykle ważną w procesie terapii – pobudza pacjenta do mówienia. Dla części osób samo milczenie jest kłopotliwe, więc starają się zapełnić to pustkę słowami, czują się niekomfortowo w ciszy. Dla pacjenta niezwykle istotna jest informacja o czym ma mówić. Pacjent na sesji powinien skupiać się na swoim problemie, określić co przysparza mu cierpienia, o swoich objawach, o zaburzeniach przeżywania. Generalnie o wszystkim co się wiąże z jego życiem psychicznym, a co przysparza mu problemów lub czym się niepokoi. Jednym z celów psychoterapii jest lepsze poznanie siebie; psycholog prowadzący psychoterapię umożliwia ten proces. Na co dzień nie przyglądamy się sami sobie tak uważnie i nawet jeśli tak by było to nie zachowujemy obiektywności.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Czy możliwy jest związek dwojga narcyzów?

Mon, 04 May 2020 07:42:58 GMT

Czy bycie w związku z narcyzem musi się skoczyć terapią par u psychologa?

Niektórzy twierdzą, że stworzenie trwałego związku z narcyzem jest wręcz nie możliwe. Ale jak jest naprawdę? Czy wszyscy narcyzi są skazani na bycie wiecznymi singlami? Czy możliwe jest trwanie w długoletnim związku z osobą, która spostrzega nas jako narzędzie do realizacji własnych wielkościowych potrzeb, i dopuszcza do świadomości tylko te cechy nas samych, które odpowiadają jego narcystycznym popędom i oczekiwaniom? Czy jak jestem w związku z narcyzem, to powinien on trafić na terapię do psychologa? A może to ja, osoba pozostająca w związku z narcyzem, powinna poprosić o pomoc psychologa ? Narcyzi odbierają jako zniewagę sytuację, kiedy partner nie potrafi całkowicie dostosować się do nich? Czy osoba w związku z egoistycznym narcyzem może być szczęśliwa? Te i wiele podobnych pytań słyszy psycholog od osób, które pozostają w związku z osobą z narcystycznym rysem osobowości.

Osoby wchodzące w związki z narcyzami powszechnie uważa się za altruistów; osoby przesadnie skromne; z kompleksem niższości, czujące się niegodne uczuć innych, z niskim poczuciem własnej wartości, skromnych, których życie podporządkowane jest celom egoisty, z którym się związali. Kiedy bliżej poznamy te osoby to okaże się, że wcale nie są aż tacy skromni, ale po prostu wrodzona nieśmiałość nie pozwala im na eksponowanie ukrywanych nieskromnych wyobrażeń o sobie samym. Silne poczucie winy zabrania im ujawniania wielkościowych fantazji na własny temat. Takie spojrzenie na relację z osobą narcystyczną jest uproszczeniem, nie zawsze psycholog diagnozujący sytuację pary musi też tak widzieć tę relację, kiedy tylko jedna strona czerpie korzyści w byciu w tej relacji.

Dlatego często osoby pozostające w związku z osobą z narcystycznym rysem osobowości czasami zadowalają się identyfikacją z narcystycznym partnerem, którego wybrali do życia, idealizując go i przypisując te ma aspekty własnej osobowości, które przez wrodzoną skromność nie są sami w stanie realizować. Są to np.: żony zaangażowane w karierę zawodową męża, które starają się nie tylko zorganizować mu dom, żeby odciążyć go od przyziemnych spraw, ale również dbające o jego pozycję zawodową; będąc jego prywatną sekretarką; robiąc korekty i tłumaczenia tekstów, pilnujące terminarza spotkań, organizujące spotkania towarzyskie podtrzymujące jego pozycję zawodową. Nie zawsze partnerzy osób narcystycznych jawnie skarżą się w gabinetach psychologów na to, że są wykorzystywane. Czasami mówią jedynie o zmęczeniu, wyczerpaniu.

Psycholog przyglądający się relacji takiej pary może pokazać, że wymiana między partnerami jest nie tylko jednokierunkowa, że żona może też czerpać korzyść z takiej sytuacji wypychając męża na stanowiska, spełniając w ten sposób swoje ukrywane i nierealizowane wprost ambicje. Doskonałą ilustracją takiego układu partnerskiego jest początek klasycznego już filmu „Wojna Państwa Rose” z Michaelem Douglasem i Kathleen Turner. Taki mąż nie może obyć się bez swojej żony. Ale też takie żony żyją dla swojego męża i przez niego realizują się.

Tak naprawdę osoba żyjąca w związku z narcyzem może również posiadać rys narcystyczny tylko, że ona realizuje swoje fantazje narcystyczne nie wprost, ale poprzez partnera, którego idealizuje, dla którego poświęca się, rezygnując z własnego „ja”. Czasami trudno to dostrzec bez pomocy psychologa . Łatwiej jest myśleć o sobie jako osobie wykorzystywanej czy poświęcającej się niż czerpiącej też korzyści z takiej relacji.

Narcyzm w związku boi się utraty swojej tożsamości, natomiast jego partner, wręcz przeciwnie, chce stopić się z idealizowanym narcyzem. Narcyz potrzebuje lustra, w którym się przegląda i takim zwierciadłem dla niego staje się jego partner, który go podziwia, z którego potrzebami nie musi się liczyć. Narcyz nie czuje zagrożenia własnej autonomiczności i tożsamości ze strony swojego partnera, ponieważ partner całkowicie mu się podporządkowuje. Partner submisyjny często sam nie dostrzega podporządkowania, uległości wobec partnera dominującego. Czasami dopiero psycholog psychoterapeuta pokazuje mu to podczas terapii.

Po latach trwania w takim związku to na czym najbardziej zależało narcyzowi, żeby uchronić w związku – wolność, autonomia stają się zagrożone. Bo to partner narcyza poprzez całkowite swoje oddanie i zaangażowanie w życie partnera przejął nad narcyzem kontrolę. Kiedy psycholog pokazuje to osobie narcystycznej spotyka się często z zaskoczeniem wobec takie interpretacji. Poza tym idealizacja, uwielbienie partnera wymagają od narcyza ciągłego wysiłku w utrzymywanie tego uwielbienia dla niego. Nie jest to miłość bezwarunkowa, ale zależna od ciągłego podsycania jego wielkościowego ja.

Narcyz tak naprawdę boi się małżeństwa, co nie oznacza że nie tworzy związków czy nie zawiera związków małżeńskich. Dzisiaj akceptacja społeczna ułatwia bycie samotnym bez etykietki starej panny czy kawalera. Narcyzi chętnie tkwią w konkubinacie, ponieważ ułatwia to samorealizację swoich wielkościowych ambicji. Jeśli narcyz szuka partnera to takiego, który nie będzie stawiał mu swoich wymagań, który podporządkuje mu się i będzie go wielbić.

Skala problemu narcyzmu jest duża; od narcystycznego stylu osobowości (z różnym nasileniem typowych cech) aż po narcystyczne zaburzenie osobowości. To czy taka osoba powinna trafić do gabinetu psychologa terapeuty to sprawa indywidualna, uzależniona od tego czy osoba ta cierpi z tego powodu, doznaje jakiś strat, albo może osoby w najbliższym otoczeniu narcyza.

# PsychologPoznań , # PsychologPoznańPiątkowo , # PsychoterapeutaPoznań , # PsychoterapeutaPoznańPiątkowo , # GabinetPsychologicznyPoznań, # TerapiaParPoznań , # TerapiaParPoznańPiątkowo .

Dlaczego wybrać psychoterapię w gabinecie psychologa?

Fri, 01 May 2020 18:15:43 GMT

Psycholog czy psychiatra? Czy to konkurencyjne zawody?

Czasami nie dowierzamy w skuteczność psychoterapii u psychologa, jako metody leczenia. Najczęściej dopiero w ostateczności po nieskutecznej, długookresowej farmakoterapii (leczenie z wykorzystaniem leków psychotropowych) decydujemy się na zmianę metody i rozpoczęcie psychoterapii u psychologa .

Wierzymy, że leki są skuteczniejsze, działają szybciej no i nie trzeba nic robić; wystarczy stosować się do zaleceń lekarza psychiatry i zażywać regularnie leki. Wydaje się to być prostym i wygodnym rozwiązaniem. Czasami także tańszym. Nie ma potrzeby wizyty w gabinecie psychologa psychoterapeuty co tydzień lub dwa. Psychoterapia oznacza bliską relację z osobą psychologa , który może poznać nasze sekrety często takie, którymi nie dzieliliśmy się z nikim innym.

Niestety nie ma róży bez kolców; także w tym przypadku. Leczenie farmakologiczne jest leczeniem objawowym – nie usuwa niestety przyczyn choroby, tylko jej objawy. To tak jakby leczyć próchnicę zęba lekami przeciwbólowymi. Uśmierzają ból, ale nie leczą samej próchnicy; przynoszą czasową ulgę w bólu. Leki stosowane w psychiatrii dają często chwilową poprawę i muszą być nierzadko stosowane przez wiele lat. Po ich odstawieniu objaw może wracać. Innym skutkiem ubocznym farmakoterapii jest możliwość uzależnienia się od stosowanych niektórych środków.

Żeby być dobrze zrozumianym; nie zniechęcam w tym miejscu do korzystania z wizyt u psychiatry. Oczywiście, w niektórych sytuacjach leki psychotropowe są jedynym sposobem leczenia umożliwiającym osobom chorym psychicznie jako takie funkcjonowanie w społeczeństwie. Psychoterapia psychoz jest trudna i w polskich warunkach niestety rzadko stosowana, a mogłaby polepszyć funkcjonowanie przewlekle chorych. Ale nie mogłaby być jedyną metodą leczenia.

W wielu przypadkach zaburzeń psychicznych dopiero połączenie farmakoterapii i psychoterapii daje dopiero optymalne efekty. Są to dwie różne metody leczenia, wspierające się w terapii i rzadko wykluczające nawzajem.

W zaburzeniach nerwicowych i zaburzeniach osobowości psychoterapia może być skuteczną metodą leczenia. Przyjmowanie leków psychotropowych nie spowoduje wypracowania nowych mechanizmów psychicznych. Oczywiście psychoterapia u psychologa jest to metoda leczenia „z wyboru”, na które może zdecydować się pacjent. Nie wyklucza ona innych metod jak farmakoterapii.

Do pacjenta i lekarza prowadzącego należy rozważenie wszelkich za i przeciw wybranej metody terapii. W zaburzeniach nerwicowych i zaburzeniach osobowości żadna inna metoda niż psychoterapia u psychologa nie stwarza szansy na usunięcie tych zaburzeń, trwałej zmiany struktury charakteru.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Z czym na pierwszą sesję u psychologa?

Thu, 30 Apr 2020 07:18:02 GMT

Jak się przygotować do pierwszej wizyty u psychologa ?

Najważniejszą rzeczą, z którą musi zjawić się pacjent u psychologa psychoterapeuty to motywacja , a więc chęć zmiany. Nierozerwalnie z nią związana jest nadzieja na osiągniecie tej zmiany. W literaturze psychologicznej opisuje się opisuje się ją jako niespecyficzny czynnik leczący, a więc taki który powstaje w wyniku relacji między psychologiem psychoterapeutą a pacjentem, nie jest on co prawda związany z technikami terapeutycznymi stosowanymi w trakcie terapii, ale jak pokazują badania jego udział jest niezmiernie istotny.

Pacjenci czasami zanim zdecydują się na konkretnego psychologa psychoterapeutę , zasięgają języka o nim, sprawdzają jakie informacje są dostępne w sieci na temat terapeuty, przeglądają jego publikacje. Z jednej strony to istotne i pozytywne z punktu widzenia siły przymierza terapeutycznego, gdy pacjent jest pewien, że to „ten” psycholog terapeuta . Z drugiej strony to sprzeczne z zasadą neutralności w psychoterapii, mówiącą że pacjent powinien znać minimum informacji na temat psychologa terapeuty , bo to zaburza proces terapeutyczny, zwłaszcza proces przeniesienia.

Bywa, że już po samym umówieniu się na pierwszą sesję, pacjent nawet jeszcze nie spotkał się nawet z psychologiem terapeutą , a już czuje zmianę, nie trzeba chyba dodawać że to ważny efekt, ale niewystarczający do uzyskania istotnej zmiany terapeutycznej. Pierwsza sesja w gabinecie psychologa , a nawet 2-ga i czasami 3-cia nie jest stricte terapeutyczna, a diagnostyczna. Na pierwszym spotkaniu psycholog terapeuta zapoznaje się ze zgłaszanym przez pacjenta problemem. Czasami pacjent jest kierowany od specjalisty już z jakąś diagnozą lub nawet kilkoma od różnych specjalistów.

Pierwsze spotkanie ma na celu postawienie diagnozy przez psychologa psychoterapeutę , nie zawsze ona jest tożsama z diagnozą innego specjalisty np. lekarza psychiatry – nie oznacza to, że któraś z tych diagnoz jest błędna. Wynika to ze stosowanych narzędzi diagnostycznych, które są mniej precyzyjne niż w chorobach somatycznych. Poza tym lekarze psychiatrzy w diagnozie zwracają bardziej uwagę na zespół symptomów, a więc objawy, dla psychologa psychoterapeuty ważny jest również patomechanizm powstania zaburzenia, bo to umożliwi wykorzystanie narzędzi, którymi dysponuje psycholog psychoterapeuta .

Pierwsza sesja u psychologa to przede wszystkim rozmowa dotycząca objawów, kiedy się pojawiają, od kiedy objawy występują, w jakich sytuacjach się pojawiają, czy pacjent łączy z czymś lub kimś ich występowanie, jak dotychczas sobie z nimi radził. Pacjent powinien poinformować psychologa terapeutę jakie przebył choroby, czy jest obecnie leczony i jeśli tak, to na co i jakie leki przyjmuje. Czy był już kiedyś w psychoterapii.

Po zapoznaniu się z problemem pacjenta psycholog terapeuta powinien powiedzieć pacjentowi jak on, ze swojej perspektywy specjalisty, widzi problem pacjenta, co proponuje jako terapię. Jeśli pacjent sam nie określił celu terapii, czyli tego co chce uzyskać w jej wyniku, to powinien pomóc w tym psycholog terapeuta i uzyskać od pacjenta potwierdzenie, że to jest istotnie ten problem, nad którym chce pracować pacjent.

Innymi celami pierwszej sesji u psychologa jest ustalenie zasad psychoterapii inaczej mówiąc kontraktu terapeutycznego czyli wzajemnych zobowiązań psychologa psychoterapeuty i pacjenta. Psycholog terapeuta powinien wyjaśnić pacjentowi na czym będzie polegała terapia. Co się z nią wiąże np. jakie emocje mogą się pojawić w jej trakcie. Czy wszystko będzie się odbywać na sesji terapeutycznej, czy pacjent będzie musiał wykonywać jakieś zadania samodzielnie. Jak często będą odbywały się sesje terapeutyczne i jak długo będą trwały. Na ile spotkań umawiają się, po których dokonają oceny jej efektów.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Choroby psychosomatyczne w psychoterapii.

Tue, 28 Apr 2020 17:37:46 GMT

Czy z problemami somatycznymi do gabinetu psychologa ?

Wiele osób, które słyszało o chorobach psychosomatycznych na ogół łączy je z pojęciem nerwica, ale nie zawsze zdaje sobie sprawę, że właśnie ich choroba (a raczej jej objawy), której biologicznej przyczyny nie może znaleźć kolejny lekarz specjalista, ma również podłoże psychogenne.

Jakie to mogą być dolegliwości? Najczęściej są to: bóle głowy, kręgosłupa, różnego rodzaju dolegliwości żołądkowe, zespół jelita drażliwego, schorzenia układy mięśniowo-szkieletowego, alergie, zmiany skórne i wiele innych. Na pierwszy rzut oka z tymi problemami nie zwracamy się o pomoc do psychologa czy psychoterapeuty .

Często zaburzenia o podłożu psychogennym trwają całymi latami, rodzina i najbliżsi często są już zmęczeni wiecznym jego uskarżaniem się na chorobę, czasami też nie wierzą choremu, ponieważ kolejni specjaliści nie mogą wykryć przyczyny dolegliwości. Zaczynają traktować go ja hipochondryka przewrażliwionego na swoim punkcie, chcącego tym zachowaniem skupić na sobie uwagę, a chory naprawdę cierpi.

Nie zawsze choroba o podłożu psychogennym jest ucieczką od problemów i trudności – trzeba brać to pod uwagę. Założenie, że chory chce w ten sposób uzyskać korzyści jest zbyt dużą generalizacją i krzywdzi naprawdę chore osoby. Czasami zanim chory trafi do gabinetu psychologa psychoterapeuty pielgrzymuje do wielu specjalistów innych dziedzin, przechodzi rozbudowaną diagnostykę medyczną. Czasami po długich i bezskutecznych poszukiwaniach, ktoś kieruje taką osobę do psychologa psychoterapeuty - niestety nie tak często.

Choroby psychogenne ujawniają się w sytuacjach trudnych, gdy mamy do czynienia z konfliktem , dylematem życiowym, z którym chory nie potrafi sobie poradzić, ponieważ zawodzą mechanizmy obronne, dezadaptacyjne przekonania, struktura osobowości itd.

Np. żeby zakończyć pracę w firmie, w której szef sadysta nigdy nie jest zadowolony, a ja jestem jego podręcznym workiem treningowym i nie wyobrażam sobie, że można złożyć wypowiedzenie i świat się z tego powodu nie zawali. Tkwię w tym toksycznym układzie, za to zaczyna szwankować np. mój żołądek i nabawiłem się przysłowiowych wrzodów.

Leczę je u różnych specjalistów, ale nieskutecznie, bo przyczyna jest gdzie indziej w psychice.

Właściwą decyzją jest wtedy podjęcie leczenia psychoterapeutycznego w celu uwolnienia się od trapiących chorego zaburzeń. Typ psychoterapii powinien być właściwie dobrany do specyfiki tego zaburzenia psychogennego. Po diagnozie psycholog powinien wskazać właściwą formę terapii.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Czy można uzależnić się od psychoterapii? A może od psychologa?

Mon, 27 Apr 2020 09:16:53 GMT

Jakie zagrożenia mogą powodować sesje u psychologa psychoterapeuty ?

Część pacjentów zapewne przychodzi do gabinetu psychologa psychoterapeuty na terapię z innych powodów niż chęć pozbycia się przykryw objawów zaburzeń chorobowych np. nerwicy. Zawsze jeśli pacjent lub psycholog psychoterapeuta ma wątpliwość takiej natury to warto odwołać się do kontraktu terapeutycznego i ustalonych w nim celów terapii.

Czy cele te może zostały już osiągnięte i wtedy trzeba albo zaprzestać terapii, albo ustalić nowe cele terapeutyczne, jeśli pacjent ma poczucie, że chce jeszcze nad czymś popracować, co przysparza mu cierpienia a psycholog terapeuta czuje się kompetentny do udzielenia takiej pomocy . Albo jeśli cel nie został osiągnięty i zarówno pacjent jak i psycholog terapeuta mają wrażenie, że od wielu sesji nie osiągają istotnej zmiany to trzeba podjąć decyzję o jej zakończeniu.

Zarówno lekarze jak i psycholodzy psychoterapeuci mają do czynienia z pacjentami, który mają ukryty, inny cel niż wyleczenie, oni oczekują po prostu zainteresowania, zaopiekowania, ponieważ czują się samotni. Nie potrafią znaleźć sobie partnera życiowego, albo stracili bliską osobę i nie przychodzi im do głowy w ogóle rozpoczęcie szukania tej osoby lub inne okoliczności życiowe spowodowały, że są sami.

Rozmowa psychoterapeutyczna jest specyficzna, gdzie pacjent jest w centrum zainteresowania psychologa terapeuty , który uważnie i życzliwie wysłuchuje pacjentów. Może to powodować złudzenie nawiązania bliskiego, wręcz intymnego kontaktu z drugą osobą, w rolę której wchodzi psycholog psychoterapeuta . Tacy pacjenci żyją psychoterapią, wokół niej organizuje się ich życie.

Oczywiście pacjenci ci odnoszą swoje korzyści, nie zawsze są one natury psychoterapeutycznej, czasami należałoby to nazwać po prostu pomocą psychologiczną. Jeśli psycholog psychoterapeut a zauważy że tak jest, to od jego uczciwości należy poinformowanie pacjenta o tym, nie stwarzając mu złudzenia na osiągniecie zmiany terapeutycznej. Pacjenci tacy odnoszą swoją korzyść z psychoterapii, która ma wtórna wobec celów psychoterapii - poczucie zaopiekowania, zainteresowanie. Ale nie odnoszą właściwych korzyści z terapii jakim jest wyleczenie. Sesja psychoterapeutyczna stwarza specyficzną atmosferę, która sprzyja czerpaniu takich wtórnych korzyści.

Innym powodem dla którego pacjenci kurczowo trzymają się psychoterapii mimo czasami braku efektów z takiego leczenia jest niechęć do podjęcia leczenia psychiatrycznego kojarzonego głownie z farmakoterapią. Pacjenci Ci uważają, że podjęcie leczenia psychiatrycznego jest ostatecznością i powoduje stygmatyzowanie.

# PsychologPoznań , # PsychologPoznańPiątkowo , # PsychoterapeutaPoznań , # PsychoterapeutaPoznańPiątkow o, # GabinetPsychologicznyPoznań , # TerapiaParPoznań, # TerapiaParPoznańPiątkowo .

Rodzina jako zasób ale także źródło zaburzeń

Thu, 23 Apr 2020 07:57:28 GMT

Kiedy rodzina pojawia się u psychologa terapeuty .

Na zaburzenie procesów przeżywania mogą mieć wpływ nasze cechy osobowości, mechanizmy obronne, struktury poznawcze oraz predyspozycje układu nerwowego, a jak się ma do tego problemu system rodzinny, w którym wychowujemy się?

Kiedy to rodzina pojawia się w gabinecie psychologa psychoterapeuty ? Niekoniecznie fizycznie, ale często symbolicznie w treściach wspomnień pacjenta.

Wzrastamy w rodzinach, które różnią się między sobą; strukturą tej rodziny (rolami które są przypisane poszczególnym ich członkom), zasadom w nich panującym (np. czy można okazywać i w jaki sposób uczucia), jak przebiega komunikacja w rodzinie (zarówno na poziomie werbalnym jak i niewerbalnym, i na ile te poziomy komunikacji są spójne), jak wyznacza się granice (np. między dziećmi i rodzicami). Rodzina przeżywa też swój rozwój w czasie, kiedy to następują narodziny nowych członków rodziny, ich dojrzewanie i wchodzenie w role społeczne, aż po odejście członka rodziny.W trakcie psychoterapii psycholog analizuje z pacjentem podstawowe te cechy rodziny.

Nie trudno sobie wyobrazić, że największe znaczenie dla rozwoju dziecka, również rozwoju psychicznego, mają pierwsze miesiące jego życia, które przebiegają w rodzinie rozumianej nie tylko jako ojciec i matka dziecka. Kształtowanie osobowości rozpoczyna się już w tym tak wczesnym okresie życia dziecka i od niego zależy jakie cechy osobowości będzie wykazywało dziecko. Mniej dla nas oczywistym jest fakt, że nawet kolejność narodzin dziecka w rodzinie ma wpływ na jego rozwój. W zależności od tego czy dziecko jest jedynakiem, czy też najstarszym, środkowym czy najmłodszym dzieckiem w rodzinie ma to wpływ ma jego rolę i pozycję w hierarchii w rodzinnej i to też wpływa na jego rozwój cech osobowości. Dla laika te informacje czasami nie mają większego znaczenia, psycholog w procesie terapii stara się pokazać jak to wpłynęło na sposób funkcjonowania pacjenta w życiu dorosłym.

Narodziny dziecka zmieniają role również między małżonkami – stają się nie tylko partnerami, ale również rodzicami. Czasami jedno z małżonków np. po narodzinach dziecka staje się tylko rodzicem, ale przestaje być partnerem seksualnym swojego małżonka. Czasami dochodzi do tak silnego związku np. matki z synem, że syn zaczyna pełnić rolę „mężczyzny mamusi”, co wpływa zarówno na związek rodziców jak i kształtowanie się osobowości dziecka. Młodzi ludzie zakładając nową rodzinę wnoszą w posagu jakoby dziedzictwo rodzin, z których pochodzą to również ma wpływ na kształtowanie się cech osobowości dzieci narodzonych z tego związku.

Narodziny dziecka są dla związku często okresem ważnej próby, wtedy też pojawiają się pierwsze istotne konflikty w związku i partnerzy próbują je czasami rozwiązać za pomocą psychologa terapeuty par .

Innymi przypadkami determinującymi powstawanie zaburzeń u dzieci jest choroba lub odejście któregoś z rodziców zarówno rozumiana jako śmierć jak i rozstanie z rodzicem spowodowane rozwodem. W takich przypadkach czasami korzysta się z pomocy psychologa specjalisty od interwencji kryzysowej.

Bywa, że rodzice przejawiający sami zaburzenia nerwicowe wpływają w ten sposób na kształtowanie się cech osobowości dziecka. Dla dziecka rodzice są modelem, na którym się wzorują również w kwestii sposobów zachowania i przeżywania. W tym rozumieniu możemy dziedziczyć cechy nerwicowe po rodzicach. Część rodziców nie posiada zdolności okazywania uczuć wobec dziecka, tym samym dziecko nie ma od kogo nauczyć się okazywania uczuć.

Oczywiście rodzina zarówno w trudnych sytuacjach życiowych jak i tych codziennych jest dla oparciem, wzorcem kształtującym nasze postawy życiowe. Czasami w cale nie musi być obecna fizycznie przy nas, żebyśmy czerpali z jej zasobów, czasami po prostu wystarczy pomyśleć jak to by zrobił tata, albo co powiedziałaby na to mama. W rodzinie możemy spotkać zarówno czynniki sprzyjające naszemu zdrowiu psychicznemu jak i takie, które sprzyjają formowaniu się zaburzeń. W psychoterapii podejściem, w którym rodzinę traktuje się jako czynnik sprzyjający zdrowiu lub zaburzeniom nazywa się terapią systemową.

Jeśli rodzina nie była źródłem zasobów psychicznych i w jakiś sposób nie radzimy sobie w swoim życiu, cierpiąc z tego powodu jest to wskazanie, żeby zwrócić się o pomoc do psychologa psychoterapeuty .

# PsychologPoznań , # PsychologPoznańPiątkowo , # PsychoterapeutaPoznań , # PsychoterapeutaPoznańPiątkowo , # GabinetPsychologicznyPoznań , # TerapiaParPoznań , # TerapiaParPoznańPiątkowo .

Czy tylko wyparty konflikt powoduje zaburzenia psychiczne?

Wed, 22 Apr 2020 11:11:05 GMT

Nad jakimi przyczynami zaburzeń pracuje psycholog - psychoterapeuta ?

Po latach dominacji, w psychoterapii ale również w całej psychologii , psychoanalizy - przyczyn różnego rodzaju zaburzeń psychicznych zaczęto upatrywać w błędnych przekonaniach na temat otaczającego świata. Takie wdrukowane nam w trakcie wychowania przekonania nazwano schematami poznawczymi. Była to duża zmiana w rozumieniu przyczyn zaburzeń. Dało to nowe narzędzie psychologom do pracy terapeutycznej. Odtąd psycholog - psychoterapeuta zajmował się nie tylko przeszłością pacjenta, jego wczesnymi traumatycznymi doświadczeniami.

Koncepcja ta mówi, że wydarzenia, które nam się przytrafiają w życiu same w sobie są neutralne, ale to znaczenia jakie im sami nadajemy powodują, że cierpimy lub jesteśmy szczęśliwi. Czyli to nie tylko cechy naszej osobowości i mechanizmy obronne radzenia sobie z konfliktami psychicznymi powodują czy nasze funkcjonowanie jest prawidłowe czy zaburzone.

A co to są te schematy poznawcze? To podstawowy element wiedzy o świecie, to zorganizowane uprzednio nasze doświadczenia z jakimś rodzajem zdarzeń, obiektów lub osób. To taki rodzaj filtra przez, który spostrzegamy świat. Każdy z nas ma ten filtr inny. Schematy poznawcze kształtują się w naszej psychice przez całe życie. Wcześniej ukształtowane struktury poznawcze wpływają na to jak spostrzegamy i rozumiemy otaczający nas świat, jak interpretujemy zdarzenia.

Niekiedy te schematy poznawcze danej osoby są na tyle wypaczone, że prowadzi to do niewłaściwej oceny sytuacji i w konsekwencji zaburzają one jej emocje i zachowania. Jak działają te schematy poznawcze? Wyłapują one z otaczającego nas świata tylko te informacje, które są zgodne z tym swoistym filtrem np. tylko negatywne oceny nasz temat, pomijając pozytywne. Dotyczy to zarówno sytuacji obecnej jak i przeszłej. Wypaczone schematy poznawcze działają bardzo wybiórczo i powodują nierealistyczną ocenę rzeczywistości. Pojawia się wtedy sztywność myślowa i absolutyzacja ocen. W takim typie psychoterapii praca psychologa polega na odkryciu tych fałszywych przekonań i pomoc w korygowaniu ich.

Jakie znaczenie mają schematy poznawcze w psychoterapii ? Struktury poznawcze wpływają na zachowanie. Wynika z tego, że zmianę zachowania, emocji można spowodować poprzez zmianę struktur poznawczych – np. przekonań. Dzięki m.in. tym odkryciom powstał nurt w psychoterapii zwany terapią poznawczo-behawioralną (czasami nazywana kognitywno-behawioralną). Umożliwił on psychologom monitorowanie treści i procesów poznawczych i wpływanie na nie.

W efekcie pacjent kształtuje bardziej adaptacyjne (realistyczne) przekonania, które pozwalają mu na lepsze funkcjonowanie w życiu i radzenie sobie z wyzwaniami dnia codziennego. Trafniej rozeznaje się w realności, a zgłaszane objawy ustępują.

# PsychologPoznań , # PsychologPoznańPiątkowo , # PsychoterapeutaPoznań , # PsychoterapeutaPoznańPiątkowo , # GabinetPsychologicznyPoznań , # TerapiaParPoznań , # TerapiaParPoznańPiątkowo .

Wyparty konflikt

Tue, 21 Apr 2020 11:40:18 GMT

Czy psycholog psychoterapeuta pomoże dotrzeć w głąb świadomości?

Wiele osób niezwiązanych na co dzień z psychologią czy psychoterapią słyszało, że źródłem zaburzeń w życiu psychicznym może być wyparty konflikt. Tylko nie wiedzą o jaki rodzaj konfliktu może chodzić i dlaczego poradzenie sobie z nim jest tak ważne dla naszego zdrowia psychicznego.

Żeby wyjaśnić naturę wypartego konfliktu , o którym mowa powyżej, to należy w tym miejscu wyjaśnić – 3 podstawowe pojęcia z psychoanalizy: id, ego i superego. Te trzy pojęcia opisujące strukturę osobowości zostały wprowadzone przez twórcę psychoanalizy Zygmunta Freuda. Id odzwierciedla sferę biologiczną człowieka; zawiera w sobie dziedziczne i wrodzone wyposażenie psychiczne z popędami włącznie. Id funkcjonuje na zasadzie pierwotnych, biologicznych impulsów i natychmiastowej gratyfikacji dla zaspokojenia potrzeb. Superego stanowi natomiast wewnętrzną reprezentację wartości moralnych i ideałów uznawanych przez daną społeczność. Ego to sfera radzenia sobie w świecie zewnętrznym; gdzie trzeba sprostać dążeniom id (które jest podporządkowane zasadzie przyjemności) i wymaganiom superego (kierującego się zasadami moralnymi). Jak łatwo zauważyć; sfera dążeń id (czyli popędy) i sfera superego ( czyli nakazy i zakazy) muszą pozostawać w konflikcie, bo kierują się sprzecznymi zasadami.

Nasza kultura nakłada na nas różnego rodzaju zasady współżycia społecznego, są one warunkiem zaspokojenia potrzeb własnych i innych osób. Zasady te pozostają w konflikcie z naszymi potrzebami (popędami, instynktami). Z konfliktami tymi jesteśmy zmuszeni sobie radzić w naszej kulturze cały czas. Niektóre teorie mówią, że są one motorem rozwoju naszej cywilizacji. W walce z tymi sprzecznościami id i superego pomagają nam wytworzone w trakcie rozwoju mechanizmy psychiczne zwane mechanizmami obronnymi. Dzieje się tak w przypadku prawidłowego psychicznego rozwoju zdrowej osoby. Czasami dochodzi do zaburzeń rozwoju osobowości na skutek zbyt silnie lub zbyt słabo działających norm kulturowych (nadmierne lub niewystarczające ograniczanie popędów) w danym społeczeństwie. Tacy ludzie nie potrafią poradzić sobie sami z konfliktami i sprzecznościami dotyczącymi sfery psychiki na skutek niedostatecznego wykształcenia właściwych mechanizmów obronnych lub cech charakteru. Konflikty w takich przypadkach są wypierane do sfery psychicznej zwanej nieświadomością. Skutkuje to powstawianiem objawów nerwicy, zaburzeń somatycznych, uzależnień i psychoz.

# PsychologPoznań , # PsychologPoznańPiątkowo , # PsychoterapeutaPoznań , # PsychoterapeutaPoznańPiątkowo , # GabinetPsychologicznyPoznań , # TerapiaParPoznań , # TerapiaParPoznańPiątkowo .

Dlaczego wybrać psychoterapię?

Mon, 20 Apr 2020 09:06:59 GMT

Dlaczego wybrać wizytę u psychologa jako formę radzenia sobie z problemem?

Czasami nie dowierzamy w skuteczność psychoterapii , jako metody leczenia i najczęściej dopiero w ostateczności po nieskutecznej, długookresowej farmakoterapii (leczenie z wykorzystaniem leków) decydujemy się na zmianę metody i rozpoczęcie terapii.

Niestety nie ma róży bez kolców; także w tym przypadku. Leczenie farmakologiczne jest leczeniem objawowym – nie usuwa niestety przyczyn choroby, tylko jej objawy. To tak jakby leczyć próchnicę zęba lekami przeciwbólowymi. Uśmierzają ból, ale nie leczą samej próchnicy; przynoszą czasową ulgę w bólu. Leki stosowane w psychiatrii dają chwilową poprawę i muszą być stosowane przez wiele lat. Po ich odstawieniu objaw najczęściej wraca.

Innym skutkiem ubocznym farmakoterapii jest możliwość uzależnienia się od stosowanych środków. Żeby być dobrze zrozumianym; nie zniechęcam w tym miejscu do korzystania z wizyt u psychiatry. Oczywiście, w niektórych sytuacjach leki są jedynym sposobem leczenia umożliwiającym osobom chorym psychicznie jako takie funkcjonowanie w społeczeństwie. Psychoterapia psychoz jest trudna i w polskich warunkach niestety rzadko stosowana, a mogłaby polepszyć funkcjonowanie przewlekle chorych.

W wielu przypadkach zaburzeń psychicznych dopiero połączenie farmakoterapii i psychoterapii daje dopiero optymalne efekty.

Są to dwie różne metody leczenia, wspierające się w terapii i rzadko wykluczające nawzajem. W zaburzeniach nerwicowych i zaburzeniach osobowości psychoterapia może być skuteczną metodą leczenia. Oczywiście psychoterapia jest to leczenie „z wyboru”, na które może zdecydować się pacjent. Nie wyklucza ona innych metod. Do pacjenta i lekarza prowadzącego należy rozważenie wszelkich za i przeciw wybranej metody terapii. W zaburzeniach nerwicowych i zaburzeniach osobowości żadna inna metoda niż psychoterapia nie stwarza szansy na usunięcie tych zaburzeń, trwałej zmiany struktury charakteru.

# PsychologPoznań , # PsychologPoznańPiątkowo , # PsychoterapeutaPoznań , # PsychoterapeutaPoznańPiątkowo , # GabinetPsychologicznyPoznań , # TerapiaParPoznań , # TerapiaParPoznańPiątkowo .

Z czym na psychoterapię?

Sun, 19 Apr 2020 11:03:54 GMT

Z jakim problemem udać się do psychologa ?

Większość z nas wie, że do psychiatry, psychologa czy psychoterapeuty zwracamy się z problemami naszej psychiki, ale czy tylko? Dość łatwo potrafimy zdefiniować naszą sferę psychiki: emocje, nastrój, sposób i treść myślenia, albo po prostu „nerwy”.

Natomiast znacznie mniej z nas łączy niektóre choroby ciała ze sferą psychiki.

Wiemy, że psychoterapia pomaga w zaburzeniach nerwicowych, zaburzeniach osobowości, zaburzeniach związanych z ekspozycją na przewlekły stres, katastrofami, zaburzeniach nastroju, psychozach. Ale jakie choroby somatyczne (choroby ciała) mają swoje źródło powstania w sferze psychiki? Są to zaburzenia odżywiania, zarówno anoreksja (kiedyś częściej nazywana jadłowstrętem) jak i bulimia (dawniej żarłoczność), zaburzenia snu, dysfunkcje seksualne, zaburzenia rozwoju psychicznego i zaburzenia zachowania w okresu dorastania oraz uzależnienia. Te zaburzenia również mają swoje źródło powstawania w naszej psychice, wynikają z zakłócenia sposobów przeżywania, procesów myślenia – generalnie z różnych procesów psychicznych. Wspomniane zakłócenia procesów psychicznych mogą być powiązane z zaistniałymi okolicznościami jakie niesie z sobą codzienne życie (nazywamy je wtedy czynnikami psychospołecznymi) jak i naszymi strukturami psychicznymi.

Wspomnianą nerwicę stosunkowo łatwo się diagnozuje, ale wtedy kiedy manifestuje się ona zaburzeniami przeżywania pozornie nie mającymi przyczyny np.: smutkiem, napięciem, rozdrażnieniem, problemami z koncentracją uwagi, apatią, lękiem, myśli natrętnymi lub przymusowymi czynnościami. Ale czasami nerwica przejawia się w postaci innych objawów somatycznych, które trudniej łączy się z zaburzeniami o charakterze psychicznym. Zdarza się, że są to choroby przewlekłe, nieleczone trapią pacjenta przez długie lata. Zdarzają się okresy przerw w chorobie, kiedy nie obserwujemy jej objawów, co nie oznacza że ona ustąpiła, bo przyczyna tej choroby nie została usunięta. Jej objawy mogą się pojawić w każdej chwili. Są to bóle serca, ataki nadciśnienia tętniczego, rzekome zawały mięśnia sercowego i wylewy, zaburzenia czynności, żołądka, jelit o nieznanej etiologii. Są one wywołane nie fizycznym uszkodzeniem tych narządów, lecz symbolicznym przejawem wypartego konfliktu, nieuświadamianych problemów. Jest to możliwe dzięki działaniu mechanizmu psychicznemu zwanego w psychoterapii wyparciem. Takie objawy w postaci dysfunkcji narządów mają również zaburzenia nerwicowe nazywane somatyzacyjnymi.

# PsychologPoznań , # PsychologPoznańPiątkowo , # PsychoterapeutaPoznań , # PsychoterapeutaPoznańPiątkowo , # GabinetPsychologicznyPoznań , # TerapiaParPoznań , # TerapiaParPoznańPiątkowo .

Czy tylko słabeusze chodzą do psychologa - psychoterapeuty?

Sat, 18 Apr 2020 16:20:15 GMT

Czy potrzebuję psychologa , bo jestem słaby?

W obiegowej opinii tylko ludzie, którzy nie radzą sobie z życiem, czyli w domyśle słabi, chodzą do terapeuty .

Skąd się biorą takie opinie i czy mają one coś wspólnego z prawdą? Nasza kultura stawia przed nami wyzwania i premiuje osoby, które dobrze sobie z nimi radzą. Jednocześnie karzemy osoby, które nie odnoszą sukcesów. To spadek ewolucji, dawniej przetrwać mogli tylko najsilniejsi i przekazać swoje geny. Czasy walki o ogień minęły, ale pewne sposoby zachowania człowieka nie zmieniły się i pozostały nam jako spadek ewolucji. Niektóre z nich nadal zwiększają nasze szanse, żeby przeżyć, ale są też takie, które zaczynają w dzisiejszych czasach działać przeciwko nam. Dzisiaj nie eliminujemy słabszych osobników, jeśli ktoś zachoruje na jakąś chorobę somatyczną to leczymy go, albo przynajmniej poprawiamy komfort jego życia. Nie zastanawiamy się nad tym czy ktoś kto zachorował na raka ma podjąć leczenie i jeśli zgłosił się do lekarza to jest nieudacznikiem. Inne kryteria stosujemy, gdy ktoś zaczyna chodzić do terapeuty. Wskutek czego czasami z powodu psychoterapii obawiamy się nadania etykietki tego, który sobie nie radzi.

W krajach zachodnich sięganie po pomoc psychoterapeuty w sytuacjach trudnych, kryzysach życiowych jest powszechniejsze i nie budzi już tylu emocji. U nas też sytuacja pod tym względem zaczyna się zmieniać, są środowiska, gdzie dobrze jest widziane mieć swojego terapeutę lub coacha. Zapewne ma to być oznaką, że pracuje my nad sobą, rozwijamy się, nie spoczęliśmy na laurach, chcemy od życia więcej. Pokazuje też, że panujemy nad swoim życiem, mamy wszystko pod kontrolą, nawet jak mamy problemy to potrafimy im sprostać, bo potrafimy poprosić o pomoc kompetentne osoby.

Terapia nie jest łatwym przeżyciem. Musimy najpierw znaleźć motywację, żeby zgłosić się na nią. Pokonać liczne swoje obawy związane z podjęciem jej. Wykonać ten telefon i umówić się na pierwszą sesję. Czasami oznacza to wizytę w poradni zdrowia psychicznego, nie każdy terapeuta prowadzi również prywatną praktykę. A jeśli psycholog terapeuta okaże się nie „tą” osobą? Jak już pokonany te obawy to musimy wytrwać w terapii. Motywacja musi być na tyle silna, żeby nie tylko rozpocząć ten proces, ale dokończyć go. Nie zawsze to terapia krótkoterminowa, czasami trwa dłużej. Tydzień w tydzień przychodzi się zmierzyć z osobą która zadaje trudne pytania podczas sesji. W trakcie trwania psychoterapii pojawiają się trudne emocje. Niektórzy pacjenci w trakcie dużo myślą o swoim życiu i dochodzą do niełatwych dla nich wniosków. Nie ma gwarancji, że z sesji na sesję przychodzi poprawa. Czasami w trakcie terapii jest trudniej niż przed jej rozpoczęciem, trzeba więc sporo samozaparcia, żeby kontynuować ją. Niezbędne jest oczywiście zaufanie do naszego terapeuty i jego kompetencji. Potrzebna jest po stronie pacjenta wola zmiany. Wcześniej musimy się czegoś dowiedzieć o sobie. Nie zawsze jest przyjemne, ale bez dowiedzenia się jacy jesteśmy nie będziemy wiedzieli, co powinno się zmienić w naszym sposobie przeżywania, funkcjonowania, żeby osiągnąć zamierzone cele terapii. A człowiek lubi utarte ścieżki, bo tak jest łatwiej.

# PsychologPoznań , # PsychologPoznańPiątkowo , # PsychoterapeutaPoznań , # PsychoterapeutaPoznańPiątkowo , # GabinetPsychologicznyPoznań , # TerapiaParPoznań , # TerapiaParPoznańPiątkowo .

Rekomendacje Zarządu SNP PTP dotyczące prowadzenia psychoterapii w formie zdalnej.

Fri, 17 Apr 2020 16:53:01 GMT

Rekomendacje Zarządu Sekcji Naukowej Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego dotyczące prowadzenia psychoterapii w formie zdalnej.

Szanowni Państwo,

Ostatnie tygodnie wiele zmieniły w sposobie funkcjonowania osób zajmujących się psychoterapią , z powodu zagrożenia epidemiologicznego i wprowadzonych restrykcji nakazujących powstrzymanie się od kontaktów osobistych. Znaczna liczba psychoterapeutów wypróbowuje i stosuje psychoterapię w kontakcie zdalnym, niezależnie od wcześniejszych upodobań i przekonań na temat optymalnego sposobu pracy.

Chcemy podkreślić, że w naszym przekonaniu, jakkolwiek zmieniły się czasowo warunki naszej pracy, nie zmieniły się jednak podstawowe mechanizmy warunkujące skuteczność oddziaływań psychoterapeutycznych, których podstawą jest kontakt osobisty pacjenta z terapeutą. Kontakt zdalny zalecany jest przede wszystkim w sytuacjach awaryjnych i wykluczających możliwość spotkania osobiście.

Zachęcamy w związku z tym psychoterapeutów do pozostawania w dylemacie – etycznym, osobistym i zawodowym. W każdej sytuacji z osobna należy rozważyć czy rozpoczynanie, kontynuacja i planowanie kontaktu zdalnego z daną osobą przynosi więcej korzyści, czy strat, w bieżącym lub potencjalnym procesie psychoterapeutycznym. Na szali pozostaje w każdy wypadku utrzymanie lub powrót do kontaktu osobistego, kontynuacja lub rozpoczęcie kontaktu zdalnego (video, telefonicznie) oraz zawieszenie czy nierozpoczynanie terapii.
Przedłużający się okres dobrowolnej i wymuszonej izolacji ma wpływ praktycznie na każdą osobę, także na terapeutów. Może powodować, wynikającą z potrzeb adaptacji do sytuacji, zmianę w spojrzeniu terapeuty na naturę prowadzonych procesów terapeutycznych, na własne zasady prowadzenia psychoterapii, a także wywoływać fascynację nowymi środkami kontaktu czy podejmowanie działań sprzecznych z wcześniejszymi poglądami. Zachęcamy do uważności na siebie i własne reakcje, sprawdzanie, w jakim stopniu nowa sytuacja prowadzi do twórczych wniosków, a w jakim, do pochopnych reakcji i decyzji. Zachęcamy też do częstszego korzystania z superwizji.

Poniżej przedstawiamy nasze bieżące rekomendacje, wynikające z aktualnych dyskusji, w jakie wsłuchujemy się w czasie masowego przyrostu częstości korzystania z terapii zdalnej, wynikającego z koniecznej izolacji:

1. W czasie kontaktu zdalnego należy zadbać o dobre warunki, pozostające w zgodzie z zasadami etycznymi i ramami stosowanego podejścia terapeutycznego. Obejmuje to m.in. poufność – najlepiej, kiedy i terapeuta, i pacjent, korzystają ze słuchawek oraz przebywają w zamkniętych pomieszczeniach; profesjonalizm – np. obraz miejsca, w którym przebywa terapeuta nie powinien odsłaniać szczegółów z życia codziennego terapeuty; utrzymywanie adekwatnych granic zgodnych z ogólnymi zasadami i stosowanym podejściem terapeutycznym, np. ostrożność w dzieleniu się informacjami na temat sposobów radzenia sobie terapeuty w czasie pandemii.

2. Nie rekomendujemy w jednoznaczny sposób formy kontaktu. Może być ona zarówno audiowizualna jak i jedynie telefoniczna jak również być kombinacją obu tych metod.

3. Terapeuta powinien powstrzymać się od używania w trakcie sesji zdalnej innych kanałów kontaktu ze światem. Jeśli kontakt prowadzony jest za pomocą telefonu komórkowego, w trakcie sesji nie powinno się np. czytać sms, itp. Jeśli możliwe jest połączenie przez WiFi, zalecamy włączyć w urządzeniu tzw. tryb samolotowy, a następnie uruchomić WiFi.

4. Preferowany jest kontakt z gabinetu, w którym prowadzi się terapię na co dzień oraz w tych samych godzinach, co przed przejściem na kontakt zdalny.

5. W wypadku korzystania z komunikatorów internetowych należy szczególnie zadbać o poufność. Należy stosować aplikacje z włączonym szyfrowaniem, nie udostępniać kanałów komunikacji publicznie, nie podawać imienia i nazwiska pacjenta w miejscu, które mogłoby być spostrzeżone przez osobę postronną, w tym np. rodzinę terapeuty. Istotne jest także ograniczenie możliwości nagrywania przebiegu sesji, zwłaszcza bez wiedzy drugiej osoby.

6. Korzystając ze wspólnego komputera, np. w poradni, czy w domu, należy zadbać o utrzymanie bezpieczeństwa przechowywanych danych, w tym informacji o osobach, z którymi terapeuta komunikuje się zdalnie.

7. Rozpoczynanie psychoterapii z pacjentem w kontakcie zdalnym jest w obecnej sytuacji dopuszczalne, ale powinno być dokonywane po starannym namyśle i rozważeniu, m.in. wtedy, kiedy nie podjęcie terapii nieść może większe ryzyko dla pacjenta niż podjęcie jej w formie zdalnej.

8. W wypadku rozpoczynania terapii zdalnie, zachęcamy do przyjmowania do niej przede wszystkim tych pacjentów, którzy w przyszłości, mając możliwość kontaktów osobistych, będą mogli z nich skorzystać. Przykładowo niekorzystne byłoby przyjmowanie do terapii pacjenta, który mieszka w innym mieście, gdzie mógłby w przyszłości skorzystać z terapii w kontakcie osobistym.

9. Kiedy pacjent w pierwszym kontakcie zdalnym ujawnia na tyle istotne zaburzenia zachowania przeżywania lub myślenia, jak urojenia, myśli samobójcze, dezorganizację, agresywność, należy rozważyć skierowanie go do odpowiedniej instytucji (szpitala, ośrodka interwencji kryzysowej) lub skontaktowanie się z Policją w celu zabezpieczenia zdrowia i życia pacjenta, jeśli sytuacja wskazuje na tego rodzaju zagrożenie (tel. 999 lub 112).

10. Terapeuta ma prawo oczekiwać od pacjenta przedstawienia do kamery dowodu tożsamości. Ze względów ustawowych nie może natomiast prosić o kopię tego dokumentu. Zachęcamy do informowania pacjentów o konieczności posiadania przy sobie dokumentu potwierdzającego tożsamość.

11. Terapeuta powinien wiedzieć pod jakim adresem przebywa pacjent ze względu na ewentualną konieczność zastosowania interwencji w razie zagrożenia jego (jej) życia lub zdrowia albo życia innych osób.

12. Zalecamy regularne superwizowanie procesów psychoterapii, w których pojawiła się konieczność zmiany formy kontaktu z osobistej na zdalną. Przypominamy, że zmiana ta i reakcja na nią dotyczy nie tylko pacjenta, ale także terapeuty, nawet, jeśli ma on(-a) doświadczenie w prowadzeniu terapii zdalnie.

13. Kierując się napływającymi informacjami na temat często nieprzemyślanego podejmowania się przez psychoterapeutów oraz osoby nie będące psychoterapeutami prowadzenia m.in. interwencji kryzysowej bądź przyjmowania do psychoterapii zdalnie osób z zaburzeniami, w leczeniu których dany specjalista nie ma doświadczenia, przypominamy, że zgodnie z zasadami

etycznymi zawodu psychoterapeuty, w każdym wypadku powinniśmy ocenić własne umiejętności i kompetencje w prowadzeniu określonych oddziaływań terapeutycznych i w razie ich nieposiadania, skierować pacjenta do innej osoby lub ośrodka, w którym pacjent może uzyskać adekwatną pomoc. Praca zdalna psychoterapeutów, członków Sekcji, powinna odbywać się w oparciu o zasady kodeksu etycznego SNP PTP

(https://static2.medforum.pl/upload/file/KODEKS%20ETYCZNY%20PSYCHOTERAPEUT%C3%93W%20POLSKIEGO%20TOWARZYSTWA%20PSYCHIATRYCZNEGO%20uchwalony%202015_10_17(1).pdf).

Łódź/Kraków/Warszawa 10.04.2020 r.

W imieniu Zarządu Sekcji Naukowej Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego

Przewodniczący SNP PTP – Krzysztof Klajs

# PsychologPoznań , # PsychologPoznańPiątkowo , # PsychoterapeutaPoznań , # PsychoterapeutaPoznańPiątkowo , # GabinetPsychologicznyPoznań , # TerapiaParPoznań , # TerapiaParPoznańPiątkowo .

Narcyz współczesnym neurotykiem?

Fri, 17 Apr 2020 07:57:35 GMT

Czy Narcyz musi trafić do gabinetu psychologa ?

W dzisiejszych czasach charakteryzujących się pędem do kariery i sławy mit o Narcyzie może się wydawać już nieaktualny. Jednak obecnie pacjenci o takiej właśnie organizacji osobowości trafiają najczęściej do gabinetów psychoterapeutów. Narcyzm pozornie może być skuteczną strategią radzenia sobie w naszej cywilizacji, gdzie ceni się indywidualizm i prawie każdy wystawia własny wizerunek na widok publiczny, zabiegając o kolejne „lajki”. We współczesnej kulturze, gdzie usunięcie z listy znajomych na fejsie, dla niektórych może mieć większe znaczenie niż wybuch zbrojnego konfliktu międzynarodowego.

Co z mitu o Narcyzie nie straciło dzisiaj na swojej aktualności? Czy współcześni narcyzi są nadal w sobie zakochani i wzdychają do własnego odbicia? Narcyz może jest i zakochany, ale nie w sobie takim jakim jest w rzeczywistości, a raczej w wyidealizowanym wizerunku własnej osoby, który jest mniej lub bardziej nierealistyczny. Część pacjentów opisuje to jako maskę, którą mozolnie muszą tworzyć co dnia, poczynając już od samego rana. Narcyz nie ma dostępu do siebie takiego jakim jest naprawdę, ponieważ nie ceni siebie takiego rzeczywistego. Musi być idealny i wizerunek takiej osoby tworzy w swoich wyobrażeniach o samym sobie. Równocześnie, gdzieś głęboko w nim tkwi przeczucie, że jest nikim, nie wartym zainteresowania drugiej osoby. Boi się, że ktoś to odkryje. Nie akceptuje siebie takim jaki jest, więc szuka akceptacji u innych.

Myśli, że na akceptację innych trzeba sobie czymś zasłużyć, więc musi budować swój wyidealizowany obraz siebie, bo uważa że takim jak jest naprawdę nie zdobędzie akceptacji, której tak bardzo przecież pragnie. Rolę tę gra od dzieciństwa, żeby zasłużyć na zainteresowanie i akceptację otoczenia. To inni mają być zadowoleni z niego. Ma wrażenie, że inni cały czas patrzą na niego i oceniają. Równocześnie on sam jest swoim najsurowszym krytykiem, widzi wszystkie najmniejsze skazy na swoim wizerunku. Taki wysiłek, żeby sprostać przez całe życie swojemu wyidealizowanemu wizerunkowi musi budzić ciągłe napięcie i lęk, że ktoś odkryje jego mistyfikację.

Takie osoby często osiągają sporo sukcesów w życiu, bo ciągle chcą zasłużyć na akceptację, którą utożsamiają z rozpoznawalnością i popularnością. Sukces w naszych czasach jest łatwo wymienialną walutą na inne nagrody społeczne. Taki pracownik w firmie łasy nagród wyciśnie z siebie ostatnie poty po to, żeby zasłużyć na pochwałę szefa. Jest w stanie zrezygnować z życia osobistego. Łatwo wpada w pracoholizm. Jest też idealnym konsumentem, przecież jego wyidealizowany wizerunek wymaga ciągłego podtrzymywania – zasilającej kroplówki z modnych ciuchów, topowych gadżetów elektronicznych, a markowe kosmetyki to już wręcz obowiązek.

W czym więc tkwi problem współczesnych narcyzów? Że tak bardzo zależą od innych, więc trudno im zaznać szczęścia. Poza tym nie da się ciągle pracować na najwyższych obrotach, żeby sprostać własnemu, wyidealizowanemu wizerunkowi. Zasoby człowieka są ograniczone. Młodość i uroda nawet umiejętnie podtrzymywana też kiedyś przemijają. Bardzo trudno im podołać zmianom, które są nieodzowną częścią naszego życia.

Jeśli powyższe cechy funkcjonowania rozpoznajesz u siebie i co najważniejsze utrudniają Ci funkcjonowanie interpersonalne, trudności w pracy powinieneś rozważyć czy nie warto popracować nad zmianą swoich mechanizmów funkcjonowania za pomocą psychologa – psychoterapeuty .

# PsychologPoznań , # PsychologPoznańPiątkowo , # PsychoterapeutaPoznań , # PsychoterapeutaPoznańPiątkowo , # GabinetPsychologicznyPoznań , # TerapiaParPoznań , #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Dlaczego psychoterapia musi tyle trwać?

Thu, 16 Apr 2020 06:23:59 GMT

Czy stwierdzenie "czas to pieniądz" odnosi się również do psychoterapii?

Podczas ustalania zasad współpracy między psychoterapeutą a pacjentem dotyczących przyszłych sesji wielu pacjentów chce koniecznie wiedzieć „ile to potrwa”, a najczęściej zadają pytanie „dlaczego tak długo”.

Zrozumiałe jest, że skoro komuś coś dolega i utrudnia normalne funkcjonowanie to jedyne czego pragnie to, żeby ten objaw ustąpił i to możliwie jak najszybciej. Wielu pacjentów jest jednak niecierpliwych i oczekuje od terapeuty szybkich efektów, a w zasadzie znalezienia takiego przełącznika, którego samo już naciśniecie przez psychologa terapeutę spowoduje, że coś nagle zaskoczy w pacjencie i wszystko się zmieni oczywiście na lepsze. Dobrze te wątpliwości wyjaśnić na początku terapii, czyli podczas zawierania kontraktu z terapeutą , jaki jest spodziewany czas zakończenia terapii. Nie oczekujmy też od terapeuty aptekarskiej dokładności w tym względzie, to pacjent wie najlepiej czy zaszła w jego sposobie przeżywania spodziewana zmiana i czy w tym momencie uważa się za wyleczonego.

W psychoterapii jest inaczej; w zasadzie można powiedzieć, że w przeciwieństwie do wielu innych form leczenia to jest metoda zupełnie naturalna – nie mylić z parapsychologią i innymi itp. dziedzinami. To co podlega leczeniu to nie jeden, prosty organ, który odpowiada za jedną funkcję w organizmie. To co podlega oddziaływaniu psychoterapeutycznemu jest skomplikowanym systemem, który był kształtowany na ogół przez wiele lat. Trudno więc oczekiwać szybkiej zmiany w takiej strukturze skoro nie używamy w leczeniu skalpela, ani innych podobnych inwazyjnych metod. Dobrym narzędziem do dyskusji nt. długości terapii jest kontrakt terapeutyczny i zawsze ile razy jest tylko potrzeba należy się do niego odwołać.

Kluczowym elementem do wyznaczenia czasu trwania terapii jest jej cel.

Czasami w trakcie terapii cel ten zostaje przedefiniowany, czas terapii wtedy też powinien podlegać ponownej ocenie. Byli pacjenci, którzy wypowiadają się nt. terapii chętnie wspominają jak długo ona trwała, pomijając fakt że np. dokonali zmiany kontraktu w trakcie terapii. Oczywiście przy niektórych typach zaburzeń istnieje większe ryzyko uzależnienia od terapeuty. Profesjonalny terapeuta zdaje sobie z tego sprawę i powinien temu zapobiec. Przypadek każdego pacjenta jest inny, trudno więc czasami oszacować czas terapii, bo psychoterapeuta nie jest w stanie przewidzieć dokładnego jego przebiegu. Nie bez znaczenia też jest aktywny udział pacjenta w terapii, który decydujący w osiągnięciu zakładanych efektów.

# PsychologPoznań , # PsychologPoznańPiątkowo , # PsychoterapeutaPoznań , # PsychoterapeutaPoznańPiątkowo , # GabinetPsychologicznyPoznań , #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Spowiedź i tłumaczenie snów w psychoterapii.

Wed, 15 Apr 2020 08:55:27 GMT

Czy warto wspominać psychologowi o swoich snach?

W jednym z filmów Woody Allena bohater opowiada żart: „dlaczego katolicy nie chodzą do psychoanalityka? Bo chodzą do spowiedzi!”.

To skojarzenie psychoterapii ze spowiedzią nie jest zbyt oryginalne w potocznym wyobrażeniu jak wygląda sesja terapeutyczna.

Fakt, że w szczególności wokół psychoanalizy – jednej z metod psychoterapii, narosło wiele mitów i przeniknęły one już do kultury masowej. Pacjenci mający takie wyobrażenie na temat psychoterapii często skupiają swoje wypowiedzi na domniemanych błędach, przewinieniach, złych cechach charakteru itp.

Zapewne takie wyobrażenie o roli terapii jako nowszej wersji spowiedzi zmusza ich do takiego zachowania podczas sesji. Być może spodziewają się uzyskać od terapeuty czegoś w rodzaju rozgrzeszenia?

Profesjonalny psychoterapeuta w swojej pracy nie posługuje się żadnymi systemami wartości , które służyłyby mu do oceny zachowania pacjenta w kategorii to jest moralne, a to niemoralne. Co nie jest jednoznaczne z tym, że terapeuta posiada jakiś system wartości na własny użytek, ale nie dzieli się nim z pacjentem. Dane zachowanie pacjenta może być oceniane przez terapeutę jedynie w kategoriach: czy dane zachowanie jest korzystne lub niekorzystne dla zdrowia pacjenta. Terapeuta nie udziela także porad w kwestiach etycznych i związanymi z nimi poczucia winy itp.

Wiele osób, gdyby zapytać ich „z czym ci się kojarzy psychoterapia?” odpowiedziałaby – „z nieświadomością”. A pociągnięta za język „a z czym jeszcze?” pewnie powiedziałaby, że „ze snami”. Sprawa ma się podobnie jak z opowiadaniem o swoich przewinieniach podczas sesji, i tutaj też zadziałało skojarzenie, które ma swoje źródło w potocznych wyobrażeniach na temat psychoterapii. Na sesjach, niektórzy pacjenci odczuwają czasami silną potrzebę opowiadania o swoich snach. Inni czują się nieswojo robiąc to samo. Niemniej sny są dość częstym tematem sesji terapeutycznych. Terapia nie zajmuje się tłumaczeniem snów, mimo że w niektórych metodach terapii stosuje się technikę analizy marzeń sennych.

Sen może zawierać treści, które pozwolą dotrzeć do nieuświadamianych aspektów przeżywania , co jest kluczowe dla procesu leczenia. Oczywiście nie każdy sen pacjenta jest istotny z terapeutycznego punktu widzenia, więc nie ma problemu jeśli się zapomni o czym się śniło w dniu sesji. Jeśli sen zawiera treści ważne zapewne nie zapomnimy go i będziemy się mogli podzielić nim z psychoterapeutą.

# PsychologPoznań , # PsychologPoznańPiątkowo , # PsychoterapeutaPoznań , # PsychoterapeutaPoznańPiątkowo , # GabinetPsychologicznyPoznań , #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Po radę do psychoterapeuty.

Tue, 14 Apr 2020 15:03:14 GMT

Część zgłaszających się do psychoterapeuty pacjentów wychodzi z założenia, że on rozwiąże ich życiowe problemy i dylematy, z którymi sami nie potrafili sobie dotąd poradzić.

Albo w najgorszym wypadku uzyskają oni od psychologa poradę jak żyć … pani(e) terapeuto.

Nic bardziej mylnego ani psychoterapeuta ani psycholog nie udzielają rad i wskazówek. W każdym bądź razie na pewno nie udzielają ich wprost .

W przypadku pierwszego spotkania z psychoterapeutą oczekiwania pacjenta wobec efektów terapii powinny być przedmiotem wzajemnych ustaleń – kontraktu terapeutycznego .

Jeśli pacjent zgłasza takie oczekiwania to terapeuta powinien udzieli pacjentowi wyjaśnień, co może być przedmiotem psychoterapii , nad czym mogą razem pracować, a co jest poza sferą psychoterapii. Być może wtedy lepszym rozwiązaniem jest coaching? Trzeba pamiętać, że coache też mają swoje zasady współpracy i jeśli są profesjonalistami umawiają się na osiągalne cele.

Część terapeutów jest równocześnie coachami, a decyzja co do odpowiedniej formy pomocy psychospołecznej ; czy to będzie terapią czy coachingiem, a może jeszcze inną formą pomocy psychospołecznej ustalana jest na podstawie rozpoznania zgłaszanego problemu.

Czego zatem możemy oczekiwać od psychoterapeuty jeśli nie rad?

Na pewno terapeuta poprzez swoje celowe działania zwane w terapii interwencjami pozwoli nam spojrzeć na siebie takim jakim wcześniej się nie spostrzegało. Innymi słowy terapeuta umożliwia nam na uzyskanie wglądu w nasze procesy psychiczne, których dotąd nie byliśmy świadomi co jest niezbędnym elementem procesu leczenia.

Psychoterapeuta podczas sesji skupia się na tylko na tych sposobach przeżywania , które z jego punktu widzenia są istotne za powstanie problemu zgłaszanego przez pacjenta.

Oczywiście w terapii pojawiają się takie sytuacje, kiedy terapeuta sugeruje spróbowania innych sposobów funkcjonowania, zachowania niż dotąd miało to miejsce w życiu pacjenta – co jest częścią terapii.

Warto w tym miejscu wrócić do sprawy odpowiedzialności za wyniki terapii. Psychoterapeuta jest tylko narzędziem w procesie leczenia i niezbędne jest aktywne zaangażowanie pacjenta w terapię. Terapeuta nie jest w stanie zastąpić pacjenta w jego obowiązkach, może jedynie pomóc pacjentowi.

Celem oddziaływań psychoterapeuty jest pobudzanie pacjenta do zmian w jego sposobach przeżywania, funkcjonowania. Rola pacjenta w terapii jest centralna i w większym stopniu wynik zależy od niego niż od terapeuty, o nie oznacza, że wiedza i doświadczenie terapeuty są bez wpływu na efekty terapii.

# PsychologPoznań , # PsychologPoznańPiątkowo , # PsychoterapeutaPoznań , # PsychoterapeutaPoznańPiątkowo , # GabinetPsychologicznyPoznań , # TerapiaParPoznań , #TerapiaParPoznańPiątkowo.

List Nancy McWilliams do psychoterapeutów pracujących podczas pandemii

Mon, 13 Apr 2020 17:35:08 GMT

Nancy McWilliams, 5 kwietnia 2020.

Nancy McWilliams

List do psychoterapeutów pracujących podczas pandemii, 5 kwietnia 2020.

Miałam nadzieję być w marcu na Sycylii, rozmawiać z moimi włoskimi kolegami o psychoterapii z pacjentami z zaburzeniami osobowości.
Zamiast tego, pozostałam na kwarantannie w moim domu w USA, “spotykając” się z moimi pacjentami przez telefon i internet.
Praca psychoterapeutyczna w obecnych okolicznościach jest jak najbardziej możliwa, ale i wymagająca.
Praca on-line ma w sobie wiele pozytywów – na przykład, pacjenci pokazują mi fragment swojego domu, dzieci, psy i inne obszary życia, o których wcześniej tylko słyszałam.
Równocześnie wpatrywanie się w ekran przez cały dzień jest bardzo dziwacznym doświadczeniem. Większość moich kolegów opowiada o podobnym rodzaju wyczerpania, jaki czuję i ja zajmując się teleterapią.
W tych okolicznościach, sama praca terapeutyczna podczas sesji wydaje się inna. Bez względu na to jaki był dla moich pacjentów wyjściowy powód zgłoszenia się na psychoterapię, teraz głównym tematem naszych rozmów jest koronawirus.
Każda sesja zaczyna się pytaniem o moje zdrowie oraz zdaniem relacji dotyczącej zdrowia pacjenta i bliskich mu osób.
Podczas gdy wcześniej odpowiedziałabym na pytania pacjenta o moje zdrowie interwencją badającą charakter jego ciekawości, w obecnych okolicznościach uważam, że jest sprawą bezdyskusyjną aby wprost odpowiedzieć pacjentowi jak się czuję.
Bez podstawowego poczucia bezpieczeństwa, że pozostaję w dobrym zdrowiu, nie są oni (pacjenci) w stanie zajmować się innymi obszarami. Koronawirus sprawił, że moja praca jest bardziej niż wcześniej oparta o konwersację, bardziej intymna, bardziej odkrywające realną współzależność mnie i moich pacjentów.
Najtrudniejszą dla mnie rzeczą w sensie psychologicznego radzenia sobie jest fakt, że zagrożenie koronawirusem nie jest neurotycznym lękiem, żałoba po stratach przez niego wyrządzonych nie jest neurotyczną depresją.
Jestem w stanie pomóc pacjentom, kiedy realny lęk lub strata jest uwypuklana przez ich osobiste doświadczenia i podatności, ale nie jestem w stanie złagodzić emocjonalnego bólu, który jest oparty o rzeczywistość.
Zamiast tego, mogę być świadkiem i współtowarzyszem prawdziwego lęku i wszechogarniającej żałoby.
Dla tych, którzy mają poczucie, że inni nie są w stanie wytrzymywać ich uczuć, daje to pewne ukojenie.

Staram się również informować moich pacjentów o tym, jak mogą zapewnić sobie bezpieczeństwo .

Dla realnego lęku, realne działania zabezpieczające są najbardziej “leczące”.

Doświadczenie kliniczne nauczyło mnie, że jedną z najgłębszych i największych fantazji każdej istoty ludzkiej jest wiara, że gdzieś tam jest potężny, omnipotentny INNY, który potrafi wszystko naprawić.
Pierwszy raz zdałam sobie sprawę z potęgi tej fantazji, kiedy moja – wtedy dwuletnia córka – wpadła w pełnowymiarowy szał dwulatka, ponieważ nie byłam w stanie sprawić, aby deszcz przestał padać.
Niektórzy pacjenci mają trwający przez całe życie emocjonalny wzorzec polegający na tym, że starają się aby ich wyimaginowana, potężna matka zobaczyła wreszcie jak ciepią, ponieważ zapewne wtedy, zainterweniowałaby i ich uratowała.
Przynoszą ten wzorzec na psychoterapię i spędzają sesję po sesji analizując swój ból, opierając się wysiłkom terapeuty, który stara się im pokazać, że ich niespełnione pragnienie posiadania idealnego rodzica musi być opłakane i porzucone, jeśli mają być w stanie cieszyć się tym, co jest, relacjami z nieperfekcyjnymi ludźmi i niepełną satysfakcją z otaczającej ich rzeczywistości.
W psychoterapeutach, komplementarną częścią tej fantazji, która to część często popycha nas do wyboru naszego zawodu, jest wyobrażenie siebie jako omnipotentnego ratownika, który może zbudować w każdym ze swoich pacjentów perfekcyjne zdrowie psychiczne.
Na przestrzeni naszej kariery, jeśli nie powściągniemy tej fantazji, staniemy się destrukcyjnie krytyczni w stosunku do samych siebie, sfrustrowani i niezdolni do czerpania dumy i satysfakcji z pomocy, jaką realnie możemy nieść.
U swoich podstaw świadomość faktu, że świat nie jest w rękach przewidywalnego, życzliwego, nadzwyczajnego Innego, ale jest rządzony przez nas – niedoskonałe, kruche i często wadliwe istoty ludzkie, jest przerażająca.
W każdej ambitnie prowadzonej psychoterapii, pacjent i psychoterapeuta konfrontują się z tą rzeczywistością poznawczo i emocjonalnie.
Podczas pandemii ten proces zajmuje miejsce centralne, gdyż każda jego strona wodzona jest na pokuszenie w swoich fantazjach o zależności od idealnego rodzica.
Psychoterapia wymaga konfrontowania się z trudnymi prawdami.
Podobnie jak psychoterapeuci w gabinetach, tak i – na szerszą skalę- liderzy, którzy zauważają i mówią prawdę, potrafią zmotywować innych do lepszych reakcji na katastrofę, niż ci którzy opierają się rzeczywistości, starając się utrzymać fantazje o nich samych jako omnipotentnych, w tym celu kojąc ludzi kłamstwami.
Wszystko, co możemy zrobić jako psychoterapeuci, bez względu na to w jaki sposób kraj każdego z nas radzi sobie z COVID 19, to być uczciwym co do tego, jak bardzo emocjonalnie trudna jest dzisiejsza rzeczywistość.
Najważniejszym ukojeniem, jakie możemy nieść naszym pacjentom, nawet podczas kwarantanny, jest zaproponowanie im intymnej relacji z kimś, kto opiera się obronnemu zniekształcaniu przestraszającej, bolesnej rzeczywistości.

Takie działanie nie zbliża nas jakkolwiek do realizacji naszych fantazji o byciu omnipotentnym zbawcą, a jednak pozostaje cenną rzeczą.

Tłumaczenie: Anna Król – Kuczkowska.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Koronawirus COVID-19 - Oświadczenie Sekcji Naukowej Psychoterapii

Fri, 10 Apr 2020 09:10:46 GMT

Koronawirus COVID-19 - Oświadczenie Sekcji Naukowej Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego

Szanowni Państwo,

obecny stan nosi wszelkie znamiona sytuacji kryzysowej. Ogłoszenie kilka dni temu przez WHO, iż mamy do czynienia z pandemią wirusa COVID-19 oznacza, że tego wirusa nie da się już powstrzymać. To, o co walczymy zarówno jako ludzkość, jak i naród, to spowolnienie rozprzestrzeniania się infekcji. Jednym z powodów jest zdobycie czasu dla personelu medycznego i naukowców, by mogli opracować efektywne leczenie oraz szczepionkę przeciwko wirusowi. Jest też jeszcze jeden bardzo ważny powód wysiłków służących spowalnianiu infekcji. U większości osób przebiega ona łagodnie. Kilkanaście procent pacjentów mających objawową infekcję wirusem COVID-19 wymaga wspomagania oddychania z użyciem respiratorów. To czy ich wystarczy wpłynie bezpośrednio na procent osób, dla których infekcja zakończy się śmiercią. Przykład innych krajów wskazuje, iż spowolnienie tempa rozprzestrzeniania się infekcji może obniżyć częstość zgonów aż dziesięciokrotnie. Mamy również nadzieję, że okres wiosenno – letni może osłabić aktywność tego patogenu.

Niezwykle ważne jest, by zachować osobiste bezpieczeństwo. Infekcja wirusem COVID-19 jest groźna dla wszystkich; dla pacjentów, ale również dla nas i dla naszych bliskich. Stąd też ludzki i profesjonalny obowiązek, by przyczynić się do zmniejszenia ryzyka związanego z infekcją. Również jako psychoterapeuci możemy przyczynić się do zmniejszenia ryzyka niekorzystnego przebiegu pandemii.

Poniżej znajdziecie Państwo kilka rekomendacji.

Zalecenia związane z pracą terapeuty i pracą superwizora
1. Powinniśmy znać jako psychoterapeuci standardy postępowania w sytuacji podejrzenia infekcji COVID-19.
2. Powinniśmy bezwzględnie stosować się do wszystkich popartych rzetelną wiedzą naukową wytycznych, m.in. takich jak: częste, dokładne mycie rąk i niedotykanie twarzy oraz utrzymywanie dystansu przynajmniej jednego metra w trakcie kontaktów z innymi osobami.
3. Kluczowe jest ograniczenie do niezbędnego minimum bezpośrednich kontaktów międzyludzkich.
4. Wszystkie kursy i szkolenia rekomendowane przez Sekcję powinny być na czas pandemii odwołane lub przełożone. Możliwe jest prowadzenie on-line szkoleń teoretycznych.
5. Zarówno indywidualna jak i grupowa superwizja, na czas pandemii, powinna odbywać się w formie telefonicznej lub audiowizualnej.
6. W wypadku pacjentów pozostających w długotrwałej opiece terapeutycznej dopuszczalne jest na czas pandemii prowadzenie terapii online . Zdając sobie sprawę z dyskusyjności tej formy prowadzenia terapii, uważamy że obecna sytuacja jest wyjątkiem, jaki uzasadnia jej podejmowanie.
7. Terapia online pacjentów pierwszorazowych możliwa jest jedynie wtedy, kiedy z uwagi na stan pacjenta, początek leczenia nie może być odłożony. Kontakt osobisty powinien być podejmowany jedynie w sytuacjach, w których w sposób jednoznaczny jest to wymagane z powodu charakteru objawów pacjenta.
8. Instytucje powinny dołożyć wszelkich starań, by na czas pandemii zapewnić możliwość prowadzenia terapii online.
9. W ramach instytucji, gdzie prowadzona jest psychoterapia, a które nie mogą przejść na formę pracy online, zawieszone powinny zostać wszelkie spotkania kliniczne i superwizje grupowe, a szczególnie wspólne spożywanie posiłków – w tym zwłaszcza branych za pomocą rąk ze wspólnego naczynia (ciastka, orzeszki, itp.).
10. Pacjenci powinni być przez nas edukowani na temat infekcji COVID-19. Jeśli nie zostało to przeprowadzone wcześniej, korzystny jest kontakt z pacjentem przed najbliższą sesją i zapytanie o samopoczucie.
11. W razie występowania specyficznych objawów infekcji górnych dróg oddechowych (suchy kaszel, wysoka gorączka, duszność) pacjent powinien być zobowiązany do niezwłocznego (telefonicznego) kontaktu ze swoim lekarzem POZ, Sanepidem lub najbliższym oddziałem chorób zakaźnych. Stwierdzenie takich objawów u pacjenta w trakcie sesji powinno skutkować jej przerwaniem i postępowaniem według powyższej rekomendacji.
12. Dostrzeżenie u siebie cech infekcji przebiegającej z gorączką i kaszlem lub wystąpienie takiej infekcji u najbliższych powinno skutkować natychmiastowym zaprzestaniem pracy oraz kontaktem z odpowiednimi służbami.
13. Należy restrykcyjnie przestrzegać zasad higieny, zalecane jest częste przecierane środkami dezynfekcyjnym miejsc takich jak klamki, oparcia i poręcze foteli w gabinetach, klamki, krany i spłuczki w toaletach.
14. Powinna nas obowiązywać troska o to, czy zasady powyższe przestrzegane są również przez koleżanki i kolegów uprawiających psychoterapię lub zajmujących się dziedzinami pokrewnymi.

Zalecenia dotyczące społecznej służby psychoterapeutów
1. Ogłoszenie przez WHO stanu pandemii skutkuje nagłym, ogromnym wzrostem lęku. Jego przejawy są widoczne zarówno w codziennym życiu, jak i w wewnętrznym przeżywaniu. Jest to nieunikniony, uboczny skutek tego, z czym się obecnie zmagamy. Można się spodziewać, że poziom lęku, będzie się zmieniał w zależności od rozwoju sytuacji epidemiologicznej. Powstrzymanie epidemii, wygaszenie jej przynajmniej w jednym miejscu, informacje o osobach wyleczonych, znalezienie leku bądź szczepionki – powinny redukować lęk. Znaczący wzrost zachorowań i zgonów, zwłaszcza wśród osób znanych czy bliskich – będzie skutkować wzrostem lęku lub utrzymaniem się na bardzo wysokim poziomie. Praca ze skutkami lęku leży w zakresie naszych zawodowych kompetencji i powinności.
2. Można oczekiwać, że wprowadzone epidemiologiczne ograniczenia względnie szybko spowodują wzrost frustracji, a w konsekwencji zarówno reakcje depresyjne, jak i agresywne. W połączeniu z lękiem stawia to przed naszym środowiskiem istotne wyzwania. Praca z agresją i depresją leży w zakresie naszych zawodowych kompetencji
i powinności.
3. Szczególnym wyzwaniem wydaje się być pomoc terapeutyczna czy wsparcie psychologiczne dla tych grup zawodowych, jakie pracują pod ogromnym obciążeniem: personelu oddziałów zakaźnych, ratowników medycznych, pielęgniarek
i wszystkich, którzy z racji swego zawodu podlegają istotnie większemu ryzyku zakażenia. Pomoc terapeutyczna
i wsparcie psychologiczne leżą w zakresie naszych zawodowych kompetencji i powinności.

Zwracamy się z apelem, by każdy terapeuta wykorzystał swoje profesjonalne doświadczenie i umiejętności, a w zaistniałej sytuacji, na lokalnym poziomie, przyłączył się do wspólnego wysiłku służby zdrowia w sprostaniu wyzwaniom związanym z pandemią.

Krzysztof Klajs – Przewodniczący Zarządu Sekcji Naukowej Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego
Maciej Pilecki – Były Przewodniczący Zarządu Sekcji Naukowej Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego
Łukasz Müldner–Nieckowski – Przyszły Przewodniczący Zarządu Sekcji Naukowej Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego (Elekt)
#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Koronawirus-sars-cov-2- a problemy natury psychicznej

Fri, 10 Apr 2020 08:55:52 GMT

Zalecenia Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego i konsultanta krajowego w dziedzinie psychiatrii

Zagrożenie zakażeniem i jego skutkami dotyka w różnym stopniu nas wszystkich – solidarność, zwracanie uwagi na sytuację innych osób, okazywanie im pomocy, a także wzajemne zrozumienie i udzielanie sobie wsparcia powinny wypływać z wspólnoty tego doświadczenia.

Pamiętajmy, że każdego z nas, w różnym stopniu i na różne sposoby dotyka sytuacja w jakiej wszyscy się znaleźliśmy.

Wobec osób zakażonych i chorych powinniśmy ( z poszanowaniem wszelkich zasad wynikających z dążenia do nie rozprzestrzeniania się wirusa), zachowywać tą samą postawę zrozumienia i wsparcia. Pamiętajmy, że osoby te doświadczają nie tylko skutków choroby, ale także emocjonalnych i osobistych skutków jej wystąpienia

Poszukując informacji na temat pandemii wirusa COVID-19 powinniśmy korzystać z wiarygodnych źródeł. Szerzenie informacji niepotwierdzonych, wyolbrzymionych poza granice rozsądku nie służy nikomu.

Jako profesjonaliści zdrowia psychicznego rozumiemy wystąpienie lęku u wielu osób, znamy mechanizmy jego pojawienia się i rozprzestrzeniania. Lęk także może przenosić się z osoby na osobę analogicznie jak wirus. Wiemy także, że odczuwany lęk może pozostać pod kontrolą lub wymykać się racjonalnej kontroli.

W związku z tym apelujemy o podjęcie wszelkich działań zapobiegających zarówno rozprzestrzenianiu się wirusa COVID jak i wszelkich działań zapobiegających rozpowszechnianiu się niekontrolowanych lęków negatywnie wpływających na nas wszystkich.

Osoby doświadczające na co dzień problemów dotyczących zdrowia psychicznego mogą być w obecnym czasie szczególnie podatne na nasilenie się odczuwanych problemów, a zwłaszcza lęku. Mogą one wymagać specjalistycznej pomocy , natomiast postawa otoczenia wobec tych osób powinna zapewniać im poczucie bezpieczeństwa, dostępności wsparcia emocjonalnego i prowadzić do zmniejszenia odczuwania negatywnych emocji.

Osobom starszym, jako szczególnie narażonym na zagrożenia wynikające z pandemii wirusa COVID-19 powinniśmy poświęcić szczególną uwagę i zaoferować pomoc. Czynności zmierzające do otoczenia tych osób opieką i nie narażania na możliwość zakażenia powinny zostać przemyślane i zastosowane w każdym przypadku indywidualnie. Poczucie zagrożenia egzystencjalnego, zapomnienia i osamotnienia osób starszych może być umiejętnie niwelowane.

Wiele osób młodych przeżywa tego rodzaju wydarzenia po raz pierwszy w swoim życiu. Zwrócenie uwagi na ich potrzeby, na sposób doświadczania aktualnej sytuacji, rzeczowa rozmowa, możliwość podzielenia się przez nieswoimi obawami i innymi emocjami są ważnym elementem wsparcia, które może i powinno być im udzielone przez odpowiedzialne osoby w ich otoczenia.

Także dzieci w stopniu zależnym od wieku przyswajają informacje na temat bieżącej sytuacji. Rozumiejąca sposób przeżywania dziecka i uśmierzająca lęki rozmowa z rodzicami i innymi bliskimi osobami może im pomóc w spokojnym przejściu przez to doświadczenie.

Źródło: Polskie Towarzystwo Psychiatryczne

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Relacja pacjenta i terapeuty.

Thu, 09 Apr 2020 18:44:59 GMT

Wiele godzin wspólnie odbytych sesji psychoterapeutycznych, poświęcanie całej uwagi psychoterapeuty problemom pacjenta, zwierzanie się z najbardziej intymnych szczegółów swojego życia przez pacjenta, przy niewielkiej wiedzy na temat życia terapeuty nie pozostaje bez wpływu na relację między nimi.

Relacja ta nie jest symetryczna, to pacjent jest centralną postacią procesu terapeutycznego.

W rozmowie psychoterapeutycznej mówi głównie pacjent, terapeuta przede wszystkim słucha go, od czasu do czasu interweniuje werbalnie lub niewerbalnie, odnosząc się do wypowiedzi pacjenta.

Taki sposób pracy powtarzany przez kolejne tygodnie nawiązanie silnego związku emocjonalnego między terapeutą a pacjentem. Ale wraz z pogłębianiem się tej współpracy zaczyna ujawniać się szczególny rodzaj zjawiska zwany w terapii przeniesieniem. Polega ono na tym, że pacjent zaczyna przejawić taki rodzaj emocji wobec terapeuty, jaki wcześniej okazywał on wobec osób znaczących w jego życiu; jak np. członkowie rodziny.

W tym momencie należy podkreślić jak ważne jest, żeby pacjent jak najmniej wiedział nt. terapeuty, ponieważ im bardziej terapeuta jest dla pacjenta osobą „nieodgadnioną” tym łatwiej pacjent może przejawiać wobec terapeuty podobne emocje, jak wcześniej były przez niego okazywane wobec osób z rodziny.

Pacjent tworzy różne wyobrażenia na temat terapeuty, a im mniej wie na jego temat tym łatwiej przebiega ten proces, który jest niezwykle ważny w procesie leczenia.

Te wzbudzone emocje u pacjenta wobec terapeuty mogą być zarówno pozytywne jak i negatywne – to nie ma znaczenia. Istotne jest, że uruchomione u pacjenta zjawisko przeniesienia umożliwia dotarcie do nieuświadamianych treści poprzez przywołanie dawnych doświadczeń pacjenta w wyniku uczuć, które wywołał w pacjencie terapeuta. Dzięki temu zjawisku pacjent może przepracować swój problem poprzez poznanie wpływu dawnych doświadczeń na to w jaki sposób funkcjonuje on dzisiaj. Ma szansę uwolnić obecny sposób przeżywania od bagażu wcześniejszych doświadczeń.

# PsychologPoznań , # PsychologPoznańPiątkowo , # PsychoterapeutaPoznań , # PsychoterapeutaPoznańPiątkowo , #GabinetPsychologicznyPoznań, # TerapiaParPoznań , #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Co zatem leczy w rozmowie?

Wed, 08 Apr 2020 10:18:22 GMT

Skoro niespecyficzne czynniki leczące w relacji terapeutycznej mają swoje znaczenie, ale nie są one decydujące powstaje zatem pytanie, co w takim razie leczy w rozmowie psychoterapeutycznej?

Są nimi tzw. specyficzne czynniki leczące czyli werbalne i niewerbalne wypowiedzi psychoterapeuty (werbalne zarówno w formie pytań jak i stwierdzeń), które mają na celu wywoływanie u pacjenta bodźców powodujących zmiany w wyuczonych wcześniej sposobach przeżywania, nieadaptacyjnych wzorach funkcjonowania i cechach osobowości.

To właśnie te specyficzne czynniki terapeutyczne mają prowadzić do osiągnięcia przez pacjenta wglądu , a potem przepracowania jego sposobów przeżywania i funkcjonowania. W praktyce pytania mają charakter bardziej pobudzający od stwierdzeń.

Istnieje wiele szkół i metod psychoterapeutycznych czy zatem te specyficzne czynniki leczące bardzo się różnią?

Nie bardzo, ponieważ podstawowym narzędziem terapeutycznym w każdej z nich jest rozmowa. A raczej szczególny rodzaj rozmowy, podczas której psycholog - psychoterapeuta stara się wzbudzić w pacjencie rozmaite przeżycia, które dotąd były mu obce, nieuświadamiane.

W tym celu psychoterapeuta posługuje się pytaniami i stwierdzeniami – nazywanymi w psychoterapii interwencjami. W zależności od stosowanej metody pracy terapeuty mają one być pobudzające, a w niektórych podejściach mówi się nawet o interwencjach frustrujących. Oczywiście interwencje terapeutyczne muszą odnosić się do wypowiedzi pacjenta, nie zawsze muszą być to wypowiedzi wprost, czasami mają one charakter symboliczny.

Wzbudzone przez terapeutę przeżycia mają z kolei na celu doprowadzić do wglądu w nieuświadamiane aspekty przeżywania. W takiej rozmowie terapeutycznej jest ważne, żeby pacjent podążał za tokiem własnych myśli, co uważa że jest ważne. Skuteczność interwencji psychoterapeuty zależy od ich adekwatności. Oczywiście trudno o trafne interwencje terapeutyczne jeśli wcześniej psychoterapeuta nie postawił trafnej diagnozy psychologicznej. Nie bez znaczenia jest też „wyczucie” terapeuty co i w jakiej formie może powiedzieć podczas sesji. Podczas rozmowy psychoterapeutycznej następuje charakterystyczny podział ról; mówi przede wszystkim pacjent o swoich problemach, a terapeuta uważnie go słucha z rzadka odzywając się.

# PsychologPoznań , # PsychologPoznańPiątkowo , # PsychoterapeutaPoznań , # PsychoterapeutaPoznańPiątkowo , # GabinetPsychologicznyPoznań , # TerapiaParPoznań , # TerapiaParPoznańPiątkowo .

Psycholog, psychoterapeuta - czym różni się ich praca?

Mon, 06 Apr 2020 07:36:18 GMT

Nie wiesz do kogo zwrócić się o pomoc?

Czym różni się praca psychologa i psychoterapeuty ? Czy psychiatra zajmuje się tym samym co psychoterapeuta ?

Z jakimi problemami możemy się do nich zgłosić? Który z nich może przepisywać pacjentom leki?

Z jakimi zaburzeniami powinniśmy się zgłosić do psychologa lub psychoterapeuty a z jakimi do psychiatry?

Do kogo udać się po właściwą pomoc, czyli kto jest kim?

Ludzie przeżywający różnego rodzaju problemy natury psychicznej: okresy obniżonego nastroju, depresję, kryzys małżeński, ataki paniki, lęki, fobie, zaburzenia odżywiania czy osoby uzależnione często nie wiedzą do kogo zwrócić się po pomoc.

Wydawać by się mogło, że określenie psycholog, psychoterapeuta czy psychiatra są oczywiste i zrozumiałe dla znakomitej większości z nas. W praktyce jest jednak inaczej. W swojej pracy wyżej wymienieni specjaliści od problemów „psychicznych” często spotykają się z pomieszaniem pojęć.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Zjawisko oporu – nie tylko w fizyce.

Sun, 05 Apr 2020 15:20:55 GMT

Kiedy psycholog spotyka się z oporem w procesie terapii.

Jednym z celów psychoterapii jest poszerzenie świadomości pacjenta czyli uzyskanie wglądu .

Czasami zarówno psycholog psychoterapeuta jak i pacjent mają poczucie osiągnięcia wspomnianego wglądu, wszystko pozornie zaczyna się układać w sensowną, przyczynowo skutkową całość, ale po jakimś czasie, obaj zauważają, że zgłaszane na początku terapii objawy … wracają, albo zajmują ich miejsce inne.

W trakcie psychoterapii czasami pojawiają się pozorne wglądy , które jednak nie okazały się trafne i nie przyczyniły się do osiągnięcia spodziewanych celów terapeutycznych. Przyczyniają się do tego mechanizmy obronne, których celem jest zapobieżenie zburzeniu pozornej równowagi, uzyskanej dzięki mechanizmowi wyparcia rzeczywistego konfliktu , który był nie do zniesienia dla pacjenta (budził lęk, wzbudzał poczucie winy itp.). Mechanizmy obrony uniemożliwiają uświadomienie wypartych treści czyli osiągnięcie wglądu .

Ponieważ wyparte treści zagrażały równowadze psychicznej pacjenta i zostały wyparte, dlatego dotarcie do nich w trakcie sesji terapeutycznych mimo wysiłków psychologa terapeuty i pacjenta nie jest łatwe.

To zjawisko w psychoterapii nazywamy oporem, utrudnia on dotarcie i zrozumienie przyczyn powstawania objawów cierpienia. Na to, jak szybko opór w terapii zostanie usunięty, ma wpływ siła relacji między psychoterapeutą i pacjentem – której miarą jest m.in. zaufanie. Pacjent musi mieć pewność bezwarunkowej akceptacji ze strony psychologa niezależnie co okaże się tą wypartą treścią.

Opór może być kluczem do osiągnięcia wglądu ; z jednej strony utrudnia on jego osiągnięcie, z drugiej wskazuje psychologowi psychoterapeucie , że jest blisko bolesnego dla pacjenta problemu. Podejmowane przez psychoterapeutę interpretacje oporu wskazują co jest ukrywane, nieświadome, co należy uczynić świadomym i zrozumieć jego rolę w powstawaniu objawów. Opór w psychoterapii jest zatem zarówno wrogiem jak i sprzymierzeńcem w osiągnięciu celów.

Doświadczony psycholog psychoterapeuta powinien mieć świadomość tego procesu.

# PsychologPoznań , # PsychologPoznańPiątkowo , # PsychoterapeutaPoznań , # PsychoterapeutaPoznańPiątkowo , # GabinetPsychologicznyPoznań , # TerapiaParPoznań , # TerapiaParPoznańPiątkowo .

Czy psychoterapeuta musi być psychologiem?

Fri, 03 Apr 2020 15:18:25 GMT

Psycholog , psychoterapeuta , a może psychiatra?

Przyglądając się obecnym przepisom, psychoterapeuta wcale nie musi być psychologiem .

Wiele osób zajmujących się psychoterapią , przed ukończeniem szkoły psychoterapii, skończyło inne kierunki studiów niż psychologia – np. nauki społeczne, pedagogikę czy pielęgniarstwo. Z formalnego punktu widzenia (wg. dzisiejszych przepisów prawa, a raczej braku ustawy o zawodzie psychoterapeuty) psychoterapeutą może być również osoba bez przygotowania psychologicznego lub lekarskiego, która skończyła 4-letnią szkołę psychoterapii i otrzymała certyfikat Polskiego Towarzystwa Psychologicznego lub Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. Oczywiście niektóre szkoły psychoterapii nie przyjmują innych osób niż absolwentów psychologii lub medycyny. Osoby w trakcie zdobywania certyfikatu mają obowiązek poddawania nadzorowi swojej pracy psychoterapeutycznej – innemu psychoterapeucie, o większym doświadczeniu tzw. superwizorowi.

Ale to wszystko nie oznacza, że nie warto poszukać takiego psychoterapeuty, który jest równocześnie psychologiem lub lekarzem psychiatrą. Wręcz przeciwnie warto sprawdzić, do kogo Państwo zgłaszacie się na psychoterapię.

Należy też pamiętać, że według przepisów prawa tylko psycholog posiada odpowiednie kwalifikacje do udzielania świadczeń psychologicznych polegających w szczególności na: diagnozie psychologicznej, opiniowaniu, orzekaniu, psychoterapii (po ukończeniu 4-letniej szkoły psychoterapii) oraz na udzielaniu pomocy psychologicznej. Testów psychologicznych nie może przeprowadzać inna osoba niż psycholog . Jeśli ktoś, kto nie jest psychologiem posługuje się testami, co do których utrzymuje, że są to testy psychologiczne, to albo robi to nielegalnie, albo to czym się posługuje to nie są narzędzia stricte psychologiczne. Wykształcenie psychologa trwa 5 lat, psychoterapeuty – około 10 lat. Psychologiem staje się po studiach magisterskich, a psychoterapeutą po wcześniejszych studiach magisterskich lub lekarskich i 4-letniej szkole psychoterapii (czasami w formie studiów podyplomowych) oraz wieloletnim stażu pracy pod opieką uprawnionego psychoterapeuty superwizora.

Jakie przewagi daje skończenie psychologii lub specjalizacji z psychiatrii osobom, które zajmują się zawodowo psychoterapią? Osoby, które skończyły psychologię, szczególnie te które wybrały specjalność psychologia kliniczna, musiały się zapoznać z wiedzą z wielu dziedzin, które są niezbędne do prowadzenia psychoterapii takich jak: psychopatologia, psychologia kliniczna, diagnoza różnicowa, psychometria, zaburzenia osobowości, podstawy pomocy psychologicznej i wiele innych. Każdy lekarz na studiach medycznych poznaje wiedzę z zakresu psychopatologii, a wybierając specjalizację z psychiatrii poznaje kolejne dziedziny wiedzy, które znajdują wykorzystanie w psychoterapii.

Wybierając psychoterapeutę sprawdź czy zrzesza się w organizacjach lub stowarzyszeniach psychologicznych i/lub psychoterapeutycznych bądź innych tego typu organizacjach. Organizacji tych jest sporo, ale tylko ukończenie szkoły psychoterapii atestowanej przez Polskiego Towarzystwo Psychologiczne lub Polskie Towarzystwo Psychiatryczne upoważnia do prowadzenia psychoterapii jako metody leczenia refundowanej przez NFZ. Jeżeli psychoterapeuta jest członkiem w/w stowarzyszeń lub organizacji o profilu psychologicznym lub psychiatrycznym zwykle to oznacza, że jest zawodowo aktywną osobą i dba o swój warsztat zawodowy – raczej jest dobrym specjalistą.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Wgląd, katharsis i przepracowanie.

Thu, 02 Apr 2020 08:44:35 GMT

Wgląd, katharsis i przepracowanie.

Dla części osób informacja, że jednym z czynników leczących w psychoterapii jest wgląd, albo wg. innej koncepcji - poszerzanie świadomości, jest sporym zaskoczeniem.

Uzyskanie wglądu pozwala dotrzeć pacjentowi do nieuświadamianych aspektów przeżywania, które mogą powodować powstawanie objawów, na które uskarża się. Terapeuta w swojej pracy wykorzystuje różne techniki, które mają za zadanie pozwolić zrozumieć nieuświadamiane przyczyny powstawania symptomów. Osiągnięcie wglądu w przyczynę powstawania cierpienia pozwala w jednej chwili zrozumieć jakie przyczyny powodują objawy cierpienia pacjenta. Umożliwia nadanie znaczenia ukrytym w nieświadomości problemom. Pacjent ma poczucie olśnienia, zaczyna łączyć w całość fakty, które dotąd nie były mu dostępne, albo nie były istotne w tym aspekcie. Na osiągnięcie wglądu potrzeba czasu, czasami wielu miesięcy pracy terapeutycznej.

Wgląd mylony jest z katharsis; czyli uwolnieniem od cierpienia, poprzez odreagowanie zablokowanego napięcia, stłumionych emocji, skrępowanych myśli i wyobrażeń. Często przejawia się burzliwą ekspresją emocji; płaczem, krzykiem. Katharsis jest mylone z wglądem, ponieważ najczęściej prowadzi do natychmiastowej ulgi, poprzez oczyszczenie z zalegających emocji, krótkotrwałego polepszenia samopoczucia i czasowego ustąpienia objawów. Jednak jest to czasowe polepszenie samopoczucia i to nie zawsze; czasami powoduje spadek nastroju – poczucie wewnętrznej pustki i wstydu. Takie oczyszczenie się – katharsis nie jest istotą psychoterapii i nie prowadzi samo w sobie do trwałego ustąpienia cierpienia. Również osiągnięcie wglądu nie jest wystarczające do zakończenia procesu psychoterapii.

Zidentyfikowanie przyczyn powstawania problemów nie załatwia sprawy wyleczenia. Czasami może powodować wręcz pogorszenie nastroju pacjenta poprzez pojawienie się bardziej dojmujących przeżyć. Następuje wtedy przejście do kolejnego etapu zwanego przepracowaniem.

Polega on na odkryciu w jaki sposób nieuświadamiany dotąd problem wpływa na odczucia i postawy w innych aspektach życia pacjenta. Ostatnim brakującym elementem tego procesu psychoterapii opisanego tutaj jest przeuczenie – czyli doprowadzenie do zmian w wyuczonych wcześniej, nieadaptacyjnych sposobach funkcjonowania.

W rezultacie nowych doświadczeń z wykorzystaniem nowo poznanych, bardziej adaptacyjnych sposobów funkcjonowania możliwe jest usunięcie przyczyn cierpienia pacjenta.

# PsychologPoznań , #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Kontrakt terapeutyczny – poważne słowo.

Wed, 01 Apr 2020 13:31:16 GMT

Każdy uczestnik psychoterapii lub osoba interesująca się nią wcześniej czy później spotka się z tym pojęciem.

Dla niektórych pacjentów to poważne pojęcie, budzące różne odczucia, więc czasami nie pada ono wprost od psychoterapeuty , ale każdy uczestnik przypomina sobie sam początek terapii, kiedy doszło do ustalenia z psychoterapeutą pewnych podstawowych zasad współpracy. Od staranności poczynionych ustaleń podczas zawierania kontraktu zależy efektywność prowadzonej terapii i jej wynik. Wiele z opisanych poniżej elementów kontraktu terapeutycznego występuje niezależne od metody w jakiej prowadzona jest psychoterapia.

Najważniejszą kwestią podczas uzgadniania zasad współpracy jest cel terapii – jakie objawy zgłasza pacjent i jakie w związku z tym ma oczekiwania efektów terapii. Ustalenie celu terapii pozwala nie tylko zorientować się w naturze problemu zgłaszanego przez pacjenta, ale również dokonać oceny efektywności terapii na poszczególnych jej etapach oraz na ustalenie ilości sesji, które będą niezbędne do uzyskania pożądanych efektów. Jasne zdefiniowanie celu terapii pozwala również na jego redefiniowanie oraz odwoływanie się do niego w trakcie zarówno przez terapeutę jak i pacjenta.

Jedną z podstawowych kwestii, które powinny zostać ustalone między psychoterapeutą a pacjentem jest kwestia współdziałania i współodpowiedzialności za efekty terapii. Użycie terminów współpraca, współdziałanie w tym kontekście to nie przypadek. Ten element kontraktu powinien jasno definiować współodpowiedzialność pacjenta za terapię; polegającą na jego pełnym, aktywnym zaangażowaniu w terapię, a nie tylko pasywnym korzystaniu z wiedzy i doświadczenia terapeuty. Bardzo ważne jest uświadomienie sobie, że w psychoterapii nikt poza pacjentem nie wykona za niego tej pracy, a rola terapeuty jest rolą pomagającego, który ułatwia pacjentowi przejść przez ten proces.

W tradycyjnej relacji pacjent lekarz, pacjent przyjmuje rolę bardziej pasywną polegającą głównie do stosowania się do zaleceń lekarza. W terapii relacja psychoterapeuta – pacjent jest bardziej symetryczna. W psychoterapii przedmiotem terapii jest wspólne analizowanie wszystkiego, co się dzieje w sferze psychiki pacjenta, sposób spostrzegania przez pacjenta świata i siebie w tym świecie oraz sposobu przeżywania tego. Dlatego podczas terapii pacjent może być poproszony o uważne monitorowanie siebie w różnych sytuacjach, kiedy pojawiają się zgłaszane przez pacjenta objawy. Pacjent podczas zawierania kontraktu powziąć powinien wiedzę, że trakcie psychoterapii mogą pojawić się trudne emocje związane z ryzykiem pojawienia się na trudnych emocjonalnie doświadczeń, które mają na celu doprowadzić do zmiany w sposobach przeżywania tego doświadczenia. Terapeuta nie może wziąć na siebie tego trudu za pacjenta i zastąpić go w tym procesie.

Oprócz w/w współudziału i współodpowiedzialności pacjenta w terapii podczas pierwszych spotkań ustala się: jak będzie przebiegać terapia, czego można się spodziewać, jakie dokładnie obowiązki spoczywają na terapeucie i na pacjencie. Ważną kwestią przy ustalaniu zasad współpracy jest częstość i termin spotkań oraz sposób wynagrodzenia. Czasami pacjenci pytają czy sesje raz w tygodniu są wystarczające. Nie ma tutaj gotowych odpowiedzi. To zależy od zgłaszanego przez pacjenta problemu, sposobu pracy terapeuty i gotowości zaangażowania terapeuty i pacjenta. W psychoterapii indywidualnej najczęściej spotkania odbywają się 1-2 razy w tygodniu.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Jak wybrać swojego psychoterapeutę?

Tue, 31 Mar 2020 11:04:01 GMT

Jak wybrać swojego psychoterapeutę?

Część osób wybierając psychoterapeutę podchodzi do tego tak, jak w przypadku każdej innej usługi - korzysta z polecenia znajomych lub udaje się do najbardziej znanego gabinetu psychologicznego w swoim mieście. Czy postępuje słusznie?

Jak rozpoznać się w tym gąszczu obcych dla laika terminów: psychoanaliza, terapia behawioralno-poznawcza, psychoanaliza lacanowska, terapia systemowa, analiza transakcyjna, terapia ericksonowska, Gestalt, NLP? Psychoterapia grupowa czy indywidualna? Na dodatek część osób słyszała o „efekcie ptaka dodo” zakładającym zbliżoną skuteczność wszystkich nurtów psychoterapeutycznych. Mnogość rozmaitych ofert psychoterapii i terapii może powodować zagubienie pacjentów i problem z odróżnieniem psychoterapeutów mogących przynieść zdrowie od zwykłej usługi mającej spowodować poprawę samopoczucia. Każdy psychoterapeuta niezależnie od stosowanej metody powinien obdarzyć pacjentka szacunkiem. Powinien uważnie słuchać o czym mówi pacjent i być zainteresowany zgłaszanymi przez pacjenta problemami. Psychoterapeuta w momencie kiedy nie może Cię przyjąć, a Ty potrzebujesz pomocy powinien skierować Cię do innej osoby. Odpowiedzialny psychoterapeuta nie powinien składać obietnic co do gwarantowanych efektów terapii. Nie powinien też kierować się w terapii żadną ideologią poza wiedzą medyczną czy psychologiczną.

Wiedza i umiejętności terapeuty nie są bez znaczenia.

Czasami słyszy się, że psychoterapia to sztuka, że do tego trzeba mieć talent. Pewne predyspozycje adeptom psychoterapii są potrzebne jak w każdym innym zawodzie, ale nikt się nie rodzi z umiejętnościami psychoanalityka. Żeby wykonywać ten zawód potrzebne są wiedza i umiejętności. Wiedza zdobyta na studiach z zakresu psychologii (w szczególności na specjalności klinicznej) i medycyny. Umiejętności posługiwania się oddziaływaniami psychospołecznymi w celu leczenia zdobytymi podczas szkoły psychoterapii (najczęściej 4-letniej) prowadzonej wg. programów nauczania atestowanych przez Polskie Towarzystwo Psychiatryczne lub Polskie Towarzystwo Psychologiczne. Nieodzowną częścią edukacji każdego psychoterapeuty powinna być jego własna terapia treningowa, podczas której ma szansę lepiej poznać samego siebie oraz postawić się na miejscu swoich przyszłych pacjentów. Do momentu uzyskania certyfikatu każdy psychoterapeuta powinien nabierać umiejętności pod kierunkiem superwizora. Wielu psychoterapeutów jest jeszcze w trakcie szkolenia, ale system kształcenia psychoterapeutów zapewnia kompetentne prowadzenie psychoterapii przez to, że toczy się pod kierunkiem superwizora – doświadczonego psychoterapeuty. Jak widać bycie wiedzy i umiejętności psychoterapeuty trwa wiele lat.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Co to jest psychoterapia?

Mon, 30 Mar 2020 10:09:06 GMT

Co to jest psychoterapia?

Wśród coraz bogatszej oferty różnych psychoterapeutów można znaleźć bardzo różne formy pomocy psychospołecznej lub psychologicznej, ale czy to wszystko jest psychoterapią?

Jedni psychoterapeuci informują jakimi rodzajami zaburzeń psychicznych zajmują się w ramach swojej działalności, inni wskazują w jakich problemach natury psychicznej pomagają ludziom. Przekrój problemów, z którymi pracują psychoterapeuci jest bardzo zróżnicowany od depresji, lęków, stresu, nerwic, fobii, różnych kryzysów życiowych, poszukiwania sensu życia, pogłębiania duchowości aż po relaksację i hipnozę. Można odnieść wrażenie, że te wszystkie działania mające wpływ na psychikę człowieka to już psychoterapia.

A przecież wśród naszych najbliższych, znajomych również spotykamy osoby, które dzięki swoim szczególnym przymiotom charakteru, doświadczeniu życiowemu potrafią nas skutecznie pocieszyć, odstresować, przynieść ulgę w cierpieniu. Jest to zapewne jakaś forma pomocy, niektórzy dookreśliliby ją jako pomoc psychospołeczną, ale czy to już jest psychoterapia? Już sama nazwa psychoterapia wskazuje, że to jest forma leczenia. Większość z nas w różnych momentach swojego życia napotyka na kłopoty, część z nas nie może sobie z nimi poradzić. Lęk, strata, żałoba, poczucie pustki to naturalne i często zdrowe reakcje naszego organizmu na zaistniałe sytuacje. Nie musi to być żadne zaburzenie. Skoro nie ma choroby to nie ma czego leczyć. Nie oznacza, że takim osobom nie należy pomagać, wręcz przeciwnie, ale nie koniecznie należy to określać jako psychoterapię, może bardzie właściwym będzie pomoc psychologiczna , pomoc psychospołeczna lub coraz bardziej popularny coaching. Słowo psychoterapia powinno być zarezerwowane dla sposobu leczenia zaburzeń zdrowia jak nerwice, zaburzenia osobowości polegającego na oddziaływaniu jednej lub kilku osób na stan psychiczny chorego.

Obecnie wielu psychoterapeutów nie rozgranicza psychoterapii i innych form pomocy psychologicznej. Psychoterapia jako forma pomocy psychospołecznej w celu lepszej samorealizacji, wyzwalania zablokowanych zasobów i możliwości pacjenta ma sens jeśli na przeszkodzie realizacji tych celów stoją zakłócenia przeżywania, będące przyczyną choroby. Oczywiście pacjent zgłaszając się sam do gabinetu najczęściej nie wie jako forma pomocy psychologicznej będzie dla niego najwłaściwsza. Czasami jest kierowany przez innego specjalistę np. lekarza psychiatrę z konkretną diagnozą i wskazaniem. Ustalenie formy pomocy psychologicznej powinno odbyć się po kilku wstępnych spotkaniach, kiedy następuje rozpoznanie i ustalenie kontraktu terapeutycznego .

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Psychoterapia dla par

Fri, 27 Mar 2020 12:05:22 GMT

Kiedy terapia pary?

Coraz większa liczba małżeństw, par korzysta z terapii. Związek dwojga ludzi na przestrzeni czasu ewoluuje; przechodzi swoje kryzysy, pojawiają się konflikty między partnerami. Czasami relacja dwojga ludzi dochodzi do takiego momentu, że któreś z partnerów albo oboje stwierdzają, że tak dalej nie da się funkcjonować, jednocześnie chcą ratować związek przed rozstaniem i zgłaszają się na terapię par oczekując poprawy jakości wzajemnych relacji.

Przedmiotem oddziaływania terapii par jest sposób funkcjonowania tej pary (np. stylu komunikacji) poprzez zmianę w jej strukturze. Chodzi o umiejętności okazywania sobie wzajemnie uczuć przez partnerów, mówienia o swoim sposobie przeżywania, reagowania. Nieodłącznym zjawiskiem w funkcjonowaniu par są konflikty – terapia pozwala je identyfikować i radzić sobie z nimi, ponieważ na ogół działają destrukcyjnie na związek. Oczywiście nie uda się doprowadzić do zupełnego zniknięcia konfliktów w parze, ponieważ one umożliwiają rozwój i istnienie tej relacji. Zmiana terapeutyczna w terapii par nie może bezpośrednio powodować zmiany w strukturze osobowości partnera(ów) – tym się różni terapia par od terapii indywidualnej. Oczywiście jej wpływ może być pośredni, wywołany przez zmianę struktury pary czy rodziny. Zatem różnica między terapią par a rodzin dotyczy przedmiotu i „głębokości” oddziaływań terapeutycznych. Zdarza się, że skutkiem niewłaściwego funkcjonowania rodziny jest zaburzenie przeżywania jednego z jej członków, a wyleczenie go jest trudne w sytuacji, kiedy funkcjonuje on w tym niezmiennym systemie rodzinnym.

W terapii par podobnie jak w terapii indywidualnej również można napotkać na obszary nieuświadomione przez partnerów, a zgłaszany problem jest objawem wypartego konfliktu. W uświadomieniu problemu może pomóc podobnie jak w terapii indywidualnej analiza okoliczności w jakich pojawia się dany problem. Terapia par zakłada, że zgłaszający się partnerzy są „zdrowi” tzn. nie przejawiają zaburzeń przeżywania. Jeśli by tak było to terapia pary nie ma sensu do czasu przejścia terapii własnej przez partnera cierpiącego np. na zaburzenia osobowości.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

10 największych mitów dotyczących psychoterapii.

Fri, 27 Mar 2020 11:34:05 GMT

Chciałbym omówić dziesięć mitów na temat psychoterapii, z którymi często spotykamy się rozmowach, mediach i podczas sesji psychoterapeutycznych. Może niektóre mity pokrywają się z Twoimi przekonaniami i wątpliwościami dotyczącymi psychoterapii? Jak według Ciebie powinien pracować dobry psychoterapeuta?

1. Tylko wariaci potrzebują psychoterapii.
Dla osób z poważnymi zaburzeniami psychicznymi np. ostrych postaci psychoz psychoterapia nigdy nie będzie wystarczającym rodzajem leczenia; w takich przypadkach konieczne jest leczenie farmakologiczne. Większość ludzi korzystających z psychoterapii, w szczególności w gabinetach prywatnych, to osoby zdrowe psychicznie. Nie zmienia to faktu, że cierpią one z powodu problemów u których podstaw leży sposób ich przeżywania rzeczywistości i potrzebują pomocy. Są to osoby niezadowolone z jakości swojego życia dotyczącego sfery psychiki. Szukają pomocy u psychologa lub psychoterapeuty po to, żeby rozwiązać swoje problemy i polepszyć sposób funkcjonowania w związku, rodzinie, szkole czy pracy.

Korzystanie z pomocy psychologa czy psychoterapeuty nie oznacza, że osoba korzystająca z takich usług jest chora psychicznie. Można jedynie mieć pewność, że taka osoba chce zmiany w swoim życiu, że wzięła odpowiedzialność za swój los i nie poddaje się trudnościom, które ją spotykają tylko stawia im czoła przy pomocy specjalisty.

2. Pójście na psychoterapię to przyznanie się do słabości, silni ludzie powinni sami sobie radzić z problemami.

Nic bardziej mylnego. Każdy na różnych etapach swojego życia potrzebuje czasami wsparcia – co nie ma nic wspólnego ze słabością. Człowiek to istota społeczna – tak został ukształtowany; potrzebuje informacji zwrotnych od innych; znaków rozpoznania, zrozumienia. Każdy nas, żeby lepiej funkcjonować czasami powinien zmienić perspektywę, poznać punkt widzenia innych osób, znaleźć inny punkt odniesienia dla swoich problemów – taką rolę może spełniać również psychoterapeuta. Rola ta nie jest sztywno przypisana tylko dla tej profesji, pełnią ją również osoby z naszego otoczenia – partner, rodzina, przyjaciele znajomi itd. Zdarzają się jednak takie sytuacje w życiu, że wymaga to jednak „oka” profesjonalisty. Myślenie, że przez całe życie muszę ze wszystkim sobie radzić sam jest błędne. Po to są specjaliści, żeby nam pomóc; nawet jeśli moglibyśmy to zrobić czasami sami lub poprosić najbliższych o pomoc – zyskujemy profesjonalną usługę i czas. Nie mówiąc już o tym, że nie zawsze w naszym otoczeniu są osoby które możemy „obciążyć” naszymi problemami.

3. Psychoterapia pozbawia kreatywności, a bycie twórcą / artystą wymaga odrobiny szaleństwa.

To prawda, że artyści i twórcy czasami dają wyraz i ujście swojemu cierpieniu i bólu w twórczości. Warto w tym miejscu podkreślić, że sztuka inspirowana cierpieniem psychicznym, bólem egzystencjalnym owszem zdarza się, ale to nie jest regułą. Artyści dążą do pokazywania specyficznego, unikalnego sposobu widzenia świata i życia, ale nawet najbardziej szalone przejawy twórczości artystycznej nie muszą być oznaką szaleństwa w rozumieniu zaburzenia psychicznego czy psychozy. Faktem jest, że cierpienie psychiczne, czy nawet choroba psychiczna może sprzyjać niektórym przejawom kreatywności również w formie twórczości artystycznej. Psychoterapia może być przydatną metodą radzenia sobie z blokadą twórczą artystów i zachęcania do kreatywności, ekspresji artystycznej. W podejściu psychodynamicznym wskazuje się na adaptacyjny mechanizm obronny zwany sublimacją, który ma być przejawem radzenia sobie ego z drzemiącymi w naturze człowieka instynktami w sposób akceptowany przez daną kulturę.

4. Psychoterapeuta udzieli porady jak mam pokierować swoim życiem, ponieważ jest on w tym ekspertem.

Tak, psychoterapeuta jest ekspertem – na ogół jest również psychologiem lub lekarzem psychiatrą, ale nie należy tutaj posługiwać się analogią do np. elektromontera, który naprawia lodówki czy pralki. To Ty jesteś najlepszym ekspertem od swojego życia. Psychoterapeuta jest tylko narzędziem, z którego pomocy możesz skorzystać jeśli chcesz zrobić coś ze swoim problemem. Efekty psychoterapii zależą w większym stopniu od pacjenta, jego zaangażowania w proces psychoterapii, chęć osiągnięcia zmiany, to jedynie pacjent może dojść do najlepszych rozwiązań swojego problemu. Psychoterapeuta może jedynie pomóc w tym procesie. Będzie Cię ukierunkowywał w poszukiwaniach, ale nie poda gotowych rozwiązań, ani nie wskaże Ci właściwej drogi do lepszego życia, ani nie powie jak żyć. Nie weźmie też odpowiedzialności za Twoje życie.

5. Jeśli psychoterapia, która trwa „zbyt długo” – to znaczy, że nie działa.

To, że każdy człowiek jest inny – to banał, ale prawdziwy. Podobnie jest z każdym przypadkiem psychoterapii to unikalny proces, którego nie da się porównać z żadnym innym, mimo że może dotyczyć tego samego problemu np. trudności poradzenia sobie z utratą bliskiej osoby i zakończenia żałoby. Każda osoba wnosi do procesu psychoterapii własne uwarunkowania, więc trudno porównywać okresy psychoterapii u różnych osób nawet jeśli dotyczą tego samego problemu. Do tego dochodzą różne podejścia terapeutyczne, w których pracują psychoterapeuci. To też ma wpływ na długość terapii. Najważniejsze jest, żeby zawierając kontrakt psychoterapeutyczny (warunki terapii) ustalić cel terapii i okres terapii na jaki umawiają się pacjent i terapeuta. W ten sposób będzie możliwa ocena efektywności terapii i podjęcie decyzji o jej zakończeniu lub kontynuowaniu. Długość psychoterapii nie ma znaczenia, najważniejsze żeby pacjent miał przekonanie, że psychoterapia pomaga mu i zbliża go do ustalonego celu. Psychoterapia nie działa, jeśli nie zauważamy jej efektów w rozsądnym okresie czasu. Jeśli masz wrażenie, że Twoja terapia utknęła w martwym punkcie – powinieneś zgłosić to terapeucie. Warto ten temat przedyskutować z nim i ewentualnie zmienić psychoterapeutę. Jeśli masz taką potrzebę Twój dotychczasowy psychoterapeuta powinien umieć wskazać Ci innego terapeutę, który będzie pomocny w Twoim problemie. Trudno oczekiwać efektów psychoterapii, w krótszym czasie niż po kilkunastu sesjach.

6. Jeśli terapia jest skuteczna to pacjent będzie się czuł lepiej po każdej sesji a postęp terapii będzie odczuwalny z sesji na sesję.

To byłaby sytuacja idealna, ale one się nie zdarzają w realnym świecie. Psychoterapia powinna przynosić, ulgę w cierpieniu związanym z problemem pacjenta, ale w długim okresie czasu. W czasie psychoterapii może pojawić się pogorszenie samopoczucia pacjenta. Pamiętajmy, że podczas sesji pacjent niejednokrotnie musi stawić czoła swoim lękom, smutkowi, uprzedzeniom, złości, wstydowi, bezsilności - trudnym i bolesnym uczuciom i problemom, które go trapią, czasami nawet od wielu lat. Zmaganie się z różnymi uczuciami, nie zawsze pozytywnymi, to nieodłączny element psychoterapii. Mogą się równiej pojawić u pacjenta negatywne uczucia wobec psychoterapeuty. Badania efektów psychoterapii pokazują jak przebiega proces terapii w różnych podejściach terapeutycznych i różnią się one między sobą.

7. Jeśli pozwolę sobie na ”uwolnienie” swoich uczyć to może to doprowadzić mnie do szaleństwa.

Wiele osób izoluje swoje uczucia i nie dopuszcza ich do świadomości. Uważają, że tylko trzymanie w ryzach uczuć pozwala efektywnie radzić sobie w świecie. Chłopcom od najmłodszych lat wpaja się przekonanie, że nie wolno im płakać, a dziewczynki nie mogą okazywać swojej złości. Jesteśmy wychowywani w swoistej izolacji od swoich uczuć, ale tylko pozornie, bo znajdują one „ujście” w wielu problemach somatycznych, albo np. nagłym ataku paniki bez jakiegoś widocznego źródła. Psychoterapia ma na celu nawiązanie „łączności” z własnymi uczuciami, ale bez ryzyka, że staną się ona dla nas nie do zniesienia. Psychoterapia powinien pokazać pacjentowi jak rozpoznawać swoje uczucia, jak je akceptować i jak sobie z nimi radzić. To ważne, żeby mieć świadomość, że takie uczucie w danej sytuacji jest zupełnie normalne, mamy do tego prawo np. być wściekli, ale jak poradzić sobie z tym uczuciem, żeby nie wyrządzało to krzywdy nam i innym.

8. Psychoterapeuci próbują uzależnić od siebie pacjentów, bo to jest w ich interesie.

Część ludzi uzależnia się od psychoterapeuty, ale na ogół jest to zjawisko przejściowe i jeden z etapów terapii. Niektóre typy osobowości są szczególnie podatne na uzależnienie się, ale dotyczy to także każdej innej osoby gotowej nieść im pomoc. Profesjonalny psychoterapeuta ma świadomość tego zjawiska i wie jak sobie z nim radzić. Celem psychoterapeuty powinno być usamodzielnienie się pacjenta również w zakresie zgłaszanego problemu, samodzielnego radzenia sobie w życiu i wzięcia odpowiedzialności za nie. Pacjent w czasie terapii nabywa nowych umiejętności samodzielnego radzenia sobie z własnymi problemami. Znacznie lepszą reklamą umiejętności psychoterapeuty jest zadowolony z efektów terapii były pacjent, który dobrze radzi sobie z problemami w życiu, niż uzależniony od wizyt u niego „wieczny” pacjent.

9. Nie zdołam podołać psychoterapii – to dla mnie zbyt trudne.
Potencjalni pacjenci wygłaszając taką opinię mając na myśli kilka kwestii. Po pierwsze myślą o kosztach emocjonalnych. Część pacjentów zdecydowanie odmawia „wałkowania” ich przeszłości na sesjach terapeutycznych – uważają że to zamknięty rozdział w ich życiu i nie ma już do czego wracać. Już sama taka postawa pokazuje, że to niestety nie jest zamknięty rozdział a wręcz przeciwnie prawdopodobnie rzutuje na funkcjonowanie tej osoby dzisiaj skoro spokojnie, bez emocji nie jest w stanie o tym rozmawiać. Psychoterapeuta to nie fanatyczny sadysta, który bez powodu chce grzebać w naszej przeszłości. Jeśli jest to profesjonalista to będzie to robił tylko jeśli jest to niezbędne do osiągnięcia zgłaszanego problemu, tylko za naszą zgodą; i w takim zakresie w jakim dopuścimy go do siebie i swoich przeżyć. Tak, psychoterapia może być trudnym doświadczeniem, ale ma służyć celowi jakim jest nasz dobrostan psychiczny.

Druga kwestia - psychoterapia niestety kosztuje. Kształcenie w tym zawodzie trwa około 10 lat i jest kosztowne; oprócz studiów są to koszty terapii własnej psychoterapeuty, superwizji, wynajmu gabinetu itd. Stawki psychoterapeutów pracujących w gabinetach prywatnych są zróżnicowane – czasami te różnice wynoszą nawet kilkadziesiąt procent. Warto sprawdzić również to zanim zdecydujemy się na danego psychoterapię. Pamiętając, że najwyższa ani najniższa cena nie musi być najlepszym wskaźnikiem jakości świadczonych usług. W trudnych sytuacjach życiowych niektórzy psychoterapeuci proponują swoim pacjentom, którzy już są w trakcie terapii, takie rozwiązania jak zniżki i zawsze można rozmawiać o wysokości honorarium – nawet w gabinecie prywatnym. Również w Polsce można leczyć się w ten sposób korzystając z ubezpieczenia społecznego - NFZ. Wcześniej trzeba zadbać o skierowanie od lekarza specjalisty. Na ogół świadczenie to refinansowane przez NFZ dotyczy ściśle określonej liczby wizyt, ale na ogół wystarcza do odbycia psychoterapii krótkoterminowej. Niestety nie wszystkie metody psychoterapii są refinansowane przez NFZ. Poza psychoanalizą większość metod psychoterapii to spotkania nie częściej niż raz w tyg. W niektórych przypadkach można prowadzić sesje nawet co dwa tygodnie. Decyzja o psychoterapii to również wybór priorytetów życiowych o tym jak zainwestować nasze zasoby: własny czas wolny, pieniądze itd.

10. Przeszłość jest już poza mną i nie ma co do niej wracać. Skoro to doświadczenie mnie nie zabiło to znaczy, że wyszedłem z tego silniejszy.
To, że przeżyliśmy jakieś wydarzenia, to nie znaczy że uporaliśmy się z nim na poziomie fizycznym, emocjonalnym, poznawczym czy duchowym. Na ogół przeżycie sprowadzamy tylko do poziomu fizycznego tego zdarzenia, pomijając inne jego aspekty. W trakcie traumatycznych przeżyć robimy cokolwiek, żeby przeżyć, żeby sobie poradzić w danej sytuacji. Nie oznacza to wcale, że dokonaliśmy wtedy właściwego wyboru. Na ogół w takich sytuacjach nie działamy racjonalnie, nie podejmujemy przemyślanych decyzji, bo albo nie ma na nie czasu, albo nie posiadamy jeszcze takich umiejętności ze względu na etap rozwoju -wiek, albo emocje powodują że działamy w „amoku”. Na ogół budujemy system obron, który pozwala nam poradzić sobie z tym wydarzeniem. Nie zawsze te mechanizmy obronne są adaptacyjne i nie zawsze służą naszemu dobremu funkcjonowaniu.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Czym jest moc pozytywnego myślenia? Konkretne przykłady!

Sat, 13 Jul 2019 07:31:49 GMT

„Moc pozytywnego myślenia” jest popularną koncepcją, ale czasami niektórym osobom może wydawać się nieco banalna.

Jednak prawda jest taka, iż fizyczne i psychiczne korzyści pozytywnego myślenia zostały udowodnione już w wielu badaniach naukowych. Pozytywne nastawienie może:

•   dać Ci więcej pewności siebie
•   poprawić nastrój
•   zmniejszyć prawdopodobieństwo rozwoju chorób, takich jak nadciśnienie, depresja i inne zaburzenia związane ze stresem

Wszystko to brzmi świetnie, ale czym tak naprawdę jest „moc pozytywnego myślenia”?

Możesz zdefiniować pozytywne myślenie jako pozytywne wyobrażenie, pozytywną samo-rozmowę lub ogólny optymizm, ale są to nadal ogólne, niejednoznaczne pojęcia. Jeśli chcesz być skuteczny w takim myśleniu i być bardziej pozytywnym, potrzebujesz konkretnych przykładów, które pomogą Ci to uzyskać.

Wskazówka #1 Zacznij dzień od pozytywnej afirmacji.

Sposób, w jaki zaczynasz dzień, wpływa na to jak będzie się toczył. Czy kiedykolwiek obudziłeś się za późno, spanikowany, a potem poczułeś, że nic dobrego się już nie przytrafi przez resztę dnia? Jest to prawdopodobne, ponieważ rozpocząłeś dzień od negatywnych emocji i pesymistycznego nastawienia, które wprowadziłeś w każde inne wydarzenie, którego doświadczyłeś tego dnia. Zamiast tego – spróbuj zacząć dzień od pozytywnych afirmacji. Mów do siebie w lustrze, nawet jeśli czujesz się głupio, witaj dzień stwierdzeniami typu: „Dzisiaj będzie dobry dzień”. Będziesz zaskoczony, jak bardzo to może pomóc!

Wskazówka #2 Skoncentruj się na dobrych rzeczach, jakkolwiek małych.

Niemalże codziennie napotykasz w ciągu dnia jakieś przeszkody - nie ma czegoś takiego jak idealny dzień. Kiedy napotkasz takie wyzwanie, skoncentruj się na korzyściach, bez względu na to, jak niewielkie lub nieistotne się one wydaj. Na przykład, jeśli utkniesz w korku, pomyśl o tym, że właśnie o to masz czas na wysłuchanie do końca ulubionego podcastu. Jeśli w sklepie brakuje produktu, którego potrzebowałeś - zastanów się nad opcją wypróbowania czegoś nowego.

Wskazówka #3 Doszukuj się humoru w złych sytuacjach.

Pozwól sobie na poczucie humoru nawet w najtrudniejszych sytuacjach. Przypomnij sobie, że ta sytuacja prawdopodobnie będzie kiedyś tylko historią i spróbuj wymyślić jakiś żart na jej temat. Powiedzmy, że zostałeś zwolniony - wyobraź sobie najbardziej absurdalny sposób, w jaki mógłbyś spędzić swój ostatni dzień, lub najbardziej absurdalną pracę, którą mógłbyś wykonać w następnej kolejności – to bawi i działa!

Wskazówka #4 Zamień niepowodzenia na lekcje.

Nie jesteś idealny. Będziesz popełniać błędy i doświadczyć porażki w wielu kontekstach, na wielu stanowiskach i z wieloma osobami. Zamiast skupiać się na tym, co Ci się nie udało, zastanów się, co zrobisz następnym razem, aby się to nie powtórzyło - zamień swoją porażkę w lekcję. Konceptualizuj to w oparciu o konkretne zasady. Na przykład można wymyślić trzy nowe zasady zarządzania projektami, które sprawią że kolejny Twój projekt będzie naprawdę zachwycający! To też działa, nakręcając pozytywnie do – działania!

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Niepokój – co go powoduje i jak się go pozbyć?

Sat, 13 Jul 2019 07:30:13 GMT

Jeśli zastanawiasz się, co powoduje Twój wciąż odczuwany niepokój przede wszystkim musisz sobie uświadomić, iż taki stan lęku nie jest spowodowany przez pojedynczy czynnik, lecz kombinację wielu.

Ogrom różnych czynników może odgrywać swoją rolę, w tym iż odczuwasz niepokój bardziej lub częściej niż inni – są to między innymi:

•   czynniki osobowości
•   trudne doświadczenia życiowe
•   zdrowie fizyczne
•   historia chorób psychicznych w rodzinie

Niektóre osoby, które doświadczają stanów lękowych, mogą mieć genetyczną predyspozycję do lęku. Ale nie można popaść w paranoję, bowiem posiadanie rodzica lub bliskie relatywne doświadczenie lęku lub innego stanu zdrowia psychicznego nie oznacza, że automatycznie taki stan musi się pojawić w życiu danej osoby.

Niepokój a czynniki osobowości

Badania sugerują, że osoby z pewnymi cechami osobowości są bardziej narażone na odczuwanie lęku i niepokoju. Na przykład dzieci, które są perfekcjonistami, łatwiej się denerwują, boją, hamują, nie mają poczucia własnej wartości lub chcą kontrolować wszystko – z tego powodu czasem rozwijają uczucie niepokoju już w dzieciństwie, a w wieku dojrzewania lub w życiu dorosłym zwykle się to potęguje.

Stresujące wydarzenia a uczucie niepokoju

Stany lękowe mogą rozwinąć się z powodu jednego lub więcej stresujących wydarzeń życiowych. Typowe wyzwalacze takich stanów są następujące:

•   stres w pracy lub zmiana pracy
•   zmiana aranżacji mieszkania
•   ciąża i poród
•   problemy rodzinne
•   poważny szok emocjonalny po stresującym lub traumatycznym wydarzeniu
•   słowne, seksualne, fizyczne lub emocjonalne nadużycia lub traumy
•   śmierć lub utrata bliskiej osoby

Fizyczne problemy zdrowotne również mogą spotęgować większe skłonności do stanów lękowych. Szczególnie przewlekła choroba fizyczna może również przyczyniać się do tego bądź wpływać na leczenie zarówno problemów z takimi stanami, jak i samej choroby fizycznej. Typowe przewlekłe schorzenia związane ze stanami lękowymi to:

•   cukrzyca
•   astma
•   nadciśnienie i choroby serca

Wobec tego w takich sytuacjach przydatne może być spotkanie nie tylko z psychologiem/psychoterapeutą ale też z lekarzem specjalistą w celu holistycznej oceny tego, czy przyczyną stanów lękowych może być stan o charakterze typowo medycznym.
Inne choroby psychiczne a stany lękowe

Niektórzy ludzie mogą odczuwać stan lękowy jako jednostkowy problem natury psychicznej, natomiast inni mogą doświadczać tego i wielu innych stanów lękowych lub innych stanów mających negatywny wpływ na zdrowie psychiczne. Depresja i stany lękowe często występują razem. Ważne jest to, aby uzyskać pomoc w odniesieniu do wszystkich tych problemów, w tym samym czasie – co daje najlepsze rezultaty terapeutyczne.

Lęk, niepokój a używki

Niektóre osoby, które doświadczają lęku, mogą częściej zwracać się w stronę alkoholu lub innych używek licząc na to, że będą one im w stanie pomóc w radzeniu sobie z chorobą. W większości przypadkach może to prowadzić wyłącznie do pogłębienia się problemu, a dodatkowo do uzależnienia się od tych substancji.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Kiedy warto wybrać się na terapię małżeńską?

Fri, 05 Jul 2019 12:55:42 GMT

W każdym małżeństwie zdarzają się lepsze i gorsze chwile, niezależnie od tego jak długo jest się ze swoim partnerem lub partnerką. Czasem jednak te gorsze chwile trwają dłużej niż powinny, ciągnąc się tygodniami, a nawet miesiącami bez wizji końca. Kłótnie stają się coraz częstsze, małżeństwo przestaje sypiać w jednym łóżku aż ostatecznie nastaje milczenie. Nikt nie chciałby doprowadzić do takiej sytuacji, prawda? Kiedy zatem ratować swój związek za pomocą specjalnej terapii?

Jeszcze kilkanaście lat temu terapia dla par była czymś, na co bardzo mało osób się decydowało. Teraz coraz częściej widzi się małżeństwa, które próbują ratować swój związek w każdy możliwy sposób. Jednak aby to było możliwe warto jest dobrze rozpoznać sytuację, która może zagrażać dalszym losom małżeństwa.

Jedną z sytuacji, w której warto zasięgnąć po pomoc psychologa są ciągle powtarzające się kłótnie. Głośne dyskusje na ten sam temat, które nie prowadzą donikąd, a mają miejsce przynajmniej kilka razy w tygodniu mogą być początkiem odsuwania się od siebie. W tych momentach podczas terapii małżeńskiej specjalista robi wszystko, aby pozbyć się problemu i zachęcić parę do rozmowy. Psycholog pomaga także w odnalezieniu sposobu na lepszą komunikację, aby zapobiec podobnym sytuacjom w przyszłości.

Równie ważnym problemem, na który terapia małżeńska może być rozwiązaniem jest milczenie i zwięzłe rozmowy. Często taka sytuacja pojawia się, gdy para jest świadoma problemu, jednak żadna z osób nie próbuje nic z tym zrobić. Małżeństwu wydaje się, że milczenie jest jedynym słusznym rozwiązaniem. Prawda jednak jest taka, że tylko rozmowa może pomóc w pozbyciu się konfliktu i ponowne odnowienie dobrych relacji. W tej sytuacji tylko terapeuta jest w stanie uświadomić parze co robią nie tak i jak stawić czoła swoim problemom.

Na terapię dla par powinny także wybrać się małżeństwa, które przestały żyć razem, a zaczęły robić to „obok siebie”. Objawia to się tym, gdy para przestaje spędzać z sobą swój wolny czas i zaczyna żyć samotnie. Wiadomo, że sytuacja nie jest dobra, w momencie gdy partner lub partnerka stają się dla nas jedynie osobą, z którą łączy nas wspólne mieszkanie, konto bankowe czy też kredyt. Nie oznacza to jednak koniec związku - terapia dla par może okazać się rozwiązaniem problemów. Terapeuta postara się przywołać przyjemne wspomnienia i uświadomić parę, że warto ratować związek.

Wymienione sytuacje często są początkiem rozpadu związku. Niedopowiedzenia, milczenie i zapominanie o spędzaniu razem czasu mogą wpłynąć na jakość związku i zniechęcenie się partnerów do siebie nawzajem. Właśnie dlatego warto wybrać się po poradę do doświadczonej osoby, która rozpozna problem i pomoże w pozbyciu się go.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Po czym poznać dobrego psychologa?

Fri, 05 Jul 2019 12:44:35 GMT

Jeszcze do niedawna szukanie pomocy u psychologa dla wielu osób kojarzyło się z czymś upokarzającym, co obniżało status społeczny i postrzeganie osoby, która korzystała z jego usług. Aktualnie jednak coraz więcej osób postanawia sięgnąć po pomoc i pozbyć się własnych problemów. W związku z tym na rynku wzrosła liczba specjalistów, przez co osoby z problemami mają problem z wybraniem odpowiedniego lekarza. Jak zatem rozpoznać dobrego psychologa? Czym kierować się przy poszukiwaniach specjalisty?

Przede wszystkim jedną z najważniejszych kwestii, na które warto zwrócić uwagę jest zweryfikowanie kwalifikacji specjalisty. Dobry psycholog powinien posiadać dyplom magistra psychologii, które upoważnia go do praktykowania danego zawodu. W innym przypadku nie można być pewnym kompetencji specjalisty, a uczęszczanie na wizyty do takiej osoby może w żaden sposób nie pomóc pacjentowi.

Istotne jest także, aby dowiedzieć się czy dany psycholog specjalizuje się w nurcie, który nas interesuje. Nie każdy sposób terapii jest odpowiedni dla konkretnego zaburzenia, dlatego trzeba mieć to na uwadze przy wyborze odpowiedniego psychologa. Jest to ważne ze względu na możliwości jak dają różne rodzaje terapii. Czasem dobry terapeuta specjalizuje się w kilku nurtach, jednak istotne jest, aby potrafił on dobrze dopasować rodzaj terapii do danego problemu, z jakim mierzy się dany pacjent.

Oprócz kwalifikacji i rodzaju nurtu warto mieć na uwadze także doświadczenie psychologa. Nie każdy dobry psycholog posiada kilkanaście lat doświadczenia - na rynku swoje usługi oferują także świetni specjaliści, którzy są psychologami zaledwie od kilkunastu miesięcy. Nie warto porównywać do siebie psychologa specjalizującego się w depresji i chorobach psychicznych i pracującego w zawodzie od dwóch lat oraz specjalistę od terapii małżeńskich z trzydziestoletnim doświadczeniem. Osoba z depresją nie znajdzie wsparcia u terapeuty dla par, nawet jeśli jego lata pracy wskazują na dużą wiedzą.

Niezwykle ważną kwestią są również własne wrażenia po osobistym spotkaniu się z danym psychologiem. Czasem może wydawać się, że dana osoba dzięki swojemu doświadczeniu i wiedzy będzie najodpowiedniejszym wyborem, jednak jeśli z takim psychologiem nie znajdzie się wspólnego języka, wtedy nie warto kontynuować sesji. Liczy się przede wszystkim własny komfort i swoboda przy specjaliście.

Podsumowując, podczas szukania odpowiedniego specjalisty należy brać pod uwagę czynniki, które mogą wpłynąć na własne samopoczucie i skuteczne pozbycie się problemów. Nie zależnie od tego czy w grę wchodzi psychoterapeuta czy też psycholog, dobrze jest zwrócić uwagę na wymienione kwestie.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Psychoterapia a buddyzm zen.

Sun, 01 Feb 2015 00:00:00 GMT

Buddyzm, szczególnie w wersji zen, od dziesięcioleci fascynował zachodnich psychologów i psychoterapeutów. Kariera buddyzmu na Zachodzie rozpoczęła się dopiero w XX wieku, kiedy to część zwolenników buddyzmu zaczęła traktować zen jako czystą filozofię, drogę życia, w której wiara jest nieistotna. Według nich można "mieć zen bez buddyzmu". Carl Gustav Jung i Erich Fromm interesowali się i pisali o buddyzmie poszukując punktów stycznych tych dwóch dziedzin: psychologii, psychoanalizy i buddyzmu zen. Zaś sam Fritz Perls wprowadził pewne elementy wywodzące się z buddyzmu do współtworzonej przez siebie psychoterapii Gestalt. Później wiele kolejnych elementów praktyki buddyjskiej znalazło zastosowanie w psychoterapii – chociażby medytacja.

Dlaczego ludzie zgłaszają ludzie do psychologa lub psychoterapeuty? Powodów jest tyle ile przypadków - wiele, ale wszystkie je można sprowadzić do jednego stwierdzenia – ponieważ ludzie cierpią i nie potrafią poradzić sobie z tym problemem sami. Budda również zajmował się tą kwestią i próbował znaleźć odpowiedź na pytanie dlaczego musimy cierpieć? Odpowiedź, której udzielił, stała się fundamentem buddyzmu. Umiejętność radzenia sobie z ludzkim cierpieniem to jest to co przede wszystkim łączy psychoterapię i buddyzm zen.

Podstawowe założenia buddyzmu wyłożone są w tzw. Czterech Szlachetnych Prawdach są akceptowane bez zastrzeżeń przez wszystkie tradycje buddyjskie, w tym zen, i są to:

Pierwsza Szlachetna Prawda o Cierpieniu - głosi, że problemy i cierpienie są nieodłączną częścią życia. Narodziny są cierpieniem, starzenie się jest cierpieniem, śmierć jest cierpieniem. Smutek, lament, ból, zgryzota i rozpacz są cierpieniem. Towarzystwo nielubianych jest cierpieniem, rozłąka z ukochanymi jest cierpieniem. Niemoc uzyskania tego, co się chce, jest cierpieniem. Kiedy się im sprzeciwiamy temu, co niesie ludzka egzystencja, zamiast przyjmować je jako część życia, doprowadzamy do napięcia i cierpienia.

Druga Szlachetna Prawda o Przyczynie Cierpienia – mówi, że przyczyną cierpienia i przeciwności, których pełne jest życie, wynikają z naszego przywiązań i pragnień. Cierpimy, ponieważ pragniemy, aby nasze życie było inne, niż jest w rzeczywistości lub dlatego, że ulegamy pożądaniu i pragnieniu. Kiedy godzimy się z tym, że życie niesie z sobą różne wyzwania i trudno ści, cierpimy mniej.

Trzecia Szlachetna Prawda o Ustaniu Cierpienia – głosi o tym, że ustanie cierpienia jest osiągalne. Trzecia prawda to krok nadziei – mówi, że rozwiązanie problemu ludzkiego cierpienia jest osiągalne. To całkowite zaniknięcie i ustanie, wyrzeczenie się, zaniechanie, wyzwolenie, puszczenie pragnienia. Jeśli pozwolimy sobie być dokładnie tam, gdzie jesteśmy – w pełni obecni, będziemy mogli krytycyzm, lęk i wstyd zastąpić ciekawością i fascynacją. Będziemy mieć coraz mniejsze wymagania, oczekiwania oraz mniej będziemy przestrzegać rytuałów, przestaniemy być chciwi.

Czwarta Szlachetna Prawda o Ścieżce Prowadzącej do Ustania Cierpienia – mówi o tym, że drogą do ustania cierpienia jest Szlachetna Ośmiostopniowa Ścieżka – właściwy pogląd, właściwe postanowienie, właściwa mowa, właściwe działanie, właściwy żywot, właściwe dążenie, właściwe skupienie, właściwa medytacja.

Psychoterapia pozwala pacjentom dojść do podobnych wniosków jak powyższe Cztery Szlachetne Prawdy: źródłem cierpienia, nie są jakieś zewnętrzne zdarzenia, tylko nasze własne pragnienia i uwarunkowania. Cierpimy, bo dążymy do spełnienia swoich pragnień. Jednak jeśli je spełnimy, to albo przychodzi rozczarowanie i zaczynamy pragnąć czegoś innego, albo strach przed utratą tego, co zdobyliśmy. Te pragnienia dotyczą nie tylko rzeczy materialnych, ale także ambicji, pasji i samego życia. Psychoterapia pozwala świadomie zbadać, co jest prawdziwym a nie szczęściem, a co cudzym mniemaniem o szczęściu.

Ani psychoterapia ani buddyzm zen nie pojmuje pragnienia jako prostej emocji kogoś, kto odczuwa jakiś doskwierający brak. To złożony proces takiego konstruowania rzeczywistości przez umysł, który wierzy w uzyskanie szczęścia poprzez spełnienie swoich pragnień. Cel psychoterapii podobnie jak buddyzmu zen leży w odwarunkowaniu umysłu od nawyku pogoni za swoimi własnymi urojeniami.

Jeśli porównywać buddyzm zen z psychoterapią to głównie z takim jej rodzajem, który niekoniecznie w każdym ważniejszym momencie kryzysowym odwołuje się do pośrednictwa ego (np. psychoterapia w podejściu poznawczym). Jedną z podstawowych technik buddyjskich jest medytacja, która ma prowadzić do osiągnięcia wglądu w to, jak działa twój własny umysł – podobnie jest w terapii poznawczej; za źródło zaburzeń uważa się nieprzystosowawcze schematy poznawcze. Są to kluczowe przekonania dotyczące własnej osoby, świata oraz przyszłości. Cel terapii stanowi więc identyfikacja tzw. negatywnych automatycznych myśli, czyli rzeczywistych myśli oraz wyobrażeń i weryfikacja ich prawdziwości. W przypadku gdy są nierealistyczne, formułowanie myśli alternatywnych. Działania te prowadzą do zmiany myślenia, która z kolei wpływa na zmianę zachowania i poprawę nastroju.

#PsychologPoznań, #PsychologPoznańPiątkowo, #PsychoterapeutaPoznań, #PsychoterapeutaPoznańPiątkowo, #GabinetPsychologicznyPoznań, #TerapiaParPoznań, #TerapiaParPoznańPiątkowo.

Stan prac nad Ustawą o Zawodzie Psychoterapeuty

Tue, 20 Jan 2015 00:00:00 GMT

Stanowisko zarządów Sekcji Naukowej Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego i Sekcji Naukowej Terapii Rodzin Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego w sprawie prac nad Ustawą o Zawodzie Psychoterapeuty

Uwagi wstępne

Ustawa o Zawodzie Psychoterapeuty jest potrzebna, a wieloletni wysiłek osób pracujących nad nią w ramach Polskiej Rady Psychoterapii zasługuje na uznanie. Docenienie tej pracy jest tym bardziej zasadne, że PRP jest grupą osób o różnych poglądach i różnych „korzeniach ideologicznych", a mimo to udało się przygotować zręby dokumentu, który ma być podstawą ważnej i opiniotwórczej społeczności, jaką tworzą w Polsce psychoterapeuci.

W wielu krajach europejskich brak jest regulacji ustawowej dla zawodu psychoterapeuty. W niektórych krajach uważa się, że taka regulacja jest niepotrzebna, są i takie, w których prace nad ustawą trwają. Środowisko polskich psychoterapeutów stoi na stanowisku, że taka regulacja jest potrzebna, gdyż może mieć ona korzystny wpływ na jakość usług psychoterapeutycznych (interes pacjenta) oraz na pozycję i prestiż zawodu psychoterapeuty.

Fakt, że prace nad ustawą trwają blisko 10 lat odzwierciedla podstawową trudność wynikającą ze specyfiki zawodu psychoterapeuty: istnieje (nie tylko w Polsce) wiele poglądów na tak fundamentalne kwestie, jak „czym jest psychoterapia" oraz „kto może być psychoterapeutą". W tej sytuacji praca nad ustawą tylko wtedy ma szanse zakończyć się sukcesem, gdy przedstawiciele różnych środowisk przyjmą postawę otwartą na inne poglądy i zgodzą się na kompromisy w poszukiwaniu wersji ostatecznej.

Jedna psychoterapia dla dwóch rodzajów pacjentów/klientów

Codzienna praktyka wskazuje, że psychoterapeuci zajmują się dwoma obszarami aktywności. Główna aktywność to specyficzne oddziaływanie zmierzające do przywracania zdrowia jednostki, poprzez oddziaływanie jednej lub kilku osób na stan psychiczny chorego w celu usunięcia zakłóceń przeżywania, będących przyczyną jego choroby. Ten rodzaj praktyki zawodowej psychoterapeuty adresowany do osób posiadających diagnozę medyczną niektórzy określają jako „psychoterapię kliniczną" lub „psychoterapię medyczną". Te nazwy nie oznaczają redukcji psychoterapeutycznego dyskursu do metod stosowanych w „medycynie biologicznej", a jedynie podkreślają, że adresatem psychoterapii jest osoba, której można przypisać diagnozę zgodnie z obowiązującymi w danym czasie i miejscu kryteriami diagnostycznymi (obecnie w Polsce: ICD-10).

Drugi obszar działalności to praca z osobą, która zgłasza się do psychoterapeuty nie z powodu zaburzeń zdrowia, lecz jako „klient", oczekujący pomocy w rozwoju lub pokonaniu innych („nie-klinicznych") problemów życiowych. To rozróżnienie między „psychoterapią kliniczną" a „psychoterapią zorientowaną na rozwój" jest wprawdzie pewnym uproszczeniem (są bowiem obszary działania psychoterapeuty, które trudno jednoznacznie przyporządkować jednemu z tych określeń, np. terapia małżeństwa w kryzysie [1] ), jednak w świetle wielu okoliczności jest technicznie niezbędne. Jej niezbędność wynika przede wszystkim z faktu, że celowe i społecznie sprawiedliwe jest, by psychoterapia kliniczna była refundowana przez ubezpieczyciela, a tego można wtedy oczekiwać i domagać się od państwowego ubezpieczyciela działającego w obszarze zdrowia, gdy praca psychoterapeuty dotyczy przywracania zdrowia. Można zarazem mieć nadzieję, że wraz z rozwojem ekonomicznym, także to oddziaływanie, które ma charakter profilaktyczny - i de facto jest społecznie „opłacalne" - będzie także refundowane. Bowiem w świetle definicji WHO, warunkiem bycia zdrowym nie jest jedynie brak zaburzeń, ale także psychiczny i społeczny dobrostan.

Część środowiska psychoterapeutycznego nie akceptuje rozróżnienia na „psychoterapię kliniczną" i „psychoterapię skierowaną na rozwój". Jednak bez dostrzeżenia i respektowania tego rozróżnienia wikłalibyśmy się w liczne nieporozumienia, niesprawiedliwe rozstrzygnięcia czy - wprost mówiąc - rozstrzygnięcia nieuczciwe ze społecznego punktu widzenia, a w sporze z ubezpieczycielem pozbawialibyśmy się rzetelnych argumentów na rzecz refundacji usług służących przywracaniu zdrowia. Należy podkreślić, że wyróżnienie tych dwóch rodzajów usług wykonywanych przez psychoterapeutów nie oznacza podziału psychoterapeutów na dwie podgrupy, a jedynie dwa konteksty czy dwa rodzaje zadań, z których każde może być wykonywane przez psychoterapeutę dysponującego certyfikatem.

Wyłączenie z ustawy usług psychoterapeutycznych zorientowanych na rozwój jednostki jest teoretycznie możliwe (ustawa dotyczyłaby wówczas jedynie psychoterapii klinicznej, czy - używając innej nazwy - psychoterapii medycznej), jednak byłoby to z różnych powodów niekorzystne. Oprócz wyżej wymienionego faktu zazębiania się tych dwóch obszarów, należy zauważyć, że jeśli psychoterapia zorientowana na rozwój jednostki ma być kompetentna, to potrzebne są do niej kwalifikacje i kompetencje niewiele różniące się od tych, potrzebnych w psychoterapii klinicznej. Ponadto psychoterapeuci podejmujący się z klientem pracy zorientowanej na rozwój powinni dysponować umiejętnością rozpoznania, czy dana osoba nie wymaga terapii klinicznej. Nie bez znaczenia jest także fakt, że objęcie ustawą obu tych obszarów oznacza objęcie odpowiedzialnością ustawową wszystkich psychoterapeutów (a nie tylko tych zajmujących się leczeniem), a to pozostaje w żywotnym interesie pacjentów/ klientów. W świetle powyższego, rozróżnienie na „dwie psychoterapie" ma - w swojej istocie - do pewnego stopnia charakter techniczny i służy jedynie rozróżnieniu między usługobiorcami „medycznymi" a „niemedycznymi". Niezbędna wiedza, umiejętności i etyczna odpowiedzialność psychoterapeutów dotyczy pracy z każdą z tych podgrup pacjentów/klientów.

Zagadnienie skuteczności psychoterapii

W pertraktacjach ze społecznym ubezpieczycielem często pojawia się ze strony ubezpieczyciela pytanie, czy jakąś formę (modalność) oddziaływania można uznać za psychoterapię. Intencją pytania jest rozstrzygnięcie, czy jakieś oddziaływanie psychoterapeutyczne w ramach danej szkoły może być refundowane jako skuteczne. Takie postawienie problemu oparte jest na nieporozumieniu [2] . Można bowiem być psychoterapeutą wysoce wykwalifikowanym i skutecznym w pracy nad rozwojem jednostki, a jednocześnie nie dysponować metodą, która prowadzi do skutecznego leczenia określonych zaburzeń. (Tak jak można być psychoterapeutą, działającym w modalności skutecznej w leczeniu jednego zaburzenia, a nieskutecznego w leczeniu innego zaburzenia.) Dopiero po przyjęciu rozróżnienia proponowanego powyżej, czytelne się staje, że pytanie merytorycznie uzasadnione brzmi: jaką metodą (w jakiej modalności) - jakie zaburzenie - w jakim czasie - może być skutecznie leczone.

Jednocześnie na pytanie „co - komu" odpowiedź nie zawiera się jedynie poprzez wskazanie skutecznej modalności, ale także poprzez zwrócenie uwagi na szereg, skądinąd fundamentalnych w psychoterapii, czynników, takich jak „przymierze terapeutyczne", poziom emocjonalnej integracji psychoterapeuty, zdolność terapeuty do empatii, korzystanie z superwizji, itp. Większość terapeutów deklaruje podejście eklektyczne lub integracyjne, co odzwierciedla fakt, że psychoterapeuci w praktyce łączą perspektywy i techniki pochodzące z różnych szkół.

Należy podkreślić, że w obszarze psychoterapii nie ma jednej metody badawczej, którą można by uznać za powszechnie akceptowaną i prowadzącą do trafnych, rzetelnych i wiarygodnych konkluzji. Jednak problemy dotyczące dowodów skuteczności psychoterapii nie wynikają z braku dowodów na jej skuteczność (ta dawno i na różne sposoby została udowodniona). Przyczyny trudności w badaniu skuteczności psychoterapii tkwią w złożoności problemów metodologicznych, takich jak:

· wielość zmiennych pośredniczących i zakłócających;

· skłonność do badania skuteczności jednej wyizolowanej metody, podczas gdy w praktyce stosuje się wiele metod;

· konieczność uwzględniania i rozróżnienia między efficacy, effectiveness a patient-focus research; [3]

· konieczność wnikania w sam proces psychoterapii metodami jakościowymi, itd.

Jakkolwiek w „przyrodoznawczym obszarze" medycyny ze zrozumiałych względów obowiązuje EBM ( evidence based medicine ), badania dotyczące psychoterapii muszą opierać się także na tzw. EST ( empirically supported treatment ) czy EBP ( evidence based practice ). Niekiedy EBM krytykowana jest za niedostateczne uwzględnianie humanistycznego wymiaru oddziaływań medycznych i uzupełniana przez „inne EBM": ethics based medicine .

W świetle powyższego, określenie, jakie metody wobec jakich zaburzeń są skuteczne w usuwaniu tych zaburzeń nie jest tożsame z określeniem, jaką szkołę można uznać za psychoterapeutyczną czy jakiego adepta jakiejś szkoły - za psychoterapeutę. Można bowiem - jak wyżej wspomniano - być psychoterapeutą, a pracować w modalności, która na dane zaburzenie jest nieskuteczna. Tak więc zadaniem poszczególnych modalności nie jest wykazanie swej skuteczności w ogóle, lecz wykazanie, w czym jest skuteczna oraz jakie warunki „ponadmodalnościowe" powinien spełniać psychoterapeuta. Jednocześnie trzeba brać pod uwagę, że owo „wykazywanie skuteczności psychoterapii" nie jest procedurą podobną do sytuacji w np. chorobach wewnętrznych czy farmakoterapii: sztywne, jednoznaczne algorytmy byłyby nieadekwatne do tego, czym jest psychoterapia.

Problem skuteczności danej metody jest tym bardziej złożony, że podstawowym wnioskiem, jaki płynie z wielu badań nad psychoterapią i jej skutecznością jest uznanie, że nie teoria wyznawana przez terapeutę decyduje o efektywności terapii, lecz tzw. relacja terapeutyczna oraz „uniwersalne czynniki leczące", a te zależą od czynników osobowościowych terapeuty oraz jego umiejętności, wiedzy i postawy etycznej, a nie od realizowanych specyficznych technik w ramach jakiejś modalności. Tak więc powinno się unikać uogólnienia w rodzaju „dane podejście jest o naukowo udowodnionej skuteczności, a inne nie", gdyż skuteczność zależy od tego, wobec jakich problemów /zaburzeń dana metoda jest stosowana i przez jakiego terapeutę. Każda z głównych modalności (psychoanalityczno-psychodynamiczna, poznawczo-behawioralna, humanistyczna (w tym - Gestalt), systemowa oraz podejścia integracyjne mogą się wykazać skutecznością. Rzecz w tym, by proces edukacyjny był rzetelny, kompetentny i nie był dogmatyczny i przygotowywał do wiedzy „co - komu".

Kto może być psychoterapeutą

W społeczności psychoterapeutów rozbieżne są opinie, jakie wykształcenie stanowią odpowiedni prerekwizyt, by móc zostać psychoterapeutą. Oto dwie skrajności:

· stanowisko „konserwatywne", zgodnie z którym terapeutą może być jedynie osoba, która jest psychologiem bądź psychiatrą;

· stanowisko „liberalne", zgodnie z którym psychoterapeutą może być każda osoba, dysponująca wyższym wykształceniem i odpowiednim kursem psychoterapii. Zasadnym wydaje się być stanowisko „umiarkowane", zgodnie z którym:

· niezbędne jest wykształcenie psychologiczne bądź medyczne lub też inne humanistyczne, o ile w trakcie studiów zawierało ono co najmniej 90 godzin zajęć z psychologii klinicznej i psychopatologii jako integralnej części kształcenia;

· niezbędne jest uzupełnienie tej części wiedzy, której studia pierwsze nie zapewniły (a więc psycholog powinien uzupełnić wiedzę w obszarze psychiatrii, psychiatra w zakresie psychologii, a np. pedagog, socjolog, filozof czy teolog - w zakresie psychologii klinicznej, psychopatologii i psychiatrii).

Bez tych uzupełnień (potwierdzonych procedurami egzaminacyjnymi) byłby narażony na szwank interes pacjenta/ klienta.

Kompetencje osoby ubiegającej się o certyfikat psychoterapeuty (ustawowo upoważniający do praktykowania tego zawodu) powinny być weryfikowane podwójnie:

· Prawo do szkolenia prowadzącego do certyfikatu powinno być przyznawane tym ośrodkom, u których zostanie zweryfikowana jakość usług dydaktycznych, skład zespołu dydaktycznego oraz warunki pozwalające sprawnie i rzetelnie przeprowadzić szkolenie. Jest to bowiem obszar, gdzie oddanie szkoleń zwykłym prawom rynku doprowadziłoby do degradacji jakości merytorycznej.

· Warunkiem uzyskania certyfikatu jest zdanie egzaminu zewnętrznego, co oznacza, że nie może ośrodek szkolący daną osobę być jednocześnie ostatecznym weryfikatorem kompetencji tej osoby. Egzamin zewnętrzny nie oznacza weryfikowania wiedzy z perspektywy innej niż modalność wybrana i wyuczona przez egzaminowanego, lecz ma na celu uniknięcie konfliktu interesu (tym większy zysk ośrodka im więcej tych, którzy zdali egzamin). Komisja egzaminacyjna powinna być w tym sensie zewnętrzna, że powinna uwzględniać daną modalność, ale także - dla uniknięcia dogmatyzmu ideologicznego jakiejkolwiek ze szkół - powinna sprawdzać niezbędną wiedzę podstawową z zakresu psychoterapii (nie tylko z modalności wybranej przez osobę szkoloną).

Uwagi końcowe

Przygotowywana ustawa w zasadniczym stopniu odwołuje się do zadań związanych z terapią oraz do relacji ze społecznym ubezpieczycielem, pozostającym w silnym powiązaniu z Ministerstwem Zdrowia. Jest to ważny powód taktyczny jak i strategiczny, by ustawa była procedowana poprzez Ministerstwo Zdrowia. Procedura uzgodnieniowa (zapewniająca przeprowadzenie uzgodnień z czynnikami społecznymi oraz z wszystkimi ministerstwami) zabezpiecza przed uzależnieniem zawodu psychoterapeuty od medycznych i pozamedycznych struktur biurokratycznych, które nie uwzględniałyby żywotnych interesów i specyfiki zawodu psychoterapeuty.

Stanowisko przyjęte 5 listopada 2014 na zebraniu połączonych zarządów Sekcji Naukowej Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego i Sekcji Naukowej Terapii Rodzin Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego

w imieniu SNP PTP w imieniu SNTR PTP

Prof. dr med. Bogdan de Barbaro dr med. Mariusz Furgał

[1] W terapii małżeństwa w kryzysie niekiedy mamy do czynienia z dwiema osobami, u których nie ma powodu diagnozować jakiegokolwiek zaburzenia, ale może być i tak, że przynajmniej jednej z osób występuje np. ostra reakcja na stres czy zaburzenie adaptacyjne.

[2] Podobnie jak nietrafne jest pytanie, czy aspiryna jest skuteczna. Bo w jednych przypadkach jest skuteczna, w innych jest nieskuteczna, a w jeszcze innych jest szkodliwa. I obowiązkiem lekarza jest posiadanie wiedzy w tym zakresie.

[3] Efficacy bada wyższość danej metody od placebo w kontrolowanych próbach. Effectiveness wskazuje, czy dana metoda jest skuteczna, gdy jest stosowana przez przeciętnych terapeutów wobec przeciętnych pacjentów. Patient-focus research odwołuje się do danych uzyskanych poprzez monitorowanie kolejnych sesji dzięki informacjom zwrotnym uzyskiwanym od pacjentów.

Psycholog o problemach z wystąpieniami publicznymi

Thu, 31 Jul 2014 00:00:00 GMT

Każdy z nas, nieważne w jakim zawodzie pracuje, wcześniej czy później zetknie się z sytuacją, która wymaga publicznego porozumiewania się z innymi – kiedy mamy zabrać głos na zebraniu, przekazać współpracownikom jakąś informację, podczas negocjacji biznesowych, szkoleń, prezentacji, wystąpień publicznych itd. Nieważny jest twój, wiek, płeć, stanowisko czy branża w której pracujesz. Każdego z nas niezależnie czy dotyczy to sfery życia zawodowego czy prywatnego dotyka zjawisko, które potocznie nazywane jest tremą, a z psychologicznego punktu widzenia jest niczym innym jak lękiem.

Nawet na polskim rynku wydawniczym jest sporo poradników, które mówią co należy robić, żeby dobrze wypaść podczas wystąpień publicznych. Większość konkluzji z tych publikacji sprowadza się do wniosków, że nikt nas tego nie uczy w szkole czy na uczelni, więc należy się tego nauczyć jak tabliczki mnożenia, a do wystąpień przygotować się i ćwiczyć, ćwiczyć, ćwiczyć. Są jednak osoby, które mają „naturalną” umiejętność przemawiania publicznego i wkładają w przygotowania do wystąpień znacznie mniej wkładu niż inni, a i tak wypadają lepiej niż Ci, którzy z uporem ćwiczyli przed prezentacją. Przyczynom tego zjawiska przyjrzyjmy się bliżej z punktu widzenia psychologii. Czy jest jakieś wytłumaczenie takiego zachowania i czy można temu jakoś zaradzić. Czy coaching jest w stanie dotrzeć do źródła problemu i go usunąć?

W sytuacji, gdy musisz publicznie porozumiewać się z innymi czujesz się nagle obcy, odmienny od innych i pozbawiony ochrony. Doświadczenie dojmującego lęku we wspomnianych sytuacjach zawodowych czy prywatnych powoduje, że osoba znajdująca się w sytuacji publicznej zaczyna świadomie oczekiwać nadciągającej katastrofy. Osoby takie boją się utraty kontroli, doznają uczucia oszołomienia podobnego do uczucia doznawanego podczas paniki. Natomiast na podświadomych poziomie przeżywania zjawisko tremy odzwierciedla lęk przed odsłonięciem nieakceptowanej wizji samego siebie – np.: kogoś bezwartościowego, niegodnego, nie wystarczająco dobrego w danej dziedzinie. Towarzyszą temu zjawisku obezwładniające emocje jak upokorzenie, gniew i rozpacz.

Wszystkie te bolesne samooceny prowadzą do spostrzegania samego siebie jako osoby, która nie potrafi sobie radzić z wymogami codziennego życia, którego częścią są kontakty z innymi. Żeby jakoś funkcjonować społecznie osoby reagujące lękowo w sytuacjach publicznych muszą wykształcić sobie strategie radzenia sobie w takich sytuacjach.

Jedną ze strategii jest skupienie się na sobie, rozmyślaniu na temat potencjalnych katastrof wywołanych nagłym napadem lęku czy paniki podczas wystąpienia publicznego. W ten sposób intensywnie odczuwany lęk lub panika chroni osobę przed doświadczaniem nieakceptowalnych ocen samego siebie. Po prostu przenosi uwagę na inny problem. Osoby takie zaczynają się obawiać ujawnienia objawów swojego lęku, takich jak zaczerwienienie twarzy, załamanie głosu, usztywniona postawa ciała czy drżenie rąk. Rozmyślają jaka byłaby reakcja słuchacza gdyby dostał napadów paniki. Takie przejawy lęku są kojarzone przez te osoby jako dowód np.: ich niekompetencji zawodowej. Oczywiście każdy z nas może mieć inne przekonania w takiej sytuacji, że okażemy się niewystarczająco męscy, niewystarczająco dobrzy w tym czym się zajmujemy, o ograniczonych możliwościach intelektualnych itd.

Tak wypracowana strategia radzenia sobie z przeszywającym bólem związanym z poczuciem bezwartościowości staje się głównym czynnikiem utrzymywania się lęku czy fobii przed wystąpieniami publicznymi. Drugim, równie znaczącym czynnikiem, podtrzymującym lęk przed sytuacjami publicznymi jest unikanie ich. Prowadzi to do krótkotrwałej redukcji lęku, ale w konsekwencji wzmacnia ten lęk poprzez nie rozwiązywanie problemu leżącego u jego podstaw.

W tym miejscu warto wspomnieć również o adaptacyjnych funkcjach lęku, ponieważ w naszej kulturze zaczyna się kojarzyć jako tylko coś negatywnego, co należy wyeliminować z życia. Z ewolucyjnego punktu widzenia w naszym codziennym środowisku nie występuje tyle zagrożeń ile było kiedyś w czasach człowieka pierwotnego. Jest faktem, że nasz mózg w swoich zmianach funkcjonalnych czasem nie nadąża za zmianami cywilizacyjnymi i częściej wzywa do odruchu walki lub ucieczki niż to wynika z rzeczywistego zagrożenia. Ale lęk spełnia też funkcje mobilizujące do wysiłku, pod warunkiem że nie jest to lęk paraliżujący, bez którego nie osiągalibyśmy założonych celów

Jak zatem radzić sobie w takich sytuacjach? Dobrym rozwiązaniem jest zaczęcie od nauki różnych metod relaksacji, ale to tylko wstęp do zmiany takiego zachowania. Przede wszystkim trzeba zmienić dezadaptacyjną strategię radzenia sobie z lękiem przed oceną polegającą na przeniesieniu uwagi z niekorzystnej samooceny na objawy lęku czy paniki. Takie przesunięcie uwagi na objawy lęku powoduje trudność w skupieniu się na treści naszego wystąpienia – tego co chcę przekazać słuchaczom. Strategia kierowania uwagi wewnątrz na zewnątrz jest logiczna. Ale jak to zrobić? Najlepiej ćwiczyć przenoszenie uwagi jako umiejętności radzenia sobie ze stresem poprzez przygotowanie krótkich wystąpień i wypróbowywanie tej techniki w praktyce. Takie działania skupiają się co prawda objawach lęku, ale mogą przynieść pewną, dorażną ulgę.

Kolejnym etapem po nauce techniki relaksacji i przenoszenia uwagi powinna być zmiana przekonań o samym sobie. Najpierw powinniśmy dotrzeć do tych przekonań, a dopiero potem próbować je zmienić. To one są przyczyną powstawania lęku przed wystąpieniami publicznymi. Przetwarzanie informacji o sobie (w rzeczywistości fałszywych przekonań prowadzących do negatywnych samoocen) jest źródłem dowodów wykorzystywanych przez osobę z lekiem przed wystąpieniami publicznymi do wyciągania wniosków na temat ocen innych ludzi na swój temat. Jest to mechanizm podtrzymujący niską samoocenę, z którą mamy najczęściej do czynienia u osób z omawianym problemem. Ten etap zmiany może być przeprowadzony z wykorzystaniem nagrań audio i video. Innym sposobem może być reatrybucja werbalna czyli zmiana znaczeń nadawanych problematycznym, budzącym negatywne uczucia sytuacjom. Najlepiej można zrobić to poprzez tzw. dialog sokratejski np. podczas psychoterapii lub coachingu w podejściu poznawczym. Można też spróbować samemu wyobrazić sobie scenę wywołującą lęk – np. przemówienie publiczne i zastanowić się jakie myśli przychodzą nam wtedy do głowy. Takie ćwiczenie z wyobrażeniami powinno ujawnić zasadnicze wątpliwości dotyczące naszej osoby – np. kompletnie nie radzę sobie podczas wystąpień, moje możliwości intelektualne są ograniczone, mam za mały zasób słów, mam nieładny głos itd. Na tym etapie można już szukać dowodów za i przeciw prawdziwości przekonań, które pojawiły się w tym wyobrażeniu. Jakie znaczenie mają dla nas te przekonania.

Nie bez znaczenia w powstawaniu lęku przed wystąpieniami publicznymi ma stosowana przez nas strategia autoprezentacyjna, a dokładnie rozbieżność między doświadczeniem między „jaki jestem” a „jaki powinienem być”. Owa niezgodność między ”ja” rzeczywistym a „ja” wyidealizowanym wywołuje omawiany tutaj lęk. Dla zmniejszenia tego uczucia należy zrezygnować z tak rozbieżnej z „ja” rzeczywistym strategii autoprezentacji. Należy zaakceptować własne ograniczenia i przestać ciągle się porównywać z innymi (w sposób wybiórczy skupiając się tylko na pozytywnych cechach innych).

Takie podejście do problemu lęku przed wystąpieniami publicznymi na początku skupia się na symptomach lęku, po czym próbuje dotrzeć do leżących u jego podstaw przyczyn i próbuje zmodyfikować je.